|
Visitantes |
|
Castelán | |
 |
Galego |
O embrión de Internet foi concebido a finais dos anos 60. Chamábase ARPANET. A súa misión era conectar os ordenadores de diferentes institucións militares a fin de que as comunicacións non se interrumpisen se algunha destas institucións era destruida. Para o que se crearon uns protocolos (normas para enviar información) que permitisen ser interpretados por tódolos ordenadores independentemente do sistema operativo. Estas normas coñécense co nome de protocolos TCP/IP ( Transmission control protocol/ Internet Protocol). A partires deste intre as universidades decataronse das posibilidades de enviar información e en 1971 Ray Tomlison crea un programa capaz de enviar mensaxes entre ordenadores e aparecen novas redes como UNESET o BITNET, sendo a interconexión destas o que deu lugar a Internet.
En 1989 Tim Barnes-Lee inventa un sistema de información na rede con posibilidades multimedia. Nace a World Wide Web que é a aplicación máis popular de Internet. A WWW (arañeira mundial) está formada por un conxunto de ordenadores conectados entre si chamados servidores web que son os que albergan millóns de documentos no seu disco duro, chamado cado un páxina web ou documento de hipertexto que están almacenados nun formato especial (HTML.- Hiper Text Mode Language). Mediante as preceptivas conexións ó servidor, os ordenadores dos usuarios domésticos son os ordenadores clientes.
Unha das aplicacións da rede é a posibilidade de ampliar a información que contén (subir) así como copiala no disco duro dos ordenadores clientes (baixar). Este proceso faise mediante uns protocolos denominados FTP (File Transfering Protocol).
Outra das aplicacións máis difundidas é o correo electrónico que permite enviar e recibir información dende cualquera lugar do mundo. Ofrecen posibilidades como listas de correos ou grupos de novas que funcionan como foros de discusión organizados por temas. Ir ó menú
Servidores e clientes.- Chámase cliente a un programa que establece un
intercambio de información con outro programa chamado servidor, que reside nun
ordenador remoto. Un programa servidor pode atender a moitos clientes. Segundo o tipo de información que se intercambie,
fálase de cliente ou servidor web,
cliente ou servidor de correo electrónico, servidor FTP etc. Por extensión,
denomínase tamén cliente e servidor os ordenadores que executan os devanditos programas.
Servidor POP3 permite gardar os mensaxes que se reciben
ata que o usuario os descarga.
Servidor proxy ordenador ou programa que actúa de
intermediario entre Internet e un grupo de usuarios. Regula o tráfico para mellorar
a velocidade aparente, gardando na súa memoria as páxinas que máis
solicitan os usuarios. Tamén se utiliza para filtrar as páxinas ou enderezos
ás que istos poden achegarse.
Servidor SMTP servidor encargado de envia-los e-mails.
En tódolos programas de correo electrónico faise necesario especificar o enderezo
do servidor de correo SMTP para poder envíar mensaxes.
FTP son as siglas de Files Transfer Protocol e son
servidores que permiten transferencia de arquivos, é dicir copiar nun
ordenador os arquivos que están almacenados noutros. Chámanse servidores FTP
os ordenadores que conteñen información. Existen dous tipos de uso do FTP: O
identificado e o anónimo. No primeiro necesítase unha contrasinal para achegar
ó sitio onde se atopa a información, mentres que o anónimo é de
libre disposición e pódese achegar á información sen trabas. Como tódalas
aplicacións de Internet, é necesario dispoñer dun programa cliente no ordenador local. Internet Explorer 5
dispon dun FTP interno que se
activa cando se descarga un arquivo. Non obstante están no mercado programas como Smart FTP o
Cute FTP que son máis recomendables cando a descarga que se desexa facer é numerosa.
¿Qué é a URL?.- Son as siglas de Uniforme Resource Locator ou Localizador uniforme de recursos. Trátase do código que dáno-la localización exacta dos servidores e dentro deles do documento a ollar. A súa forma é: identificador de protocolo://enderezo do servidor/ruta de acceso.
O identificador do protocolo máis usado é o da ollación de páxinas web que é http. Tamén se utiliza con frecuencia o do servidor FTP que é ftp.
A segunda é o enderezo IP. Este consta de 4 números entre 0 e 255 separados por puntos. Sen embargo é máis utilizada a identificación polo nome do dominio (www.xunta.es; members.es.tripod.de; etc.) De pasar de unha a outra encárganse os servidores DNS.
A terceira é opcional e é a ruta de acceso a un directorio do servidor ou a un arquivo.
Exemplo: http://www.o-mundo.es/diario/opinion/index.html
1642.- Blaise
Pascal con 18 anos inventa a súa máquina calculadora. Rodas dentadas como as dos
antigos reloxos de forma que ó avanzar 10 dentes dunha roda, se producía o avance
dun dente na seguinte no engranaxe e así sucesivamente. Só sumaba e restaba.
1694.- Un
siglo máis tarde o alemán Leibniz constrúe unha máquina máis sofisticada que
permite multiplicar, dividir e extraer raíces cadradas.
1822.-
Babbage establece os principios de funcionamento dos ordenadores electrónicos
nun proxecto de máquina chamada máquina diferencial que podía resolver
polinomios de grao 7.
1833.- A máquina
analítica de Babbage utiliza a lóxica adoptada hoxe polos modernos
ordenadores. Era mecánica e tivo bastantes problemas de funcionamento.
1944.- John
Von Neuman propón a idea de programa interno e desenrola o fundamento teórico
para a construcción do primeiro ordenador electrónico.
1945.- Se
constrúe e entra en funcionamento o ENAC (Electronic Numerical Integratos And
Calculator).O seu primeiro uso foi a construcción de tablas para o cálculo de
traxectoria de proxectiles.
1952.- Se
constrúen MANIAC I e MANIAC II, con elo remata a prehistoria da Informática.
A partires de
aquí
e atendendo á tecnoloxía e arquitectura empregados na construcción e deseño
dos ordenadores, podemos establecer unha clasificación:
De primeira xeración.-
Feitos con válvulas electrónicas, polo que eran de gran tamano, calentábanse
moi rápidamente e requerían sistemas de refrixeración moi costosos. A súa forma de
traballo era estrictamente secuencial.
De segunda xeración.- Se reemplazan
as válvulas electrónicas por transistores con o que o seu tamano
redúcese considerablemente
e se aumenta a velocidade de cálculo.
De terceira
xeración.- Se utilizan os circuitos integrados e pódense executar varios
programas á vez (multiprogramación)
De cuarta xeración.- Son
os que utilizan o microprocesador e dan lugar ó ordenador
personal.
Chámase sistema operativo ó conxunto de programas que constitúen a intelixencia básica do ordenador; a súa misión é crear o marco adecuado para unha eficaz comunicación entre o ordenador e o usuario . Noutras palabras pode decirse que un sistema operativo é unha plataforma que contén pequenos programas que son chamados continuamente por outras aplicacións para realizar tarefas rutinarias.
O sistema operativo máis coñecido é o DOS (Disk operating System) e a súa versión máis difundida a de Microsoft MS-DOS. O inconveniente deste sistema é a necesidade de coñecer os comandos que forman parte do mesmo polo que o usuario necesita memorizar unha cantidade considerable d estos. Para evitar esta situación creanse os entornos gráficos ou interfaces gráficas, tendo por obxectivo que sexa o ordenador quen se adapte ó usuario e non ó revés, é dicir sistemas deseñados para facilitar a comunicación entre o home e a máquina. Entre estes entornos ou sistemas os máis importantes son o Apple Macintosh e o Windows. ámbolos dous son moi similares e a súa idea consiste en que a pantalla distribúese como se fora un escritorio normal de oficina con distintas tarefas a realizar e documentos sobre o mesmo, os cales poden ser desenrolados e consultados do mesmo xeito que operaría unha persoa ante ista situación. Ir ó menú
Historia dos navegadores: Internet Explorer e Nestcape Navigator
Un navegador é unha aplicación específica deseñada para ollar páxinas HTML na World Wide Wed. Pouco pódese decir da historia dos dous navegadores xa que a súa existencia é moi corta. Por excelencia os dous navegadores punteiros son, e neste orde, Internet Explorer e Nestcape Navigator. Son ámbolos dous moi similares e salvo particularidades propias de cada un que os distinguen, as funcións que incorporan para a navegación son prácticamente as mesmas. Internet Explorer pertence á compañía Microsoft, mentras que Nestcape é da empresa Nestcape (ámbolos dous poden baixarse da rede en http://www.microsoft.com e http://www.netscape.com/computing respectivamente). Teñen un xestor de correo electrónico, entre outros servicios, Outlook Expres en Explorer e Messenger en Navigator. Ir ó menú
É a pantalla que se mostra cando o ordenador se encende.Trátase dun
panel onde se sitúan unha serie de iconos que poden ser programas (internet
explorer, microsoftword, microsoftaccess, ...etc) , carpetas do sistema (Mi
PC), ou carpetas de documentos do usuario (Mis documentos) e todas aquelas que
constitúen accesos directos a cualquera destos elementos citados.Facendo
doble clic sobre estos iconos se executan ou se abren se son programas ou
carpetas respectivamente.
É de
destacar que na parte inferior do escritorio atópase unha barra gris
denominada barra de tarefas. Á dereita da barra, podemos ver a hora actual e un icono altavoz que permite
manexar o volume de audio se temos instalada unha tarxeta de son.
Pero o principal elemento de
traballo da barra de tarefas é o botón que figura á esquerda coa lenda Inicio. Este botón abre
o menú que conten tódolos programas Windows instalados no noso equipo. Facendo
clic coa tecla dereita do rato desplégase unha ventá que nos permite explorar os
directorios do equipo (explorador) ou ben efectuar calquera tipo de búsqueda
dentro do equipo.
Cando no escritorio
ábrese calquera aplicación ou carpeta, na barra, e á dereita do botón Inicio, se
engade outro botón que indica a aplicación activa nese intre (fundido) ou
aberto sen estar activo (en relieve). Neste botón pódense realizar as seguintes
accións facendo clic nel co botón dereito do rato: Restaurar, minimizar, maximizar,
pechar...etc.No caso de que a aplicación estea activa, estas mesmas
operacións poden efectuarse sobre os pequenos botóns da parte superior dereita
da ventá activa ou sobre o seu icono de control que está na parte superior esquerda.
Ir ó menú
Ventá de Internet Explorer. Elementos
Para activar Internet Explorer basta con facer doble clic sobre o icono que
aparece no escritorio ou no seu defecto a partires do botón inicio e ir ó programa
correspondente. Unha vez feito esto, aparece a interface ou ventá do programa que consta
dos seguintes elementos:
Barra de título.- Normalmente situada na parte superior mostra
o título da páxina ollada e o nome do programa que neste caso é Internet Explorer.
Barra de menús.- Debaixo da anterior, mostra tódalas
opcions que pódense realizar co programa. Estas opcións (arquivo,
edición, ver, insertar...etc) a sua vez despléganse nuns menús que están
relacionados con estos conceptos principais.
Barra de ferramentas.- As barras de ferramentas están
constituidas por iconos que representan as accións do programa máis usuais ou
frecuentes. Por defecto aparece sempre a barra estándar e a de formato (de
texto), ainda que pódense engadir cantas barras e iconos desexemos na opción do
menú Herramientas/personalizar. No caso de que a barra de ferramentas non se
olle, pode facerse na opción de menú Ver/Barra de Herramientas/Estándar.
Barra de enderezo.- Nela escríbese o URL ou enderezo das páxinas ou documentos web a
ollar
Barra de vínculos.- Os vínculos son accesos inmediatos a
documentos prefixados polo fabricante ou polo usuario.
O logotipo do programa.- Chamado tamén indicador de
actividade, aparece na parte superior dereita e consiste
nunha esfera terráquea que está en movimento mentres estase a efectuar a
conexión ca URL indicada, ou detida no caso de non haber
conexión ou de haber rematado ista.
Barra de estado.- Atópase na parte inferior da ventá e
nela dase información acerca do que se está a efectuar nese intre. Ir
ó menú
Cando efectuamos búsquedas podemos estar interesados en gardar algúns
documentos ou páxinas web que sexan de particular interese para nós e deste
xeito non ter que escribir o seu enderezo sempre que desexemos visitala. Isto
facémolo na carpeta de Favoritos, para o que debemos activar o icono
correspondente que figura na barra de ferramentas, aparecendo unha ventá auxiliar
á esquerda da pantalla onde se nos permitirá
agregar ou eliminar un documento e ordenar a devandita carpeta. Esta ventá podemos
pechala facendo clic de novo no botón favoritos ou ben na equis que
figura na sua parte superior dereita. As accións de organización podemos facelas mediante arrastre.
É importante destacar que podense
arquivar documentos favoritos de xeito que podan ser ollados logo sen estar
conectados e sincronizados de tal forma que cando no servidor estos se
modifiquen, esta modificación sexa advertida polo navegador ó abrilos.
Ir ó menú
O
historial é a relación dos últimos enderezos visitados en Internet
Explorer, o que nos permite volver a ollalas con tan só abrir a carpeta
correspondente que se activa no icono da barra de ferramentas, aparecendo a ventá
auxiliar á esquerda ó igual que
ocurría cós favoritos. Tamén pódense ver os últimos enderezos visitados na barra de
enderezos ó facer clic sobre a pestana que aparece á dereita do cadro de texto
onde se introducen istos.
A carpeta correspondente a
Historial pódese configurar de xeito que pódese eliminar ou indicar o número
máximo de páxinas a recordar. Tamén poden clasificarse por vistas hoxe, esta
semá, fai duas semás, etc.... Ir
ó menú
Páxina de inicio. Hiperenlaces. Navegación Interna
Cando abrimos
o programa Internet Explorer a ventá, por defecto, mostra unha páxina chamada de inicio,
á que pode volverse sempre que se desexe
mediante o botón da barra de ferramentas onde figura unha casiña. Esta páxina
pode elexirse polo usuario na opción
Herramientas/Opciones de Internet . Na pestana "general" da ventá
que se mostra, podemos indicar que páxina queremos considerar de inicio
e incluso podemos indicarlle que sexa unha páxina en blanco.
Unha vez aberto o programa e coa páxina
de inicio en pantalla, podemos comenzar a navegación para o que hemos
de dar dentro do cadro de texto da barra de enderezos, unha URL ou enderezo de páxina
web ou dalgún servidor Web (ou facendo Arquivo/Abrir). Despois
de escribila e para
comenzar a búsqueda podemos facer clic no botón "Ir a" ou ben
pulsando a tecla "intro". Neste momento prodúcese a búsqueda e o logotipo
do programa (ou indicador de actividade) comenza a xirar. Na barra de tarefas vanse
mostrando mensaxes do tipo: "conectando con el sitio 12.344.23.111" ou
"Sitio Web encontrado"...etc, observándose ó mesmo tempo á dereita
distos mensaxes o progreso da conexión nunha barra de
color que avanza proporcionalmente ó grao de conexión efectuado.
Cando a conexión remata, na barra de tarefas móstrase a expresión "listo"
e o logotipo do programa queda detido, observándose a páxina correspondente a
ese enderezo. Se esta páxina é grande e ocupa un espacio superior á pantalla
do noso ordenador, debemos movernos coa barra de desprazamento lateral (podemos
tamén
utilizar as teclas do cursor, Re Pag, Av Pag, Inicio e Fin).
En ocasións acontece que a conexión que estamos a
efectuar tarda demasiado, enton podemos detela e facer outra cousa. A interrupción
da conexión efectúase co botón no que o seu icono aparece na barra de ferramentas en forma de circulo
cunha equis (ou pulsando a tecla Esc). Tamén podemos
actualizar a conexión (volver a empezar) co botón actualizar que se atopa ó lado
do anterior. Outra posibilidade é ir a unha nova URL sen desactivar a que está
a cargar. Para elo imos a Archivo/Nuevo ou pulsamos a combinación de teclas Control+N,
aparecendo unha nova ventá do explorador onde escribir a nova URL.
Normalmente os documentos web adoitan estar formados por varias páxinas web
independentes pero relacionadas entre si mediante os chamados
hipervínculos ou hiperenlaces. Estos son lugares da páxina (textos ou imáxes) caracterizados por que
ó pasar o cursor sobre eles, este adopta a forma dunha man. Facendo clic sobre
eles (coa man mostrándose) o programa abre a páxina correspondente a ese hipervínculo.
Os textos con
hipervínculos adoitan ter un color diferente (xeralmente azul, e violeta se xa
foron activados anteriormente) e estar subraiados.
Existen tres tipos de hiperenlaces:
simples ou de texto, gráficos (ámbolos dous xa comentados) e mapas de imaxes ou
sensitivos. Estos últimos son hiperenlaces múltiples, permiten achegarse a
diferente información dependendo da zona da imaxe onde se faga clic co rato.
Como a presencia de hipervínculos pode
provocar algún que outro barullo no momento de ollar as páxinas ordeadamente,
temos a posibilidade de acceder sempre (no caso de que existisen) á páxina anterior
ou
á seguinte (no orde que foron vistas). Esto faise cós botons adiante e atrás que son
os que
están á esquerda na barra de ferramentas con sendas flechas sinalando
hacia a esquerda (atrás) e hacia a dereita (adiante).
Se o que queremos é ve-las páxinas
ás que accedimos anteriormente, pero non de forma ordenada, podemos ir á opción
do menú Ir a, onde nos atoparemos un menú despregable onde
figuran os nomes das últimas páxinas visitadas.
Básicamente o anteriormente descrito
forma parte da navegación interna (dentro dun mismo documento web).
Os hipervínculos tamén poden levarnos a
outro documento totalmente diferente do que estamos a ollar. A
estos hipervínculos chámanselle links ou enlaces e normalmente adoitan ser
documentos web relacioados cos que estamos nese momento estudiando.
É importante destacar que podemos
observar a páxina web sen conexión. Neste caso podemos facer tódalas operacións de edición sobre
ela, pero non teremos acceso ás vinculadas
con ela mediante os hiperenlaces xa que para elo é necesario estar
conectado.
En ocasións (bastantes máis dos
desexables) por razóns diversas, cando se está a efectuar a conexión, móstrase unha páxina
onde se informa que non é posible ollar a páxina e recoméndase realizar unha serie de
operacións. Isto pode deberse a que foi mal escrito o URL ou que dita páxina está saturada
nese intre, ou que sinxelamente a nosa conexión resultou incorrecta por razóns técnicas.
Nestos
casos débese actualizar, e se isto non funciona intentalo máis tarde.
Unha vez vista a páxina ou documento
web podemos solicitar unha nova páxina escribindo o seu enderezo; volver á páxina
de inicio activando o botón; desconectar e sair de internet (Arquivo/salir ou pulsando
o botón X na parte superior dereita da ventá do programa). Tamén podemos
imprimi-la páxina ou gardala no noso disco
duro ou incluso "baixar" algunha aplicación que dita páxina conteña e
sexa susceptible de ser tomada desde ela ó noso disco. Esto último
explícase no capítulo 11.
Ir ó menú
Configuración das opcións de navegación
A gran maioría das opcións de navegación en Internet Explorer configúranse
dende a barra de menús, activando Herramientas/Opciones de Internet,
o que fará emerxer unha ventá con varias solapas cuns títulos e utilidades
que son:
General.- Indicar a páxina de
inicio desexada, Borrar o historial. Como mostrar as páxinas web que se
reciban (accesibilidad), ampliar ou reducir o caché para gardar os documentos no disco duro, Configurar a
fonte predeterminada, seu tamano e seu color, máximo de días para gardar as
páxinas no historial.
Seguridad.- Establece os niveis de
seguridade para páxinas web.
Contenido.- Eiquí, entre outras
cousas,
podemos indicar o nivel de contido permitido naqueles documentos indesexables. É interesante para evitar que
nenos accedan a páxinas con contido violento ou pornográfico.
Conexiones.- Configuración
das conexións a Internet
Programas.- Eiquí debemos indicar que
programas recoñece o explorador para a xestión do correo electrónico, para a lista de contactos,
chamadas telefónicas, grupos de novas,...etc.
Avanzadas.- Un pouco de todo. Entre outras
cousas temos a posibilidade ou non de mostrar o icono de Internet no escritorio, notificar
cando se completou a descarga, subraiar os hipervínculos, imprimir colores e imaxes de fondo (non
conven), activar animacións ou reproducir sons e moitas máis. Pero sen dubida a opción máis importante que
pódese configurar neste capítulo é a posibilidade de que non aparezcan as imaxes. Esto é moi útil
se desexamos rapidez na conexión e só necesitamos a información textual e non a visual.
Ir ó menú
Como imprimir unha páxina
Obviamente é unha das funcións máis utilizadas. Antes de nada é imprescindible configurar
a impresión da páxina tendo en conta as nosas necesidades particulares. Para
elo temos que activar na barra de
menús Arquivo/Configurar página. Neste capitulo indicaremos o
tamano
da páxina (A4 normalmente), a orientación (vertical ou horizontal), os marxes...etc.
Tamén
é interesante a posibilidade de indicar unha cabeceira ou pe de páxina, os máis
usuales son: &D ou $d para a fecha en
formato longo ou corto respectivamente; &t para a hora; &u para o enderezo
URL da páxina e &w para o título da páxina.
Para imprimir activamos Arquivo/Imprimir e
ahí podemos indicar a impresión de todo o documento, con ou sen vínculos, páxinas
parciais, ou zona seleccionada. Tamén se o documento contén frames (marcos)
temos a posibilidade de imprimilos ou non.
Gardar un documento
Temos a
posibilidade de gardar un documento web no noso disco duro de tres xeitos
distintos. Se o que nos interesa é
só o texto podemos gardalo no formato html con o que almacenaremos os textos e hiperenlaces pero non
as imaxes. A segunda é gardar a páxina completa. Neste caso farémolo en guardar como
pero con formato web completa. E por último temos o formato plain text
(texto plano) no que non se respeta o formato do texto nin os hiperenlaces. É importante destacar que
os documentos ós que leva o hiperenlace non se gardan coa páxina orixinal. Se
o desexamos temos que facer clic co botón
dereito do rato sobre o hiperenlace e activar guardar destino como,
procedendo como
xa se indicou.
Gardar unha imaxe
Con
Internet Explorer podemos almacenar aquelas imaxes que consideremos de
interés no noso disco duro independentemente do texto ou do resto da páxina que
conten ditas imaxes. Para elo basta colocarse sobre
a imaxe e co botón dereito do rato despregar o menú contextual no que eleximos
guardar imagen como. Emerxerá
unha ventá onde se
indicará a ubicación da imaxe así como o formato desexado para almacenala (jpg ou
bmp). Tamén pódese, desde o menú contextual, facer que a imaxe sexa un tapiz para
noso escritorio (activando Establecer como
papel tapiz) ou facela formar parte do escritorio como un elemento
decorativo (Establecer como elemento de escritorio)
Ir ó menú
Descargar / Ollar un arquivo
En
múltiples documentos web existen arquivos de todo tipo: bases de datos, arquivos de texto, música MP3, video, programas...etc. Toda esta documentación
pode descargarse no noso ordenador dende o servidor remoto mediante un
sistema de transferencia de datos chamado FTP. Internet Explorer actúa como un
programa cliente de FTP para descargar (baixar) este tipo de arquivos. Sen
embargo se vamos a descargar moitos arquivos dun servidor concreto ou
realizar descargas de moito volume recomendase usar un servidor FTP.
Para achegar a
un servidor FTP o procedimento é igual a aquel para acceder a unha páxina web, tan
só temos que cambiar
o protocolo http polo ftp. A súa presentación conten unhas carpetas que a sua vez
conteñen os directorios onde se atopan os
arquivos; facendo clic sobre estos últimos comenzase a descarga. Os arquivos descargados
alóxanse por defecto nunha carpeta chamada TEMP, ainda que podemos dirixir este proceso hacia a carpeta que
nos desexemos.
En ocasións os arquivos descargados están comprimidos
co que faise necesaria a presencia no ordenador de destino dun programa descompresor. Normalmente
adoita ser o Winzip ou o Winrar.
As sesións
de FTP poden ser de dous tipos: anónimas ou identificadas. Nas primeiras o usuario
ten absoluta libertade para descargar tódolos arquivos que desexe do servidor.
Nas identificadas, o servidor pide unha contrasinal
ó usuario para acceder ós seus directorios.
Para baixar arquivos na Rede desde unha páxina web, é necesario que
esta teña un
enlace, entón basta con facer clic sobre o enlace, e o arquivo se
descarga no ordenador de forma automática mostrándose unha ventá onde se
nos pide se desexamos gardarlo no noso disco duro ou abrirlo dende o sitio onde está
aloxado. Sen embargo para realizar descargas con frecuencia ou
buscar arquivos específicos é convinte contar cun programa FTP (SmartFTP
o CuteFTP)
Ir ó menú
Para atopar información na Rede é preciso recurrir ós buscadores xa que si
ben
o internauta pode leer, ver e escoitar calquera documento, tamén é certo que Internet carece de organización,
co que unha búsqueda a cegas sería como buscar unha agulla nun pallar. Por
elo dispoñemos dos
buscadores que son unhas aplicacións que nos permiten atopar aquelo que
necesitamos. É de sinalar que moitos documentos quedan fora do seu alcance
pero en todo caso son ferramentas imprescindibles para satisfacer as nosas expectativas de búsqueda. Según o tipo de bases de datos que utilicen
dividense en:
De índices xerárquicos.- A información está
clasificada según os propietarios do buscador. Agrupanse por temas e pasan a
directorios xerárquicos, esto é donde se pasa do xenérico ó máis concreto.
Exemplo de esto son Yahoo ou Excite
De motores de búsqueda.- Conteñen programas que
exploran os contidos que aparecen na Red formando con eles unha base de datos.
Son útiles para responder a necesidades informativas moi específicas. Un
buscador de este tipo é Alltheweb.
E según sobre o número de bases de datos se clasifican en:
Buscadores.- Toda a información está dispoñible nunha
soa base de datos. Hispavista
Multibuscadores.- Dispoñen de sistemas que
permiten interrogar a varios buscadores. O Metabusca é un exemplo.
Algúns buscadores cós enderezos URL:
Internacionais: Altavista
http://altavista.digital.com ; Excite
http://www.excite.com ; Galaxi http://galaxi.einet.net/
; Goto http://go2.com ; Hotbot http://www.hotbot.com
; Infoseek http://www2.infoseek.com/NS/titles/
; Lycos http://www.es.lycos.de/ ;
Magellan http://www.mckinley.com/ ;
Webcrawler http://webcrawler.com ;
Yahoo http://www.yahoo.com
; Yellow Pages http://www.yellow.com
Españoles: Biwe http://biwe.cesat.es
; Donde? http://donde.uji.es
; Elcano http://elcano.com ; El Pais
Vasco http://www.PaisVasco.com
; Olé http://www.ole.es ; Ozú
http://www.ozu.com ; Ozú http://www.ozu.es
Páxinas blancas verdes e amarelas http://www.amarillas.com
; Sol http://www.sol.es ; Telépolis
http://www.telepolis.com ; Trovator
http://trovator.combios.es ; Ya
http://ya.com
Hispanoaméricanos: Yupi http://www.yupi.com
; Mex Master http://www.mexmaster.com
; Mexico Web http://mexico.web.com.mx
; Que pasa http://www.quepasa.com
; SBEL http://rtn.net.mx/sbel ; Senyas http://www.combios.net/senyas
Metabuscadores: WebTaxi http://www.webtaxi.com
; Allione: http://www.allonesearch.com/
; Metacrawler http://www.metacrawler.com
Independentemente de acceder a calquera destos
buscadores, debe resaltarse que o navegador Internet Explorer dispon dun
buscador interno que se activa dende o botón Búsqueda que figura na barra
de ferramentas. Ó activarse desplegase unha ventá á esquerda onde pódense efectuar búsquedas simples. Este buscador
pode personalizarse.
Ir ó menú
Para efectuar unha búsqueda se debe introducir na caixa de búsqueda os términos seleccionados ou palabras
chave.
pódense utilizar palabras simples,
fragmentos das mesmas ou frases completas admitíndose tamén operadores
booleanos (and, or e not).Os resultados da búsqueda aparecen xeralmente co título
da páxina e unha breve descripción do contido co seu enderezo URL.
Tamén pódese establecer a búsqueda por temas
nun
buscador con índice xerárquico, para o que se executa o tema correspondente
e a partir de ahí ir descendendo por subgrupos temáticos ata chegar a atopar o
desexado.
Como exemplo imos utilizar o buscador Yahoo. Para realizar
unha búsqueda temática obsérvese que gran parte da páxina do buscador conten unha relación de Temas (Arte e cultura, Ciencia e Tecnología...etc). Facendo
clic sobre un tema se obten unha páxina con subtemas relacionados
agrupados en categorías ou páxinas finais.
Se o que desexamos facer é unha búsqueda por palabras clave,
podemos efectuala de duas formas: Búsqueda simple que consiste en
introducir no cadro de búsqueda a palabra ou parte dela. Búsqueda
con opciones consiste en utilizar na nosa búsqueda as opcións que
figuran na parte inferior da páxina (por exemplo se queremos buscar unha páxina
que conteña as palabras Rock e Elvis, escribiríamos ámbalas dúas no cadro
de texto e optaríamos pola opción Correspondencia con todas las palabras (AND).
Non obstante o anterior, podemos facer un refinamento da búsqueda
atendendo as seguintes normas sintácticas:
1. Se desexamos atopar un documento onde aparezca unha frase tal cual, debemos
escribila entre comillas.
2. Se se desexa que aparezca a palabra clave no título da páxina
se debe escribir dita palabra precedida de t:
3. Se se desexa que aparezca a palabra clave no URL da páxina
se debe escribir dita palabra precedida de u:
4. Un asterisco (pode ser ? o $ según o buscador) sustitúe a unha letra ou un grupo de letras
5. Os paréntesis utilízanse para determinar prioridades
dentro dos operadores booleanos (AND, OR, NOT)
A continuación vexamos alguns exemplos:
"ciencias do mar" Buscaría
documentos que contuvisen a frase ciencias do mar exactamente.
t:ciencia Buscaría aqueles
documentos ou páxinas nos que o seu título contuvise a palabra ciencia.
animal AND salvaxe Buscaría aqueles
documentos que contuvisen ámbalas duas palabras simultáneamente.
animal OR salvaxe Buscaría aqueles
documentos que contuvisen a palabra animal ou salvaxe ou ambas.
animal NOT salvaxe Buscaría documentos que
contuvisen a palabra animal e non salvaxe.
(animal AND salvaxe) NOT mamífero
Buscaría páxinas con animal e salvaje descartando aquelas que contuvisen mamífero. Ir ó menú
Os grupos de novas e outras aplicacións en Internet adoitan ter documentos de FAQ (Frecuently Asked Questions) nos que se dan respostas as preguntas máis repetidas e básicas sobre os temas que se tratan. É conveniente localizar estos documentos e leelos, xa que axudan a non repetir preguntas. Os administradores dos grupos ou servicios acostuman publicalos de xeito periódico. Ir ó menú
O correo electrónico ou e-mail (electronic mail) é a aplicación máis utilizada da rede xunto coa World Wide Web. Sirve para enviar ou recibir textos, arquivos (imaxes, fotos, programas ou calquera información que sexa susceptible de ser dixitalizada). A súa ventaxa respecto ó correo ordinario é evidente xa que o tempo de envío-recepción é prácticamente nulo, o seu coste é o de unha chamada telefónica local e o seu manexo é sumamente sinxelo.
Para enviar un e-mail, o usuario ten que ter unha conta de correo
que ben a pode proporcionar o seu proveedor de Internet ou ben pode él mesmo
crear unha nas múltiples plataformas .com que están na rede (Hotmail.com,
wanadoo.com, topmail.com...e un longo etc que ofrecen servicio de correo
gratuito). Cando se dispoña desa conta xa se ten un enderezo electrónico sendo
a súa estructura a seguinte:
un nome que o usuario decide seguido da letra @ (arroba) e un
dominio do servidor de correo que se compon do nome do mesmo e unha extensión
indicativa do país ou o tipo de organización (es para España ou com para
organizaciones comerciales). Como exemplos poden valer:
enriquelopez@arrakis.es (Correo proporcionado
polo proveedor de Internet arrakis)
joseramos7@hotmail.com
(conta suscrita na Web na plataforma Hotmail.com).
Ó enviar un mensaxe
temos que escribir o enderezo da persona ou organización á que se envía no
cadro de texto Para:. No caso de
que por algunha razón (por ser un enderezo dado de baixa ou un erro ó escribilo
mesmo), se recibirá un mensaxe no noso buzón indicando que dito correo non foi enviado (System error o Returned mail).
A continuación veremos como se traballa co correo electrónico. Hai moitos programas que xestionan o correo e son similares no seu funcionamento. Nós traballaremos co Outlook Express 5. Ir ó menú
Xestión do correo electrónico co Outlook Express
Para leer ou recibir o correo é necesario conectarse
á rede. Unha vez recibido podemos traballar con él sen conexión e face-las
operacións de
edición ou impresión elementais que pódesen efectuar cun texto.
Cando recibimos un correo podemos estar interesados en
respondelo para o que procederemos do seguinte xeito segundo os casos:
a) Queremos responder ó remitente: Activamos o botón responder e ó emerger a ventá para escribir, a enderezo do remitente xa está escrita e o asunto tamén precedido da expresión Re: (o asunto podemos cambialo), polo que tan só temos que escribir a nosa mensaxe. Ó finalizar activamos o botón enviar.
b) Queremos responder a tódalas persoas ás que foi enviado o mensaxe: En ocasioós un usuario pode mandar un mensaxe a varias persoas ó mesmo tempo (verémolo despois) e podemos estar interesados en que a nosa resposta sexa no só ó remitente senon a tódolos destinatarios da mensaxe orixinal. Para elo procédese como no apartado a) pero activando o botón responder a todos.
c)
Envia-la mensaxe recibido a unha terceira persoa: Activamos o botón
reenviar. A diferencia dos casos anteriores, é necesario escribiro enderezo
de dita persoa.
¿Cómo enviar unha mensaxe nova ?
a)
Desexamos enviar unha mensaxe a unha persoa: Activamos o botón
Correo Nuevo. Emerxerá a ventá para escribir. Nela faremos
constar o enderezo electrónico da persoa, así como o asunto (esto é optativo). Escribimos
o texto e ó finalizar activamos enviar.
b) A mensaxe o destinamos a varias persoas: Igual proceso que o anterior pero hai que escribir os enderezos de tódalas persoas ou entidades separadas por comas no cadro Para:
c) A mensaxe se destina principalmente a unha persoa pero queremos mandar unha copia do mesmo a outra: No cadro Para escribimos o enderezo da persoa principal e no cadro de texto CC: (copia carbón) escribimos las direcciones, separadas por comas, de las outra personas.
d) Queremos enviar a mensaxe a varias persoas sen que estas sepan a que outra se lles envió: Se escriben os enderezos de todas no cadro de texto CCO: (copia carbón oculta)
Para
ollar todos os cadros de texto na pantalla do correo, se debe activar
Ver/todos los encabezados.
¿Onde
se almacenan as mensaxes?
As mensaxes
se almacenan nas chamadas carpetas locais (Ver/Diseño/Listas de carpetas).
Estas son: Bandeja de entrada.- Conten as mensaxes recibidos.
Bandeja de salida.- Nela se almacenarán as mensaxes preparados para ser
enviadas.
Elementos enviados.- Conten unha copia de tódalas mensaxes enviadas.
Borrador.- Nesta
carpeta se almacenarán as mensaxes que ainda non foron enviados e son
susceptibles de ser modificados.
Elementos eliminados.-
Actúa como papeleira de reciclaxe para os elementos do correo.
Poden crearse carpetas personais para engadir a estas últimas e para organizar o correo.
Engadir arquivos
á mensaxe
Supoñamos que desexamos
mandar
unha foto que temos gardada na carpeta Fotos en C e que chámase careto.JPG.
Abrimos o correo e activamos
correo nuevo. Escribimos o enderezo da persoa a quen imos enviar o e-mail. Escribimos
o texto que corresponda e ó rematar activamos o botón de insertar arquivo que
é o que ten un
clip, ou tamén vamos polo menú insertar/archivo adjunto.
Cando traballamos con grupos de novas ou facemos operacións comerciais por Internet, o noso enderezo de correo electrónico é susceptible de ser utilizado por certas entidades ou empresas para enviarnos publicidad non desexada. A este tipo de mensaxes chámaselles spam e para evitarlos se abre o spam e sobre a enderezo do remitente facemos clic co botón dereito activando o bloquear remitente. Deste xeito non volveremos a recibir correo desta natureza. Todo este proceso faise extensible ó bloqueo de calquera remitente que por calquera razón non teñamos interese en recibir as súas mensaxes. Ir ó menú
Libreta
de direccións. Opcións de Outlook
Dada a dificultade en memorizar as direccións de correo electrónico, Outlook Express
dispón dunha ferramenta chamada libreta de direccións que permite arquivar
estas direccións e resulta moi útil para enviar unha mensaxe a varios
destinatarios. Para engadir direccións basta con pulsar sobre o icono
correspondente da barra de ferramentas o acceder por Herramientas/Libreta
de direcciones.
Para manexala se pulsa o icono que
hai á esquerda do campo Destinatarios do Outlook Express, e
na ventá que se abre só temos que seleccionar os destinatarios do mensaxe e
pulsar para CC (copia carbón) ou para CCO (copia carbón oculta) segundo o caso.
Opcións de Outlook Express
En Herramientas/Opciones temos a posibilidade de configurar a xestión do correo.
Ábrese unha ventá con varias pestanas. Según
o concepto do que se trate, dispoñemos de
múltiples alternativas para configurar noso correo como mellor nos antoxe. É
interesante a posibilidade de insertar firmas persoalizadas, de configurar o tipo
da letra...etc. Ir
ó menú
Os grupos de novas (newgroups) son buzóns de correo onde se deixan mensaxes de carácter público; todo o que o desexa pode leelos. Se utilizan como foro de opinión e para intercambiar información. Hay preto de 36.000 en toda a rede e dedicados a múltiples temas: relixión, medicina, ciencia ficción, música...e todo o que un poida imaxinarse.
Para acceder ós grupos de novas é necesario dispoñer dun programa xestor de novas. Se ben hai moitos no mercado, nós utilizaremos o Outlook Express 5 que é o que incorpora por defecto o explorador Internet Explorer 5 co que estamos desenrolando este curso. Básicamente, salvo diferencias moi concretas, o sistema de funcionamento de todos eles é similar. Outros programas son Collabra de Nestcape, Eudora Light ou Free Agent.
Unha vez que estamos en Outlook Express, procederemos a crear unha conta de novas, para o que faremos Herramientas/cuentas/Agregar noticias. Emerxerá unha ventá onde se solicita un nick (nome do usuario, por ejemplo José Ramos ou Dragón) de uso no servidor de novas, unha conta de correo electrónico, por exemplo joseramos7@hotmail.com onde se recibirán e dende onde se emitirán os artigos do grupo que publique o usuario e por último o nome do servidor de novas. A enderezo do servidor de novas por exemplo: news.redestb.es , news.teleline.es, news.terra.es (Os servidores de novas teñen todos o prefixo news)
Despois de entrar estos datos xa temos creada a conta co servidor de
novas. Só falla descargar
os grupos que contén este
servidor, para o que activamos a opción descargar lista. O proceso de
descargar a lista de grupos adoita tardar varios minutos, dependendo da cantidade dos
mesmos que conteña o servidor. Normalmente adoitan contarse por
millares polo que teremos que esperar entre dez e quince minutos máis ou
menos, pero a espera vale a pena xa que a descarga se efectúa só a primeira vez.
Xa temos en pantalla tódolos
grupos de novas. Agora ven a suscripción ós que nos interesan (cine, medicina, matemáticas, literatura,
informática, modas, mormones...).
Fixémonos nos nomes dos
grupos; todos teñen unha estructura similar: es.rec.ficcion.misc (grupo
español onde se debate sobre ciencia ficción)
es.ciencia.matematicas (grupo
español dedicado ás matemáticas)
es.rec.cine (foro español de
cine)
es.charla.economía.bolsa
(evidente).
Obsérvese que na denominación
dos grupos, e separados por puntos,
figuran unha serie de expresións que adoitan ser estándar e universalmente
aceptadas. chámanse xerarquías e na súa comprensión está unha adecuada elección
dos grupos desexados. A primeira normalmente indica o país (es para España;
uk para Reino Unido; fr para Francia...etc). A segunda indica o campo xenérico
onde inclúese o grupo (rec significa recreo ou ocio, biz indica anuncios, alt
grupos underground ou alternativos, com indica computador ou informática, sci
indica ciencia...etc.) A tercera expresión indica o campo concreto ou específico
do grupo (matemáticas, cine, literatura,...etc) Logo, se procede, se indica
un subgrupo (matemáticas.álxebra ; cine.fantasía; medicina.xinecoloxía).
De todos xeitos a ventá
onde figuran tódolos grupos ten un cadro
de texto na súa parte superior que permite efectuar búsquedas de grupos que
conteñan uns determinados caracteres. Así, se o que desexo buscar é un grupo
de novas onde se debate sobre música rock, escribirei nese cadro a expresión rock. Me saldrán
tódolos grupos que conteñan esa palabra na súa denominación.
Cuando xa teñamos elexidos
os grupos que nos interesan tan só temos que marcalos e pulsar a tecla suscribirse
al grupo e cerrar. Dende ese intre xa
podemos acceder ó grupo e participar nel, ben contestando ós artigos
que figuran ou expoñendo calquera cuestión que desexemos.
Básicamente nun grupo de
novas se leen artigos ou se envían. Para facelo tan só hai
que facer clic no nome do grupo desexado (á esquerda no explorador
de Outlook Express) e estar conectados a Internet (para leelos non se necesita a
conexión. Ver o capítulo final de esta lección). Unha vez feito esto
aparecen duas ventás dispostas horizontalmente. Na superior aparecen os
encabezamentos de todos
os artigos do grupo, o seu autor, a súa data e tamano. Na inferior aparece o texto
co contido
dos artigos marcados.
¿Qué queremos facer?
1)
Queremos leer un dos artigos: Só temos que facer clic sobre él e
na ventá inferior nos aparece o seu contido (logo podemos imprimilo...etc)
2)
Queremos contestar ó autor do artigo anterior:
a) Dentro do grupo: Activamos o botón de contestar al grupo e de inmediato emerxe a ventá do correo para escribir nela. Non hai necesidade de escribir o enderezo nin o asunto, tan só a resposta.
b) Personal sen que o grupo se entere: Activamos o botón de contestar al remitente. O proceso é igual que no anterior caso, pero eiquí sí podemos cambialo texto do asunto xa que se trata de un e-mail ordinario.
3)
Desexamos publicar un artigo: Activamos o botón exposición e escribimos
na ventá do correo que emerxerá, coidando de escribir o asunto (que sea breve e
orientativo sobre o contido do artigo xa que de
esta condición dependerá o seu interese para os restantes membros do grupo). O asunto aparecerá
engadido ós outros encabezamentos.
Se nos fixamos nos encabezamentos,
na maioría
deles e á esquerda, figura un cadrado co símbolo + no seu interior.
Esto quere decir que ese artigo foi contestado por outros membros do grupo. Para ver estas contestaciones tan
só hay que
facer clic sobre este símbolo,
desplegándose outros subencabezamentos co mismo título có principal e co prefijo Re: (contestación).
Mensaxes que podemos leer e contestar.
Ó obxecto de aforrar tempo de conexión cando se traballa nun grupo, Outlook Express permite leer sen conexión. Para elo hai que efectuar o que chámase sincronización do grupo de novas, que consiste en descargar no disco duro os artigos que nos interesan e despois desconectar. Os leemos con tempo e sen conexión e posteriormente escribimos se procede, ou almacenamos para o seu envío na bandexa de saída (archivo/enviar más tarde). Despois conectamos e envíamos.
Tamén pode configurarse o traballo con novas. Por exemplo podemos facer
que se descarguen só os encabezamentos que apareceron despois da nosa última visita ó grupo, ou por
exemplo os 50 últimos enviados, etc..,
que se escriban nun color determinado os mensaxes xa leídos...e outras
operacions
que podemos personalizar na opción da barra de menú Herramientas/opciones
Tamén pódese traballar con grupos de novas dende a Web. En múltiples
portales hay opciones news que traballan con grupos de novas. O único inconvinte de este sistema é que hay que estar permanentemente conectados e a
rapidez dependerá da conexión e da saturación que teña en ese
momento o servidor en cuestión.
As
listas de distribución ou de correo (Newsletter)
O obxectivo das listas de correos é similar ó dos grupos de novas. Consisten nun conxunto de direccións que se utilizan para enviar mensaxes a un gran número de persoas, debatir temas de interese común etc. En principio esto pode parecer o mesmo que os newgroups, non obstante a sua diferencia radica en que nos grupos de novas o usuario ten a posibilidade de recibir os encabezados dos mensaxes e descargar só os que lle interesen, nas listas de correo os mensaxes se descargan de forma indiscriminada sen posibilidade de elección.
Ós profesionais da educación, a lista de correos que máis pode interesar é a que xestiona o Redlist no dominio Rediris.com.
Utilización do robot ListServ de Rediris
Para relacionarse co Listserv é necesario facelo mediante comandos escritos no corpo d mensaxe do correo electrónico dirixido sempre a listserv@listserv.rediris.es
1º) Información sobre que listas ten ListServ: Comando list. Para unha búsqueda selectiva se utiliza list global cadena, donde cadena é unha expresión o trozo de palabra que pueda contener a descripción da lista. Ej.- Quero buscar listas onde se discuta temas de historia, para elo escribo list global histo.
Tamén pódense conseguir unha relación completa de listas de distribución en castelá enviando o comando gest listas.es
2º) Membros dunha lista:
review nome_lista.- Listado dos membros que están suscritos
review nome_lista short.- Número de membros soamente.
3º) Suscripción a unha lista:
Imaxinemos que despois de ver as listas dispoñibles no ListServ, interesanos suscribirnos a unha que chámase Edumat (Foro para o ensino das Matemáticas). O único que temos que facer é enviar un mensaxe a listserv co texto: subscribe Edumat.
A volta de correo, o servidor nos pedirá confirmación do correo electrónico, mensaxe no que responderemos con un simple ok. Despois de esto o servidor nos dirá que xa estamos suscritos. A partir deste momento xa podemos recibir os artigos dos outros miembros e emitir os nosos.
4º)Desexamos non recibir os mensaxes porque nos vamos de vacacións e non
queremos bloquear o correo: set
nome_lista nomail. Para volver a recibirlo escribiremos set
nome_lista mail.
5º) O contido da lista non responde as nosas expectativas e desexamos
darnos de baixa nela:
Simplemente escribindo unsubscribe nome_lista.
Hay outros comandos que poden obtenerse con info refcard.
Existe a posibilidade de suscribirse mediante a Web, ainda que nós empleamos o método vía correo electrónico por ser o máis rápido.
En relación coas listas de correos de Rediris, recomendase visitar a web http://www.rediris.es/list Ir ó menú
Comunicarse en Internet. PowerPoint
Unha das aplicacións que se atopan no paquete de Microsoft Office é o PowerPoint, que básicamente está dirixido a realizar transicións de diapositivas con todo tipo de información (texto, imaxe, son), incluso con animacións. O interese que aporta na red é que pódense gardar estas presentaciones como si se tratase de un documento web constituido por páxinas independentes (diapositivas) que se activan mediante un menú que figura en un marco á esquerda do documento. Ir ó menú
O chat. Descarga e configuración do MIRC
O chat ou "chatear",
consiste en xeral na posibilidade de comunicarse on-line, é decir
en tempo real con outras persoas que se atopan nese intre conectadas en calquera parte do mundo. É unha actividade máis lúdica que
orientada a buscar información. Para acceder a un chat é necesario ter un
programa cliente que pode ser proporcionado desde a Web por calquera portal (Terra,
Yahoo...etc) ou descargar un específico como o MIRC dende a páxina www.irc.com
que é o máis utilizado.
Unha vez baixado e instalado
no noso ordenador, é necesario conectarse con un servidor
de chat. Hay múltiples en mIRC (Unión Latina, Red Hipana, Redestb, ...etc).
Despois de conectar co servidor hay que buscar un canal onde falar (xogos, principiantes, amigos, ciencia, Galicia,...etc). Ó entrar
no canal sale unha ventá onde se mostran todos os nicks (alias) dos participantes
nese canal nese momento. Basta con facer doble clic no nome de un participante
para manter con él unha conversa privada (os demáis no son partícipes do que se comunican).
Tamén está a ventá xeral onde todos
participan ó mesmo tempo da conversa (particularmente non a recomendo
xa que normalmente producese un galimatías de mensaxes bastante
indescifrable).
Entre os códigos non escritos pero respetados
pola maioría dos participantes nun chat, os máis importantes son que os mensaxes
sexan o
máis breve posibles, non
ofensivos nin enviar groserías (ainda que eso é inevitable xa que cretinos na Rede abundan
máis do desexable). Non escribir en maiúsculas salvo que a ortografía obrigue a
elo.
(é o equivalente a gritar no linguaxe falado). Tamén entre os máis avezados
existe un argot simbólico : son os chamados emoticones que consisten en
combinacións de símbolos
do teclado que representan
estados de ánimo. Os máis típicos son :-)
para indicar alegría o :-( para
tristeza, :-/ mosqueo, ;-)
sonrisa con guiño...e moitos máis. Ir
ó menú
Comunicación
oral e visual. Neetmeting
Outra
aplicación de Internet é a comunicación on-line coa posibilidade de ver ó outro
interlocutor na pantalla e oir a sua voz (un tema moi recurrente nas
películas e novelas de ciencia ficción feito realidade). Para elo é necesario
unha web cam que consiste en unha pequena cámara para enfocarnos e o
software correspondente. Na actualidad o movimento de imaxes en tempo
real ainda non está perfeccionado debido á limitación dos equipos polo que as
comunicacións dste tipo (videoconferencias) deben efectuarse con
ámbolos dous interlocutores o máis estáticos que poidan ante a cámara.
Polo contrario máis práctico é comunicarse mediante voz. Igual que
no chat. Só se necesita unha tarxeta de son e un micrófono. O software máis utilizado para
elo
é o
programa denominado Microsoft
Neetmeting. Ir ó
menú
Comercio electrónico. Mercar en Internet
Mercar en Internet estase a volver cada vez un feito máis frecuente, se
ben hai certos recelos nalgunhas persoas polo posible mal uso que se poida facer dos datos financieros do cliente. Efectivamente a seguridade non
é do cen por cen, sen embargo as empresas que fundamentan gran
parte dos seus ingresos nas súas ventas pola Red están a facer esforzos para
protexer a confidencialidade dos datos dos seus clientes e cada vez é máis seguro.
Para mercar na Rede é necesario
entrar na web dunha tenda (Corte Inglés, Bol,...) ou dunha Compañía que
venda algo (Iberia, Renfe...). A partir de ahí, e dependendo de cada unha, o
único que se necesita é efectuar unha navegación dirixida, é decir que a propia
páxina nos va indicando o que temos que facer en todo momento, polo que resulta
moi fácil o proceso.
Por exemplo, supongamos que desexamos facer unha reserva de billete en Iberia de
Vigo a Madrid. Ó facer clic en mercar nos sale un formulario onde, mediante
un menú desplegable, eleximos orixen (en noso caso Vigo), análogamente temos outro
onde lle indicamos o destino (Madrid). Un campo para indicar a data de saída
e outro para a de regreso. Unha vez consignados esos datos, a páxina móstranos
tódolos vos dispoñibles de Vigo a Madrid a data indicada con todas as súass características (hora de
sida, chegada, nº de vo,...etc).E debaixo outra lista similar cós vos de regreso de Madrid a
Vigo na data que previamente lle habíamos indicado para volver. Pinchamos o botón de opción
dos vos desexados e automáticamente nos informan do precio do billete. A partir
de ahí, hai un botón que me di si desexo
continuar coa compra. (Fago clic). Agora temos que introducir os datos personais
se é a primeira vez que se efectúa unha compra con Iberia (nome,
domicilio, teléfono, nº de tarxeta de crédito...etc).
Se todo é correcto, a compañía me
pide que escriba unha contrasinal que me vai servir para posteriores ocasións sen
necesidade de volver a indicarlle tódolos datos personais. Despois de
seguir estas indicacións, a última pregunta é donde quero recoller o billete:
nunha axencia de viaxes ou na tenda de Iberia no aeroporto; elexida a opción me sale
na pantalla o documento de reserva para imprimir que
me sirve de resgardo.
Outro tipo de compra é o de obxetos, sobre todo discos ou libros. Nestas páxinas os artigos están almaceados en bases de datos clasificadas para que a búsqueda sexa fácil e rápida (por autor, titulo, estilo...etc). Ó elexir unha desas clasificacións se mostra o catálogo de obxetos en venta cos seus respectivos precios e un icono que representa un carriño da compra ó lado do obxeto. Facendo clic sobre o carriño vamos marcando o producto para finalmente con tódolos productos marcados , realizala compra correspondente indicando os nosos datos, domicilio e nº tarxeta de crédito. En 24, 48 horas adoita estar o pedido no noso domicilio.
É importante resaltar que a compra en Internet faise na maioría dos sitios con tarxeta de crédito. Non se admiten outro tipo de tarjxtas nin outra forma de pago como poidiera ser o contra reembolso (e cando se solicita este último, non sae rentable xa que agravan os precios moitísimo cos gastos de envío).
Unha curiosidade son os comparadores de precio. Son lugares web onde se lles
indica un producto e eles buscan en tódolos lugares onde este se atopa,
mostrando unha lista con os seus precios respectivos en cada tenda, de este
xeito saberemos onde atopalo máis económico. Un servicio deste tipo está en http://www.biwe.com
Unha páxina onde pódese atopar
toda a información sobre o comercio electrónico en Internet e que conta con unha
das enciclopedias máis amplias sobre términos utilizados en este sector, é
http://www.internet.com/sections/marketing.html
Os tres inconvenientes da compra na Web: 1º) Habitualmente os gastos de envío non figuran no precio do producto, polo que hai que fixarse ben neste extremo. 2º) Os retrasos nalguns envíos. 3º) Risco de cometer erros nos pedidos ó non ver o producto nin contactar con vendedores a nivel persoal.
Páxinas de
interese: http://www.dondecomprar.com
é unha boa páxina de orientación para
consumidores.
http://www.loslibros.com librería
especializada en literatura española
http://www.elcorteingles.é Páxina do
Corte Inglés Ir
ó menú
Algúns enderezos de interese na Web
http://www.mcu.é/bases/spa/isbn/ISBN.html
É o URL da axencia española encargada da xestión do ISBN dos libros editados desde 1972
http://www.starpages.net/
Extensa recopilación de páxinas dedicadas a celebridades e persoaxes famosos do
mundo do cine.
http://museoprado.mcu.es/
Páxina do Museo do Prado
http://www.elpais.es
Versión dixital do diario O País
http://www.marca.es
Versión dixital do diario deportivo Marca
http://www.efe.es
Páxina da axencia de novas EFE
http://www.mec.é
Páxina do Ministerio de Educación
http://www.xunta.es
Páxina da Xunta de Galicia
http://www.maseducativa.com
Contén máis de 11.000 enlaces e áreas de descarga de programas educativos.
http://www.rediris.es
Interconexion de recursos informáticos das universidades
Algúns enlaces a outros cursiños sobre Internet
http://www.arrakis.es/~marilo/curso/
http://members.theglobe.com/eumh/internet/
http://personal.redestb.es/tolomatas/index.htm
.
Esta páxina foi elaborada ó obxecto de resumir os cursiños que, coordinados polo Centro de Formación do Profesorado de Pontevedra, foron impartidos a grupos de profesores no Instituto Cha do Monte de Marín en mayo de 2000 e no I.E.S. Antón Losada Dieguez da Estrada en Xuño de 2000.
José
M. Ramos González http://members.es.tripod.de/joseramos7/rede.htm