Cantigas de Amigo

Cantigas de Amigo

 

Volta á casa

 

 

Afonso Eanes do Cotón Martín Campina
Afonso López de Baián Martín Codax
Afonso Méndez de Besteiros Martín de Caldas
Afonso Sánchez Martín de Ginzo
Afonso X Martín Padrozelos
Airas Carpancho Mendinho (Meendinho)
Airas Núnez Men Rodríguiz Tenoiro
Airas Páez Men Vásquez de Folhete
Bernal de Bonaval Nuno Fernández (Torneol?)
Don Dinís Nuno Pérez Sandeu
Estevan Coelho Nuno Porco
Estevan da Guarda Nuno Treez
Estevan Fernándiz de Elvas Pae Calvo
Estevan Reimondo Pae de Cana
Estevan Travanca Pai Gómez Charinho
Fernán do Lago Pai Soárez de Taveirós
Fernán Fernández Cogominho Pedro Amigo de Sevilha
Fernán Figueira de Lemos Pedro Eanes Solaz
Fernán Froiaz Pero da Ponte
Fernán Gonçálvez de Seavra Pero de Ambroa
Fernán Rodríguez de Calheiros Pero de Armea
Fernán Velho Pero de Berdía
Fernando Esquío Pero de Ornelas
Galisteu Fernándiz Pero de Veer
García Soárez Pero García Burgalés
Golparro Pero Gómez Barroso
Gómez García Pero Gonçálvez de Portocarreiro
Gonçalo Eanes do Vinhal Pero Mafaldo
Joán Airas Pero Meogo
Joán Baveca Pero Viviáez
Joán de Cangas Reimón Gonçálvez
Joán de Requeixo Rodrigo Eanes de Álvares
Joán García Rodrigo Eanes de Vasconcelos
Joán García de Guilhade Rodrigo Eanes Redondo
Joán López de Ulhoa Roi Fernández de Santiago
Joán Méndiz de Briteiros Roi Martinz de Ulveira
Joán Núnez Camanez Roi Martinz do Casal
Joán Pérez de Avoín Roi Queimado
Joán Servando Sancho Sánchez
Joán Soárez Coelho Vasco Fernández Praga de Sandín
Joán Vásquiz de Talaveira Vasco Gil
Joán Zorro Vasco Pérez Pardal
Juião Bolseiro Vasco Rodrigues de Calvelo
Lopo  

Lourenço

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

AFONSO EANES DO COTÓN [B 826 / V 412]

Se gradoedes, amigo,
de mí, que gran ben queredes,
falad'agora comigo,
por Deus, e non mi o neguedes:
     amigo, por que andades
     tan trist'ou por que chorades?

Pois eu non sei com'entenda
porque andades coitado;
se Deus me de mal defenda,
quería saber de grado,
     amigo, por que andades
     tan trist'ou por que chorades?

Todos andan trebelhando
(estes con que vós soedes
trebelhar) e vós chorando;
por Deus, e que dem'havedes,
     amigo, por que andades
     tan trist'ou por que chorades?


AFONSO LÓPEZ DE BAIÁN [B 738 / V 339]

Fui eu, fremosa, fazer oraçón,
non por mia alma, mais que viss'eu i
o meu amigo, e, poi-lo non vi,
vedes, amigas, se Deus mi perdón,
     gran dereit'é de lazerar por én,
     pois el non vẽo, nen haver meu ben.

Ca fui eu chorar destes olhos meus,
mias amigas, e candeas queimar,
non por mia alma, mais po-lo achar,
e, pois non vẽo, nen o dusse Deus,
     gran dereit'é de lazerar por én,
     pois el non vẽo, nen haver meu ben.

Fui eu rogar muit'a Nostro Senhor,
non por mia alma candeas queimar,
mais por veer o que eu muit'amei
sempr', e non vẽo o meu traedor;
     gran dereit'é de lazerar por én,
     pois el non vẽo, nen haver meu ben.


AFONSO LÓPEZ DE BAIÁN [B 740 / V 342]

Disseron-mi ũas novas de que m'é mui gran ben,
ca chegou meu amigo, e, se el alí ven,
     a Santa María das Leiras,
     irei, velida, se i ven meu amigo.

Disseron-mi ũas novas de que hei gran sabor,
ca chegou meu amigo, e, se el alí for,
     a Santa María das Leiras,
     irei, velida, se i ven meu amigo.

Disseron-mi ũas novas de que hei gran prazer,
ca chegou meu amigo, mais eu, po-lo veer,
     a Santa María das Leiras,
     irei, velida, se i ven meu amigo.

Nunca con taes novas tan leda foi molher
com'eu sõo con estas, e, se el i veer,
     a Santa María das Leiras,
     irei, velida, se i ven meu amigo.


AFONSO MÉNDEZ DE BESTEIROS [B 729 / V 330]

Fals'amigo, per boa fe,
m'eu sei que queredes gran ben
outra molher e por mí ren
non dades, mais, pois assí é,
     oimais fazede des aquí
     capa doutra, ca non de mí.

Ca noutro día vos achei
falar no voss'e non en al
con outra e foi-m'ende mal,
mais, pois que a verdade sei,
     oimais fazede des aquí
     capa doutra, ca non de mí.

E, quando vos eu vi falar
con outra, logu'i ben vi eu
que seu erades, ca non meu;
mais quero-vos eu desenganar,
     oimais fazede des aquí
     capa doutra, ca non de mí.


AFONSO SÁNCHEZ [B 784 / V 368]

Dizía la fremosinha:
     «ai, Deus, val!
Com'estou d'amor ferida!
     ai, Deus, val!

Dizía la ben talhada:
     «ai, Deus, val!
Com'estou d'amor coitada!
     ai, Deus, val!

«Com'estou d'amor ferida!
     ai, Deus, val!
Non ven o que ben quería!
     ai, Deus, val!

«Com'estou d'amor coitada!
     ai, Deus, val!
Non ven o que muit'amava!
     ai, Deus val!

AIRAS CARPANCHO [B 657 / V 258]

Tanto sei eu de mí parte
quant'é de meu coraçón,
ca me ten mia madre presa
e, mentr'eu en sa prisón
     for, non veerei meu amigo.

E por aquest', alongada
querría, per bõa fe,
seer d'u está mia madre,
ca, mentr'eu, u ela é,
     for, non veerei meu amigo.

Por quanto m'outra vegada
sen seu grado con el vi,
guarda-me del a perfía
e oimais, enquant'assí
     for, non veerei meu amigo.

De min, nen de mia fazenda
non poss'eu parte saber,
ca sei mui ben de mia madre
que, mentr'eu en seu poder
     for, non veerei meu amigo.


AIRAS CARPANCHO [B 658 / V 259]

Madre velida, meu amigo vi,
non lhi falei e con el me perdí:
     e moir'agora, querendo-lhi ben;
     non lhi falei, ca o tiv'en desdén;
     moiro eu, madre, querendo-lhi ben.

Se lh'eu fiz torto, lazerar-mi-o-ei
con gran dereito, ca lhi non falei:
     e moir'agora, querendo-lhi ben;
     non lhi falei, ca o tive en desdén,
     moiro eu, madre, querendo-lhi ben.

Madre velida, ide-lhi dizer
que faça ben e me venha veer:
     e moir'agora, querendo-lhi ben;
     non lhi falei, ca o tiv'en desdén;
     moiro eu, madre, querendo-lhi ben.


AIRAS CARPANCHO [B 661 / V 262]

Madre, pois vós desamor havedes
a meu amigo, porque sabedes
     ca mi quer ben, veé-lo-ei
     e, se mi vós algún ben queredes,
     loar-mi-o-edes, eu o sei.

Por desamor que lhi sempr'houvestes,
madre velida, des que soubestes
     ca mi quer ben, veé-lo-ei
     e, se mi vós algún ben queredes,
     loar-mi-o-edes, eu o sei.

Por mui gran coita que ha consigo,
madre velida, ben vo-lo digo
     ca, se poder, veé-lo-ei,
     e, se mi vós algún ben queredes,
     loar-mi-o-edes, eu o sei.



AIRAS CARPANCHO [B 663 / V 265]

Por fazer romaría pug'en meu coraçón
a Santiag'un día, por fazer oraçón
     e por veer meu amigo logu'i.

E, se fezer bon tempo e mia madre non for,
querrei andar mui leda e parecer melhor
     e por veer meu amigo logu'i.

Quer'eu ora mui cedo provar se poderei
ir queimar mias candeas con gran coita que hei,
     e por veer meu amigo logu'i.



AIRAS NÚNEZ [B 874/V 457]

A Santiagu'en romaría ven
el-Rei, madr', e praz-me de coraçón
por dúas cousas, se Deus me perdón,
en que tenho que me faz Deus gran ben:
     ca veerei el-Rei que nunca vi
e      meu amigo, que ven con el i.



AIRAS NÚNEZ [B 879/V 462]

Bailemos nós ja todas tres, ai amigas,
so aquestas avelaneiras frolidas
e quen for velida, como nós, velidas,
     se amigo amar,
so aquestas avelaneiras frolidas
     verrá bailar.

Bailemos nós ja todas tres, ai irmanas,
so aqueste ramo destas avelanas
e quen for louçana, como nós, louçanas
     se amig'amar,
so aqueste ramo destas avelanas
     verrá bailar.

Por Deus, ai amigas, mentr'al non fazemos,
so aqueste ramo frolido bailemos
e quen ben parecer, como nós parecemos,
     se amig'amar,
so aqueste ramo so'l que nós bailemos
     verrá bailar.


AIRAS NÚNEZ [B 881 / V 464]

-Bailad'hoj', ai filha, que prazer vejades,
ant'o voss'amigo, que vós muit'amades.
-Bailarei eu, madre, pois mi o vós mandades,
mais pero entendo de vós ũa ren:
de viver el pouco muito vos pagades,
pois me vós mandades que baile ant'el ben.

-Rogo-vos, ai filha, por Deus, que bailedes
ant'o voss'amigo, que ben parecedes.
-Bailarei eu, madre, pois mi o vós dizedes,
mais pero entendo de vós ũa ren:
de viver el pouco gran sabor havedes
pois que me mandades que baile ant'el ben.

-Por Deus, ai mia filha, fazed'a bailada
ant'o voss'amigo de so a milgranada.
-Bailarei eu, madre, daquesta vegada,
mais pero entendo de vós ũa ren:
de viver el pouco sodes mui pagada,
pois me vós mandades que baile ant'el ben.

-Bailade hoj', ai filha, por santa María
ant'o voss'amigo que vos ben quería.
-Bailarei eu, madre, por vós toda vía,
mais pero entendo de vós ũa ren:
de viver el pouco tomades perfía,
pois que me mandades que bail'ant'el ben.


AIRAS PÁEZ [B 1285 / V 891]

Quer'ir a Santa María de Reça
e, irmanas, treides migo,
e verrá o namorado
de bon grado falar migo:
     quer'ir a Santa María de Reça,
     u non fui ha mui gran peça.

Se alá fosse, irmanas, ben sei
que meu amigu'i verría,
por me veer e falar migo,
ca o non vi noutro día:
     quer'ir a Santa María de Reça,
     u non fui ha mui gran peça.


AFONSO X [B 456]

Ai eu, coitada, como vivo en gran cuidado
por meu amigo, que hei alongado!
     Muito me tarda
     o meu amigo na Guarda!

Ai eu, coitada, como vivo en gran desejo
por meu amigo, que tarda e non vejo!
     Muito me tarda
     o meu amigo na Guarda!


BERNAL DE BONAVAL [B 1137 / V 728]

-Ai, fremosinha, se ben hajades,
longi de vila quen asperades?
     -Vin atender meu amigo.

-Ai fremosinha, se gradoedes,
longi de vila quen atendedes?
     -Vin atender meu amigo.

-Longi de vila, quen asperades?
-Direi-vo-l'eu, pois me preguntades:
     Vin atender meu amigo.

-Longi de vila, quen atendedes?
-Direi-vo-l'eu, poi-lo non sabedes:
     Vin atender meu amigo.


BERNAL DE BONAVAL [B 1139 / V 730]

Se veess'o meu amigo
a Bonaval e me visse,
vedes como lh'eu diría
ante que m'eu del partisse:
     «Se vos fordes, non tardedes
     tan muito, como soedes»
     Diría-lh'eu: «Non tardedes,
     amigo, como soedes».

Diría-lh'eu: «Meu amigo,
se vós a min muit'amades,
fazede por mí atanto,
que bõa ventur'hajades:
     se vos fordes, non tardedes
     tan muito, como soedes».
     Diría-lh'eu: «Non tardedes,
     amigo, como soedes».

Que leda que eu sería
se veess'el falar migo!
E, ao partir da fala,
diría-lh'eu: «Meu amigo,
     se vos fordes, non tardedes
     tan muito, como soedes».
     Diría-lh'eu: «Non tardedes,
     amigo, como soedes».


BERNAL DE BONAVAL [B 1140 / V 731]

Diss'a fremosa en Bonaval assí:
«Ai Deus, u é meu amigo d'aquí,
     de Bonaval?

Cuid'eu, coitad'é no seu coraçón,
porque non foi migo na sagraçón
     de Bonaval.

Pois eu migo seu mandado non hei,
ja m'eu leda partir non poderei
     de Bonaval.

Pois m'aquí seu mandado non chegou,
muito vin eu máis leda ca me vou
     de Bonaval».


DINÍS, Don [B 554 / V 157]

Amiga, muit'ha gran sazón
que se foi d'aquí con el-rei
meu amigo, mais ja cuidei
mil vezes no meu coraçón
     que algur morreu con pesar,
     pois non tornou migo falar.

Porque tarda tan muito lá
e nunca me tornou veer,
amiga, si veja prazer,
máis de mil vezes cuidei ja
     que algur morreu con pesar,
     pois non tornou migo falar.

Amiga, o coraçón seu
era de tornar ced'aquí,
u visse os meus olhos en mí,
e por én mil vezes cuid'eu
     que algur morreu con pesar,
     pois non tornou migo falar.


DINÍS, Don [B 555 / V 158]

Que trist'hoj'é meu amigo,
amiga, no seu coraçón,
ca non pode falar migo
nen veer-m', e faz gran razón
     meu amigo de trist'andar
     pois m'el non vir e lh'eu nembrar.

Trist'anda, se Deus mi valha,
ca me non viu, e dereit'é,
e por esto faz sen falha
mui gran razón, per bõa fe,
     meu amigo de trist'andar,
     pois m'el non vir e lh'eu nembrar.

D'andar triste faz guisado,
ca o non vi, nen viu el mí,
nen ar oíu meu mandado,
e por én faz gran dereit'i
     meu amigo de trist'andar
     pois m'el non vir e lh'eu nembrar.

Mais, Deus, como pode durar
que ja non morreu con pesar!


DINÍS, Don [B 556 / V 159]

Dos que ora son na hoste,
amiga, querría saber
se se verrán tard'ou toste,
por quanto vos quero dizer:
     porque é lá meu amigo.

Querría saber mandado
dos que alá son, ca o non sei,
amiga, par Deus, de grado,
por quanto vos ora direi:
     porque é lá meu amigo.

E queredes que vos diga?
Se Deus bon mandado mi dé,
querría, saber, amiga,
deles novas, vedes por que:
     porque é lá meu amigo,

Ca por al non, vo-lo digo.


DINÍS, Don [B 559 / V 162]

O meu amig', amiga, non quer'eu
que haja gran pesar, nen gran prazer,
e quer'eu este preit'assí trager,
ca m'atrevo tanto no feito seu:
     non o quero guarir, nen o matar,
     nen o quero de mí desasperar.

Ca, se lh'eu amor mostrasse, ben sei
que lhi sería end'atán gran ben
que lh'haverían d'entender por én
qual ben mi quer, e por én esto farei:
     non o quero guarir, nen o matar,
     nen o quero de mí desasperar.

E, se lhi mostrass'algún desamor,
non se podía guardar de morte,
tant'havería en coita forte,
mais, por eu non errar end'o melhor,
     non o quero guarir, nen o matar,
     nen o quero de mí desasperar.

E assí se pode seu tempo passar,
quando con prazer, quando con pesar.


DINÍS, Don [B 566 / V 169]

Non chegou, madre, o meu amigo,
e hoj'ést'o prazo saído!
     ai, madre, moiro d'amor!

Non chegou, madre o meu amado
e hoj'ést'o prazo passado!
     ai, madre, moiro d'amor!

E hoj'ést'o prazo saído!
Por que mentiu o desmentido?
     ai, madre, moiro d'amor!

E hoj'ést'o prazo passado!
Por que mentiu o perjurado?
     ai, madre, moiro d'amor!

Por que mentiu o desmentido
pesa-mi, pois per si é falido.
     ai, madre, moiro d'amor!

Por que mentiu o perjurado
pesa-mi, pois mentiu a seu grado.
     ai, madre, moiro d'amor.


DINÍS, Don [B 567 / V 170]

-De que morredes, filha, a do corpo velido?
-Madre, moiro d'amores que mi deu meu amigo.
                    Alva e vai liero.

-De que morredes, filha, a do corpo louçano?
-Madre, moiro d'amores que mi deu meu amado.
                    Alva e vai liero.

Madre, moiro d'amores que mi deu meu amigo,
quando vej'esta cinta, que por seu amor cingo.
                    Alva e vai liero.

Madre, moiro d'amores que mi deu meu amado,
quando vej'esta cinta, que por seu amor trago.
                    Alva e vai liero.

Quando vej'esta cinta, que por seu amor cingo,
e me nembra, fremosa, como falou comigo.
                    Alva e vai liero.

Quando vej'esta cinta, que por seu amor trago
e me nembra, fremosa, como falamos ambos.
                    Alva e vai liero.


DINÍS, Don [B 568 / V 171]

-Ai flores, ai flores do verde pino,
se sabedes novas do meu amigo!
     Ai Deus, e u é?

Ai, flores, ai flores do verde ramo,
se sabedes novas do meu amado!
     Ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amigo,
aquel que mentiu do que pos comigo!
     Ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amado
aquel que mentiu do que mi ha jurado!
     Ai Deus, e u é?

-Vós me preguntades polo voss'amigo,
e eu ben vos digo que é san'e vivo.
     Ai Deus, e u é?

Vós me preguntades polo voss'amado,
e eu ben vos digo que é viv'e sano.
     Ai Deus, e u é?

E eu ben vos digo que é san'e vivo
e seerá vosc'ant'o prazo saído.
     Ai Deus, e u é?

E eu ben vos digo que é viv'e sano
e seerá vosc'ant'o prazo passado.
     Ai Deus, e u é?


DINÍS, Don [B 569 / V 172]

Levantou-s'a velida,
l     evantou-s'alva,
e vai lavar camisas
     eno alto.
Vai-las lavar alva.

Levantou-s'a louçana,
     levantou-s'alva,
e vai lavar delgadas
     eno alto:
Vai-las lavar alva.

E vai lavar camisas,
     levantou-s'alva,
o vento lhas desvía
     eno alto.
Vai-las lavar alva.

E vai lavar delgadas;
     levantou-s'alva,
o vento lhas levaba
     eno alto.
Vai-las lavar alva.

O vento lhas desvía;
     levantou-s'alva;
meteu-s'alva en ira
     eno alto.
Vai-las lavar alva.

O vento lhas levava;
     levantou-s'alva;
meteu-s'alva en sanha
     eno alto:
Vai-las lavar alva.


DINÍS, Don [B 570 / V 173]

Amad'e meu amigo,
     valha Deus!
vede la frol do pinho
     e guisade d'andar.

Amigu'e meu amado,
     valha Deus!
vede la frol do ramo
     e guisade d'andar.

Vede la frol do pinho,
     valha Deus!
selad'o baiozinho
     e guisade d'andar.

Vede la frol do ramo,
     valha Deus!
selad'o bel cavalo
     e guisade d'andar.

Selad'o baiozinho,
     valha Deus!
treide-vos, ai amigo,
     e guisade d'andar.

Selad'o bel cavalo,
     valha Deus!
treide-vos, ai amado,
     e guisade d'andar.

 

DINÍS, Don [B 573 / V 177]

-Amiga, faço-me maravilhada
como pode meu amigo viver
u os meus olhos non pode veer,
ou como pod'alá fazer tardada,
ca nunca tan gran maravilha vi,
poder meu amigo viver sen mí,
e, par Deus, é cousa mui desguisada.

-Amiga, estade ora calada
un pouco e leixad'a min dizer:
per quant'eu sei cert'e poss'entender,
nunca no mundo foi molher amada
come vós de voss'amigu', e assí,
se el tarda, sol non é culpad'i,
se non, eu quer'en ficar por culpada.

-Ai amiga, eu ando tan coitada
que sol non poss'en mí tomar prazer,
cuidand'en como se pode fazer
que non é ja comigo de tornada,
e, par Deus, porque o non vej'aquí,
que é morto gran sospeita tom'i,
e, se mort'é, mal día eu fui nada.

-Amiga fremosa e mesurada,
non vos digu'eu que non pode seer
voss'amigo, pois hom'é, de morrer,
mais, por Deus, non sejades sospeitada
doutro mal del, ca, des quand'eu nací,
nunca doutr'home tan leal oí
falar, e quen end'al diz non diz nada.


DINÍS, Don [B 579 / V 182]

Por Deus, amigo, quen cuidaría
que vós nunca houvessedes poder
de tan longo tempo sen mí viver!
e des oimais, par Santa María,
     nunca molher deve, ben vos digo,
     muit'a creer per juras d'amigo.

Dissestes-mi, u vos de min quitastes:
«log'aquí serei con vosco, senhor»,
e jurastes-mi polo meu amor
e des oimais, pois vós perjurastes,
     nunca molher deve, ben vos digo,
     muit'a creer per juras d'amigo.

Jurastes-m'entón muit'aficado
que logo, logo sen outro tardar,
vos queriades pera mí tornar,
e des oimais, ai meu perjurado,
     nunca molher deve, ben vos digo,
     muit'a creer per juras d'amigo,

E assí farei eu, ben vos digo,
por quanto vós passastes comigo.


DINÍS, Don [B 585/ V 188]

Quisera vosco falar de grado,
aí meu amigu'e meu namorado;
     mais non ous'hoj'eu convosc'a falar,
ca hei mui gran medo do irado.
Irad'haja Deus quen me lhi foi dar!

En cuidados de mil guisas travo
por vos dizer o con que m'agravo;
     mais non ous'hoj'eu convosc'a falar,
ca hei mui gran medo do mal bravo;
Mal brav'haja Deus quen me lhi foi dar!

Gran pesar hei, amigo, sofrudo,
por vos dizer meu mal ascondudo;
     mais non ous'hoj'eu convosc'a falar,
ca hei mui gran medo do sanhudo.
Sanhud'haja Deus quen me lhi foi dar!

Senhor do meu coraçón, cativo
sodes en eu viver con que vivo;
     mais non ous'hoj'eu convosc'a falar,
ca hei mui gran medo do esquivo.
Esquiv'haja Deus quen me lhi foi dar!

DINÍS, Don [B 589 / V 192]

Pera veer meu amigo,
que talhou preito comigo,
     alá vou, madre.

Pera veer meu amado,
que mig'ha preito talhado,
     alá vou, madre.

Que talhou preito comigo,
é por esto que vos digo:
     alá vou, madre.

Que mig'ha preito talhado;
é por esto que vos falo:
     alá vou, madre.


DINÍS, Don [B 592 / V 195]

Ma madre velida,
vou-m'a la bailía
     do amor.

Ma madre loada,
vou-m'a la bailada
     do amor.

Vou-m'a la bailía,
que fazen en vila
     do amor.

Vou-m'a la bailada,
que fazen en casa
     do amor.

Que fazen en vila
do que eu ben quería,
     do amor.

Que fazen en casa
do que eu muit'amava,
     do amor.

Do que eu ben quería,
chamar-m'han garrida
     do amor.

Do que eu muit'amava,
chamar-m'han jurada
     do amor.



DINÍS, Don [B 594 / V 197]

O voss'amig', ai amiga,
de que vós muito fiades,
tanto quer'eu que sabiades
que ũa, que Deus maldiga,
     vo-lo ten louqu'e tolheito,
     e moir'end'eu con despeito.

Non hei ren que vos asconda,
nen vos será encoberto,
mais sabede ben por certo
que ũa, que Deus cofonda,
     vo-lo ten louqu'e tolheito
     e moir'end'eu con despeito.

Non sei molher que se pague
de lh'outra o seu amigo
filhar e por én vos digo
que ũa, que Deus estrague,
     vo-lo ten louqu'e tolheito
     e moir'end'eu con despeito.

E faço mui gran dereito,
pois quero vosso proveito.


DINÍS, Don [B 595 / V 198]

Ai, fals'amigu'e sen lealdade,
ora vej'eu a gran falsidade
con que mi vós ha gran temp'andastes,
ca doutra sei eu ja por verdade,
     a que vós a tal pedra lançastes.

Amigo fals'e muit'encoberto,
ora vej'eu o gran maldeserto
con que mi vos ha gran temp'andastes,
ca doutra sei eu ja ben por certo,
     a que vós a tal pedra lançastes.

Ai, fals'amigu', eu non me temía
do gran mal e da sabedoría
con que mi vós ha gran temp'andastes,
ca doutra sei eu que o ben sabía,
     a que vós a tal pedra lançastes.

E de colherdes razón sería
da falsidade que semeastes.


DINÍS, Don [B 599 / V 202]

Amigo, pois vos non vi,
nunca folguei, nen dormí,
mais ora ja, des aquí
que vos vejo, folgarei
e veerei prazer de mí,
     pois vejo quanto ben hei.

Pois vos non pudi veer,
ja máis non houvi lezer,
e, u vos Deus quis trager,
que vos vejo, folgarei
e veerei de min prazer,
     pois vejo quanto ben hei.

Des que vos non vi, de ren
non vi prazer e o sén
perdí, mais, pois que mi avén
que vos vejo, folgarei
e veerei todo meu ben,
     pois vejo quanto ben hei.

De vos veer a min praz
tanto que muito e assaz,
mais, u m'este ben Deus faz,
que vos vejo, folgarei
e veerei gran solaz,
     pois vejo quanto ben hei.


DINÍS, Don [B 602 / V 205]

Falou-m'hoj'o meu amigo
mui ben e muit'homildoso
no meu parecer fremoso,
amiga, que eu hei migo,
mais pero tanto vos digo:
     que lhi non tornei recado
     ond'el ficasse pagado.

Disse-m'el, amiga, quanto
m'eu melhor ca el sabía:
que de quan ben parecía
que tod'era seu quebranto,
mais pero sabede tanto:
     que lhi non tornei recado
     ond'el ficasse pagado.

Disse-m'el: «Senhor, creede
que a vossa fremosura
mil faz gran mal sen mesura,
por én de mí vos doede»;
pero, amiga, sabede:
     que lhi non tornei recado
     ond'el ficasse pagado.

E foi-s'end'el tan coitado
que tom'end'eu ja coidado.


ESTEVAN COELHO [B 720/V 321]

Sedía la fremosa seu sirgo torcendo,
sa voz manselinha fremoso dizendo
     cantigas d'amigo.

Sedía la fremosa seu sirgo lavrando,
sa voz manselinha fremoso cantando
     cantigas d'amigo.

-Par Deus de Cruz, dona, sei eu que havedes
amor mui coitado, que tan ben dizedes
     cantigas d'amigo.

Par Deus de Cruz, dona, sei eu que andades
d'amor mui coitada que tan ben cantades
     cantigas d'amigo.

-Avúitor comestes, que adevinhades.


ESTEVAN COELHO [B 721 / V 322]

Se hoj'o meu amigo
soubess', iría migo:
     eu al río me vou banhar.

Se hoj'el este día
soubesse, migo iría:
     eu al río me vou banhar.

Quen lhi dissess'atanto,
ca ja filhei o manto:
     eu al río me vou banhar.


ESTEVAN DA GUARDA [B 779 / V 362]

-A voss'amig', amiga, que prol ten
servir-vos sempre mui de coraçón,
sen ben que haja de vós, se mal non?
-E com', amiga? non ten el por ben
     entender de min que lhi consent'eu
     de me servir e se chamar por meu?

-Que prol ten el ou que talán lhe dá
de vos servir e amar máis que al,
sen ben que haja de vós, senón mal?
-E non ten el, amiga, que ben ha
     entender de min que lhi consent'eu
     de me servir e se chamar por meu?

-A Deus, amiga, que nos ceos sé,
pero sei ben que me ten en poder,
non o servirei, senón por ben fazer.
-E com', amiga? e ten el que pouqu'é
     entender de min que lhi consent'eu
     de me servir e se chamar por meu?


ESTEVAN FERNÁNDIZ DE ELVAS [B 1091 / V 682]

O meu amigo, que por min o sén
perdeu, ai madre, tornad'é sandeu,
e pois Deus quis que me inda non morreu
e a vós pesa de lh'eu querer ben,
     que me queira ja mal: mal me farei
     parecer e desensandece-l'-ei.

Por Deus vos rogo, mia madre, perdón,
que mi o leixedes ũa vez veer,
ca lhi quer'eu ũa cousa dizer
per que guarrá, se me vir; e se non,
     que me queira ja mal: mal me farei
     parecer e desensandece-l'-ei.

E el ha perdudo o sén por min,
que lhi esta coita dei, madr'e senhor,
e guarría, ca mi ha mui grand'amor,
se me visse, e se non, des aquí
     que me queira ja mal: mal me farei
     parecer e desensandece-l'-ei.


ESTEVAN FERNÁNDIZ DE ELVAS [B 1092 / V 683]

-Farei eu, filha, que vos non veja
voss'amigo. -Por que, madr'e senhor?
-Ca me dizen que é entendedor
voss'. -Ai, mia madre, por Deus non seja:
     eu o dev'a lazerar que o fiz
     sandeu e el con sandice o diz.

-De vós e del, filha, hei queixume.
-Por que, madre? -Ca non é guisado!
Lazerar-mi ha esse perjurado.
-Por que madre, meu ben e meu lume?
     eu o dev'a lazerar que o fiz
     sandeu e el con sandice o diz.

-Matar-m'-hei, filha, se mi o disserdes.
-Por que vos havedes, madr', a matar?
-Ante que m'eu do falso non vengar.
-Madre, se vós vos vengar quiserdes,
     eu o dev'a lazerar que o fiz
     sandeu e el con sandice o diz.


ESTEVAN REIMONDO [B 693 / V 294]

Amigo, se ben hajades,
rogo-vos que mi digades:
     por que non vivedes migo,
     meu conselh'e meu amigo;
     por que non vivedes migo?

Se mi vós tal ben queredes,
amigo, qual mi dizedes,
     por que non vivedes migo,
     meu conselh'e meu amigo;
     por que non vivedes migo?

Pois eu nada non desejo
senón vós, u vos non vejo,
     por que non vivedes migo,
     meu conselh'e meu amigo;
     por que non vivedes migo?

Pois non desejei al nada
senón vós desta vegada,
     por que non vivedes migo,
     meu conselh'e meu amigo;
     por que non vivedes migo?


ESTEVAN TRAVANCA [B 723 / V 324]

Amigas, quando se quitou
meu amig'un día d'aquí,
pero mi o eu coitado vi
e m'el ante muito rogou
     que lhi perdoasse, non quix
     e fiz mal, porque o non fiz.

E pavor hei de s'alongar
d'aquí, assí Deus me perdón,
e fará-o con gran razón,
ca me veo ante rogar
     que lhi perdoasse, non quix,
     e fiz mal, porque o non fiz.

Chamava-m'el lume dos seus
olhos e seu ben e seu mal,
poi-lo non fazía por al,
que o fezesse eu por Deus,
     que lhi perdoasse, non quix,
     e fiz mal, porque o non fiz.

E, se o por én perdud'hei,
nunca maior dereito vi,
ca vẽo chorar ante mí
e disse-mi o que vos direi,
     que lhi perdoasse, non quix,
     e fiz mal, porque o non fiz.

E sempre m'én mal acharei,
porque lh'entón non perdoei,
ca, se lh'eu perdoass'alí,
nunca s'el partira d'aquí;
     que lhi perdoasse, non quix,
     e fiz mal, porque o non fiz.


FERNÁN DO LAGO [B 1288 / V 893]

D'ir a Santa María do Lagu'hei gran sabor
e pero non irei alá, se ant'i non for,
     irmana, o meu amigo.

D'ir a Santa María do Lagu'é-mi gran ben,
e pero non irei alá, se ant'i non ven,
     irmana, o meu amigo.

Gran sabor havería eno meu coraçón
d'ir a Santa María, se i achass'entón,
     irmana, o meu amigo.

Ja jurei noutro día, quando m'ende partí,
que non foss'a l'ermida, se ante non foss'i,
     irmana, o meu amigo.

 

FERNÁN FERNÁNDEZ COGOMINHO [B 704 / V 305]

Amiga, muit'ha que non sei,
nen mi ar veestes vós dizer
novas, que querría saber,
dos que ora son con el-Rei:
     se se veen ou se x'están
     ou a que tempo se verrán.

Enquanto falades migo,
dizede, se vos venha ben,
se vos disse novas alguén
dos que el-Rei levou sigo:
     se se veen ou se x'están
     ou a que tempo se verrán.

Daría mui de coraçón
que-quer que haver podesse
a quen mi novas dissesse
d'el-Rei e dos que con el son:
     se se veen ou se x'están
     ou a que tempo se verrán.

Mais ben sei eu o que farán:
porque mi pesa, tardarán.


FERNÁN FIGUEIRA DE LEMOS [B 47]

Diz meu amigo que lhi faça ben
e digo-lh'eu sempre que lho farei
e que m'atenda e guisá-lho-ei,
e, amiga, direi-vos que mi avén:
tantas vezes o mandei atender
que lho non posso máis vezes dizer.


FERNÁN FROIAZ [B 805 / V 389]

Que trist'anda meu amigo,
porque me queren levar
d'aquí, e, se el falar
non poder ante comigo,
     nunca ja ledo será
     e, se m'el non vir, morrerá.

Que trist'oje que eu sejo
e, par Deus, que pod'e val,
morrerá, u non jaz al;
se m'eu for e o non vejo,
     nunca ja ledo será
     e, se m'el non vir, morrerá.

E, pero sõo guardada,
se soubess'ía morrer,
i-lo-ei ante veer,
ca ben sei desta vegada
     nunca ja ledo será
     e, se m'el non vir, morrerá.

E, se m'el visse, guarido
sería logo por én,
mais quite será de ben;
pois el for de min partido,
     nunca ja ledo será
     e, se m'el non vir, morrerá.


FERNÁN GONÇÁLVEZ DE SEAVRA [B 737 / V 338]

Pero que eu meu amigo roguei
que se non fosse, sol non se leixou
por mí de s'ir, e, quand'aquí chegou,
por quant'el viu que me lh'eu assanhei,
     chorou tan muit'e tan de coraçón
     que chorei eu con doo del entón.

Eu lhi roguei que máis non chorasse,
ca lhi parcía que nunca por én
lhi mal quisesse, nen por outra ren,
e, ante que lh'eu esto rogasse,
     chorou tan muit'e tan de coraçón
     que chorei eu con doo del entón.

El mi jurou que se non cuidava
que end'houvess'eu atán gran pesar,
ca, senón, fora ben de se matar,
e, quand'el viu que mi lh'assanhava,
     chorou tan muit'e tan de coraçón
     que chorei eu con doo del entón.


FERNÁN RODRÍGUEZ DE CALHEIROS [B 626 / V 227]

Perdud'hei, madre, cuid'eu, meu amigo;
macar m'el viu, sol non quis falar migo,
     e mia sobervia mi o tolheu,
     que fiz o que m'el defendeu.

Macar m'el viu, sol non quis falar migo
e eu mi o fiz, que non prix seu castigo,
     e mia sobervia mi o tolheu,
     que fiz o que m'el defendeu.

E eu mi o fiz que non prix seu castigo
mais que mi val ora, quando o digo?
     e mia sobervia mi o tolheu,
     que fiz o que m'el defendeu.

Fiei-m'eu tant'en qual ben m'el quería
que non metí mentes no que fazía,
     e mia sobervia mi o tolheu,
     que fiz o que m'el defendeu.

Que non metí mentes no que fazía,
e fiz pesar a quen mi o non faría,
     e mia sobervia mi o tolheu,
     que fiz o que m'el defendeu.

E fiz pesar a quen mi o non faría,
e tornou-s'en sobre mí a folía,
     e mia sobervia mi o tolheu,
     que fiz o que m'el defendeu.


FERNÁN RODRÍGUEZ DE CALHEIROS [B 628/V 229]

Agora vẽo o meu amigo
e quer-se logu'ir e non quer migo
               estar.
     Have-l'-hei ja sempr'a desejar.

Nunca lho posso tanto dizer
que o comigo possa fazer
               estar.
     Have-l'-hei ja sempr'a desejar.

Macar lho rogo, non mi ha mester,
mais que farei, pois migo non quer
               estar?
     Have-l'-hei ja sempr'a desejar.


FERNÁN RODRÍGUEZ DE CALHEIROS [B 631 / V 232]

Estava meu amig'atendend'e chegou
mia madr'e fez-m'end'ir tal que pesou.
     Alá me tornarei e i lo atenderei.

Nunca madre a filha bon conselho deu,
nen a min fez a minha, mais que farei eu?
     Alá me tornarei e i lo atenderei.

Pesar-lh'-ía a mia madre quen quer que lh'assí
fezesse, mais direi-vos que farei eu i:
     Alá me tornarei e i lo atenderei.


FERNÁN RODRÍGUEZ DE CALHEIROS [B 632 / V 233]

Madre, passou per aquí un cavaleiro
e leixou-me namorad'e con marteiro:
     ai, madre, os seus amores hei;
          se me los hei,
          ca mi os busquei,
          outros me lhe dei;
     ai, madre, os seus amores hei.

Madre, passou per aquí un filho d'algo
e leixou-m'assí penada, com'eu ando:
     ai, madre, os seus amores hei;
          se me los hei,
          ca mi os busquei,
          outros me lhe dei;
     ai, madre, os seus amores hei.

Madre, passou per aquí quen non passasse
e leixou-m'assí penada, mais leixasse:
     ai madre, os seus amores hei;
          se me los hei,
          ca mi os busquei,
          outros me lhe dei;
     ai, madr', os seus amores hei.


FERNÁN VELHO [B 819 / V 403]

Vedes, amigo, o que hoj'oí
dizer de vós, assí Deus mi perdón:
que amades ja outra e mí non;
mais, s'é verdade, vingar-m'-ei assí:
     punharei ja de vos non querer ben
     e pesar-mi-ha én máis que outra ren.

Oí dizer, por me fazer pesar,
amades vós outra, meu traedor,
e, s'é verdade, par Nostro Senhor,
direi-vos como me cuid'a vingar:
     punharei ja de vos non querer ben
     e pesar-mi-ha én máis que outra ren.

E, se eu esto por verdade sei
que mi dizen, meu amigo, par Deus,
chorarei muito destes olhos meus
e direi-vos como me vingarei:
     punharei ja de vos non querer ben
     e pesar-mi-ha én máis que outra ren.


FERNANDO ESQUÍO [B 1295 / V 899]

O voss'amigo, assí Deus m'empar,
vi, amiga, de vós muito queixar,
das grandes coitas que lhe fostes dar,
     des que vos el vira.

Polo seu mal vos filhou por senhor
e, amiga, sodes del pecador,
e diz que morte lhe foi voss'amor,
     des que vos el vira.

Polo seu mal, e queixou-se m'ende,
ca el morr'e de vós nunca atende
senón coitas que sofre por ende,
     des que vos el vira.


FERNANDO ESQUÍO [B 1298 / V 902]

Vaiamos, irmana, vaiamos dormir
nas ribas do lago, u eu andar vi
     a las aves meu amigo.

Vaiamos, irmana, vaiamos folgar
nas ribas do lago, u eu vi andar
     a las aves meu amigo.

Enas ribas do lago, u eu andar vi,
seu arco na mão as aves ferir,
     a las aves, meu amigo.

Enas ribas do lago, u eu vi andar,
seu arco na mão a las aves tirar,
     a las aves, meu amigo.

Seu arco na mão as aves ferir,
e las que cantavan leixá-las guarir,
     a las aves, meu amigo.

Seus arco na mão a las aves tirar,
e las que cantavan non nas quer matar,
     a las aves, meu amigo.


FERNANDO ESQUÍO [B 1299 / V 903]

-Que adubastes, amigo, alá en Lug'u andastes
ou qual é essa fremosa de que vós vos namorastes?
-Direi-vo-lo eu, senhora, pois me tan ben preguntastes:
     o amor que eu levei de Santiago a Lugo,
          esse m'aduss'e esse mi adugo.

-Que adubastes, amigo, u tardastes noutro día,
ou qual é essa fremosa que vos tan ben parecía?
-Direi-vo-lo eu, senhora, pois i tomastes perfía:
     o amor que eu levei de Santiago a Lugo,
          esse m'aduss'e esse mi adugo.

-Que adubastes, amigo, lá u havedes tardado
ou qual é essa fremosa de que sodes namorado?
-Direi-vo-lo eu, senhora, pois m'havedes preguntado,
     o amor que eu levei de Santiago a Lugo,
          esse m'aduss'e esse mi adugo.


GALISTEU FERNÁNDIZ [B 1258 / V 863]

-Por Deus, amiga, que pode seer
de voss'amigo que morre d'amor
e de morrer ha ja mui gran sabor,
pois que non pode vosso ben haver?
-Non o haverá, enquant'eu viver,
     ca ja lhi diss'eu que se partiss'én
     e, se ha coita, que a sofra ben.

-Tenh'eu, amiga, que prol non vos ha
de voss'amigo ja morrer assí,
ante tenho que o perdedes i,
se per ventura vosso ben non ha.
-Par Deus, amiga, non o haverá,
     ca ja lhi diss'eu que se partiss'én
     e, se ha coita, que a sofra ben.

-Ben sodes desmesurada molher,
se voss'amor non pod'haver de pran
e ben sei que por mal vo-lo terrán,
amiga, se vosso ben non houver.
-Nunca o haverá, se Deus quiser,
     ca ja lhi diss'eu que se partiss'én
     e, se ha coita, que a sofra ben.

-Par Deus, amiga, mui guisado ten
de sofrer coit'e quer morrer por én.
-Se morrer, moira, ca non dou eu ren
d'assí morrer, ante mi praz muit'én.
-Por ess', amiga, venha mal a quen
vos amar, pois tal preito per vós ven.


GARCÍA SOÁREZ [B 849 / V 435]

Madre, se meu amigo veesse,
demandar-lh'-ía, se vos prouguesse,
que se veesse veer comigo.
     Se veer, madre, o meu amigo,
     demandar-lh'-ei que se veja migo.

Se vos prouguer, mia madre velida,
quando veer o que mi ha servida,
demandar-lh'-ei que se veja migo.
     Se veer, madre, o meu amigo,
     demandar-lh'-ei que se veja migo.

Sol que el venha, se Deus m'ajude,
assí Deus mi o mostre con saúde,
demandar-lh'-ei que se veja migo.
     Se veer, madre, o meu amigo,
     demandar-lh'-ei que se veja migo.

Porque mi o referistes hogano,
que me non viu per fe sen engano,
demandar-lh'-ei que se veja migo.
     Se veer, madre, o meu amigo,
     demandar-lh'-ei que se veja migo.

Non sejades desto enfadada;
se veer o que mi ha namorada,
demandar-lh'-ei que se veja migo.
     Se veer, madre, o meu amigo,
     demandar-lh'-ei que se veja migo.


GOLPARRO [B 1266 / V 872]

Mal fac'eu, velida, que ora non vou
veer meu amigo, pois que me mandou
que foss'hoj'eu con el ena sagraçón
     fazer oraçón
     a San Creeçón.
     D'ir hei coraçón
     a San Creeçón.

E non me devedes, mia madr', a guardar,
ca, se lá non for, morrerei con pesar,
ca, u s'el ía, disse-m': «Ést'a razón
     fazer oraçón
     a San Creeçón.
     D'ir hei coraçón
     a San Creeçón».


GÓMEZ GARCÍA [B 925 / V 513]

Diz meu amigo que me serve ben
e que ren non lhe nembra senón mí,
perol foi-s'el noutro día d'aquí
sen meu grado, mais farei-lh'eu por én,
     por quant'andou alá sen meu prazer,
     que and'un tempo sen meu benfazer.

El ten ora que logo s'averrá
comigo, sol que veer e me vir,
e el querrá, como me sol, servir,
se m'eu quiser, mais farei-lh'esto ja:
     por quant'andou alá sen meu prazer,
     que ande un tempo sen meu benfazer.

Porque se foi e o ante non vi,
sen mi o dizer, a cas del-Rei morar,
quando veer e me quiser falar,
pois que o fez, eu lhi farei assí:
     por quant'andou alá sen meu prazer,
     que ande un tempo sen meu benfazer.


GONÇALO EANES DO VINHAL [B 708 / V 309]

Quand'eu sobí nas torres sobre-lo mar
e vi onde soía a bafordar
o meu amig', amigas, tan gran pesar
houv'eu entón por ele no coraçón,
quand'eu vi estes outros per i andar,
     que a morrer houvera por el entón.

Quand'eu catei das torres de redor
e non vi meu amigo e meu senhor,
que hoj'el por mí vive tan sen sabor,
houv'eu entón tal coita no coraçón,
quando me nembrei del e do seu amor,
     que a morrer houvera por el entón.

Quand'eu vi esta cinta que m'el leixou,
chorando con gran coita, e me membrou
a corda da camisa que m'el filhou,
houvi por el tal coita no coraçón,
pois me nembra fremosa u m'enmentou,
     que a morrer houvera por el entón.

Nunca molher tal coita houv'a sofrer
com'eu, quando me nembra o gran prazer
que lh'eu fiz, u mi a cinta vẽo a cinger;
creceu-mi tal coita eno coraçón,
quand'eu sobi nas torres po-lo veer,
     que a morrer houvera por el entón.


GONÇALO EANES DO VINHAL [B 710 / V 311]

Amiga, por Deus vos venh'ora rogar
que mi non queirades fazer perdoar
ao meu amigo, que mi fez pesar,
     e non mi o roguedes, ca o non farei,
ata que el venha ante mí chorar;
     porque s'assanhou, non lhi perdoarei.

Por quanto sabedes que mi quer servir
máis que outra ren quero-lho eu gracir,
mais eu non lho quero por én consentir,
     e non mi o roguedes, ca o non farei,
ata que el venha mercee pedir;
     porque s'assanhou, non lhi perdoarei.

Gran pesar lhi farei, non vistes maior,
porque non guardou mí nen o meu amor,
e en filhar sanha houve gran sabor,
     e non mi o roguedes, ca o non farei,
ata que el senç'a ira de senhor;
     porque s'assanhou, non lhi perdoarei.

E porque sei ben que non pode viver
u el non poder os meus olhos veer,
farei-lh'eu que veja qual é meu poder,
     e non mi o roguedes, ca o non farei,
ata que eu veja que ja quer morrer:
     porque s'assanhou, non lhi perdoarei.

Mais, pois que el tod'aquesto fezer, farei
eu por vós quanto a fazer hoer,
mais ante por ren non lhi perdoarei.


GONÇALO EANES DO VINHAL [B 1390 / V 999]

Amigas, eu oí dizer
que lidaron os de Mourón
con aquestes d'el-Rei e non
poss'end'a verdade saber:
     se é viv'o meu amigo,
     que troux'a mia touca sigo.

Se me mal non estevesse
ou non fosse por enfinta
daría esta mia cinta
a quen m'as novas dissesse:
     se é viv'o meu amigo,
     que troux'a mia touca sigo.


GONÇALO EANES DO VINHAL [V 1008]

Sei eu, donas, que deitad'é d'aquí
do reino ja meu amigu'e non sei
como lhi vai, mais quer'ir a el-Rei,
chorar-lh'-ei muito e direi-lh'assí:
     «Por Deus, senhor, que vos tan bon Rei fez,
     perdoad'a meu amigu'esta vez».

Porque o amo tan de coraçón,
como nunc'amou amigo molher,
irei alí u el-Rei estever,
chorando dos olhos, direi-lh'entón:
     «Por Deus, senhor, que vos tan bon Rei fez,
     perdoad'a meu amigu'esta vez».

E, pois que me non val rogar a Deus,
nen os santos non me queren oír,
irei a el-Rei mercee pedir
e direi, chorando dos olhos meus:
     «Por Deus, senhor, que vos tan bon Rei fez,
     perdoad'a meu amigu'esta vez».

E por Deus, que vos deu honr'e bondade,
a Don Hanriqu'esta vez perdoade.


JOÁN AIRAS [B 963 / V 550]

Toda-las cousas eu vejo partir
do mund'en como soían seer,
e vej'as gentes partir de fazer
ben que soían (tal tempo nos ven!),
mais non se pod'o coraçón partir
     do meu amigo de mi querer ben.

Pero que home part'o coraçón
das cousas, que ama, per bõa fe,
e parte-s'home da terra ond'é,
e parte-s'home d'u grande prol ten,
non se pode partí-lo coraçón
     do meu amigo de mi querer ben.

Toda-las cousas eu vejo mudar:
mudan-s'os tempos e muda-s'o al,
muda-s'a gente en fazer ben ou mal,
mudan-s'os ventos e tod'outra ren,
mais non se pod'o coraçón mudar
     do meu amigo de mi querer ben.


JOÁN AIRAS [V 594]

Dizen, amigo, que outra senhor
queredes vós, sen meu grado, filhar,
por mi fazerdes con ela pesar,
mais, a la fe, non hei end'eu pavor,
     ca ja todas saben que sodes meu
     e nen ũa nos vos querrá por seu.

E fariades-mi vós de coraçón
este pesar, mais non sei hoj'eu quen
me vos filhass', e ja vos non val ren,
ai meu amigo, vedes por que non:
     ca ja todas saben que sodes meu
     e nen ũa non vos querrá por seu.

E quen vos a vós esto conselhou
mui ben sei eu ca vos conselhou mal
e con tod'esso ja vos ren non val,
ai meu amigo, tardi vos nembrou,
     ca ja todas saben que sodes meu
     e nen ũa non vos querrá por seu.

Cofonda Deus a que filhar o meu
amigu', e min, se eu filhar o seu!

 

JOÁN AIRAS [V 595]

O que soía, mia filha, morrer
por vós, dizen que ja non morr'assí
e moir'eu, filha, porque o oí;
mais, se o queredes veer morrer,
     dizede que morre por vós alguén
     e veredes home morrer por én.

O que morría, mia filha, por vós,
como nunca vi morrer por molher
home no mundo, ja morrer non quer;
mais, se queredes que moira por vós,
     dizede que morre por vós alguén
     e veredes home morrer por én.

O que morría, mia filha, d'amor
por vós non morre, nen quer i cuidar,
e moir'end'eu, mia filha, con pesar;
mais, se queredes que moira d'amor,
     dizede que morre por vós alguén
     e veredes home morrer por én.

Ca, se souber que por vós morr'alguén,
morrerá, filha, querendo-vos ben.


JOÁN AIRAS [V 597]

O meu amigo novas sabe ja
daquestas cortes que s'ora farán;
ricas e nobres dizen que serán,
e meu amigo ben sei que fará
     un cantar en que dirá de mí ben,
     ou o fará, ou ja o feito ten.

Loar-mi-á muito e chamar-mi-á "senhor",
ca muit'ha gran sabor de me loar;
a muitas donas fará gran pesar,
mais el fará, com'é mui trobador,
     un cantar en que dirá de mí ben,
     ou o fará, ou ja o feito ten.

En aquestas cortes que faz el-Rei
loará min e meu bon parecer
e dirá quanto ben poder dizer
de min, amigas, e fará, ben osei,
     un cantar en que dirá de min ben,
     ou o fará ou ja feito ten.

Ca o viron cuidar, e sei eu ben
que non cuidava ja en outra ren.


JOÁN AIRAS [V 598]

Amigo, quando me levou
mia madr', a meu pesar, d'aquí,
non soubestes novas de mí
e por maravilha tenho,
por non saberdes quando vou,
nen saberdes quando venho.

Pero que vos chamades meu,
amigo, non soubestes ren,
quando me levaron d'aquén,
e maravilho-me ende,
por non saberdes quando m'eu
venh'ou quando vou d'aquende.

Catei por vós, quand'a partir
m'houve d'aquí, e pero non
vos vi, nen veestes entón,
e mui queixosa vos ando,
por non saberdes quando m'ir
quer'ou se verrei ja-quando.

E por amigo non tenho
o que non sabe quando vou,
nen sabe quando me venho.


JOÁN AIRAS [B 1016 / V 606]

-Meu amigo, quero-vos preguntar.
-Preguntade, senhor, ca m'é én ben.
-Non vos ha mester de mi ren negar.
-Nunca vos eu, senhor, negarei ren.
     -Tantos cantares, por que fazedes?
     -Senhor, ca nunca m'escaecedes.

-Preguntar-vos quero, per bõa fe.
-Preguntade, ca hei én gran sabor.
-Non mi neguedes ren, pois assí é.
-Nunca vos ren negarei, mia senhor.
     -Tantos cantares, por que fazedes?
     -Senhor, ca nunca m'escaecedes.

-Non vos pes de qual pregunta fezer.
-Non, senhor, ante vo-lo gracirei.
-Non m'ar neguedes o que vos disser.
-Nunca vos eu, senhor, ren negarei.
     -Tantos cantares, por que fazedes?
     -Senhor, ca nunca m'escaecedes.

-Este ben por mí vó-lo fazedes?
-Por vós, mia senhor, que o valedes.


JOÁN AIRAS [B 1017 / V 607]

Par Deus, amigo, non sei eu que é,
mais muit'ha ja que vos vejo partir
de trobar por mí e de me servir;
mais ũa destas é, per boa fe:
     ou é per mí, que vos non faço ben,
     ou é sinal de morte que vos ven.

Mui gran temp'ha, e tenho que é mal,
que vos non oí ja cantar fazer,
nen loar mí, nen meu bon parecer;
mais ũa destas é, u non i á al:
     ou é per mí que vos non faço ben,
     ou é sinal de morte que vos ven.

Ja m'eu do tempo acordar non sei
que vos oísse fazer un cantar,
como soiades, por me loar;
mais ũa destas é, que vos direi:
     ou é per mí que vos non faço ben,
     ou é sinal de morte que vos ven.

Se é per mí, que vos non faço ben,
dizede-mi-o, e ja-que farei én.


JOÁN AIRAS [B 1021 / V 611]

Queixos'andades, amigo, d'Amor
e de mí, que vos non posso fazer
ben, ca non hei, sen meu dan' én poder;
e por én guise-mi-o Nostro Senhor
     que vos faça eu ben en guisa tal
     que seja vosso ben e non meu mal.

Queixades-vos que sempre fostes meu
amigu', e vos leixo por mí morrer,
mais dizede-mi como vos valer
possa, sen meu dan', e guisá-lo eu,
     que vos faça eu ben en guisa tal
     que seja vosso ben e non meu mal.

Sõo guardada como outra molher
non foi, amigo, nen ha de seer,
ca vos non ous'a falar, nen veer,
e por én guise-mi-o Deus, se quiser,
     que vos faça eu ben en guisa tal
     que seja vosso ben e non meu mal.


JOÁN AIRAS [B 1024 / V 614]

Diz meu amigo tanto ben de mí
quant'el máis pod', e de meu parecer,
e os que saben que o diz assí
teen que hei eu que lhi gradecer;
     en quant'el diz non lhi gradesqu'eu ren,
     ca mi sei eu que mi paresco ben.

Diz-mi "fremosa" e diz-mi "senhor",
e "fremosa" mi dirá quen me vir,
e teen que mi faz mui grand'amor
e que hei eu muito que lhi gracir;
     en quant'el diz non lhi gradesqu'eu ren,
     ca mi sei eu que mi paresco ben.

Diz muito ben de min en seu trobar
con gran dereit', e al vos eu direi:
teen ben quantos me lh'oen loar
que eu muito que lhi gradecer hei;
     en quant'el diz non lhi gradesqu'eu ren,
     ca mi sei eu que mi paresco ben.

Ca, se eu non parecesse mui ben,
de quant' ele diz non diría ren.


JOÁN AIRAS [B 1025 / V 615]

-Ai mia filha, de vós saber quer'eu
por que fezestes quanto vos mandou
voss'amigo, que vos non ar falou?
-Par Deus, mia madre, direi-vo-lo eu:
     cuidava eu melhor haver per i,
     e semelha-mi que non ést'assí.

-Por que fezestes, se Deus vos dé ben,
filha, quanto vos el vẽo rogar,
ca, des entón, non vos ar quis falar?
-Direi-vo-lo eu, se Deus mi dé ben:
     cuidava eu melhor haver per i,
     e semelha-mi que non ést'assí.

-Por que fezestes, se Deus vos perdón,
filha, quanto vos el vẽo dizer,
ca des entón non vos ar quis veer?
-Direi-vo-lo eu, se Deus mi perdón:
     cuidava eu melhor haver per i,
     e semelha-mi que non ést'assí.

Bon día naceu, como eu oí,
quen se doutro castiga e non de si.


JOÁN AIRAS [B 1030 / V 620]

Mia madre, pois atal é vosso sén
que eu queira mal a quen mi quer ben
e me vós rogades muito por én,
dized'ora, por Deus, que pod'e val:
pois hei mal querer a quen mi quer ben,
     se querrei ben a quen mi quiser mal?

Dizedes-mi que se eu mal quiser
a meu amigo, que mi gran ben quer,
que faredes sempre quant'eu quiser,
mais venh'ora, que mi digades al:
pois hei querer mal a quen mi ben quer,
     se querrei ben a quen mi quiser mal?

Muito mi será grave de sofrer
d'haver quen mi quer ben mal a querer,
e vós, madre, mandades-mi-o fazer,
mais faço-vos ũa pregunta tal:
pois quen mi quer ben hei mal a fazer,
     se querrei ben a quen mi quiser mal?

Se assí for, por mí poden dizer
que eu fui a que semeou o sal.


JOÁN AIRAS [B 1032 / V 622]

Voss'amigo quer-vos sas dõas dar,
amiga, e quero-vos dizer al:
dizen-mi que lhas queredes filhar
e dized'ora, por Deus, ũa ren:
se lhi filhardes sas dõas ou al,
     que diredes por lhi non fazer ben?

Vós non seredes tan sen-conhocer,
se lhi filhardes nulha ren do seu,
que lhi non hajades ben a fazer;
e venh'ora preguntar-vos por én:
se lhi filhardes nulha ren do seu,
     que diredes por lhi non fazer ben?

El punhará muit'e fará razón
de lhas filhardes, quando vo-las der,
e vós ou lhas filharedes ou non,
e dized'ora qual é vosso sén:
se lhi filhardes quanto vos el der,
     que diredes por lhi non fazer ben?

Ou ben filhade quanto vos el der
e fazede ben quanto x'el quiser,
ou non filhedes do seu nulha ren,
non lhi façades nunca nen un ben.


JOÁN AIRAS [B 1036 / V 626]

Que mui de grad'eu faría
prazer ao meu amigo,
amiga, ben vo-lo digo,
mais logu'en aquele día
     non leixará el, amiga,
     nulh'home a que o non diga.

Faría-lho mui de grado,
porque sei que me deseja,
mais, se guisar u me veja
e lhi fezer seu mandado,
     non leixará el, amiga,
     nulh'home a que o non diga.

Tan coitado por mí anda
que non ha paz nen mesura,
pero se eu, per ventura,
fezer todo quant'el manda,
     non leixará el, amiga,
     nulh'home a que o non diga.

Dizedor é de nemiga
e dirá-o log', amiga.


JOÁN AIRAS [B 1039 / V 629]

Alguén vos diss', amigu', e sei-o eu,
por mi mizcrar convosco, que falei
con outr'homen, mais nunca o cuidei,
e, meu amigo, direi-vo-lo eu:
     de mentira non me poss'eu guardar,
     mais guardar-m'-ei de vos fazer pesar.

Alguén sabe que mi queredes ben
e pesa-lh'end'e non pod'al fazer
senón que mi quer mentira põer;
e, meu amigu'e meu lum'e meu ben:
     de mentira non me poss'eu guardar,
     mais guardar-m'-ei de vos fazer pesar.

E ben sei de quen tan gran sabor ha
de mentir e non teme Deus nen al,
que mi assaca tal mentira e al;
e, meu amigo, vedes quant'i ha:
     de mentira non me poss'eu guardar,
     mais guardar-m'-ei de vos fazer pesar.

De fazer mentira sei-m'eu guardar,
mais non de quen me mal quer assacar.


JOÁN AIRAS [B 1045 / V 635]

Amei-vos sempr', amigo,
e fiz-vos lealdade;
se preguntar quiserdes,
en vossa puridade
saberedes, amigo,
que vos digo verdade;
ou se falar houverdes
con algún maldizente
e vos quiser, amigo,
fazer al entendente,
dizede-lhi que mente,
dizede-lhi que mente.


JOÁN BAVECA [B 1224 / V 829]

-Ai amiga, hoje falou comigo
o voss'amigu'e vi-o tan coitado
por vós que nunca vi tant'home nado,
ca morrerá, se lhi vós non valedes.
-Amiga, quand'eu vir que é guisado,
valer-lh'-ei, mais non vos maravilhedes
     d'andar por mí coitado meu amigo.

-Per boa fe, amiga, ben vos digo
que, u estava migu'en vós falando,
esmoreceu, e ben, assí andando,
morrerá, se vos del doo non filha.
-Si, filhará, ai amiga, ja-quando,
mais non tenhades vós por maravilha
     d'andar por mí coitado meu amigo.

-Amiga, tal coita d'amor ha sigo
que ja nunca dorme noite nen día,
coidand'en vós e, par Santa María,
sen vosso ben, non o guarirá nada.
-Guarrrei-o eu, amiga, toda vía,
mais non vos façades maravilhada
     d'andar por mí coitado meu amigo.


JOÁN BAVECA [B 1225 / V 830]

Amigo, sei que ha mui gran sazón
que trobastes sempre d'amor por mí
e ora vejo que vos travan i,
mais nunca Deus haja parte comigo,
se vos eu des aquí non dou razón
     per que façades cantigas d'amigo.

E, pois vos eles teen por melhor
de vos enfengir de quen vos non fez
ben, pois naceu, nunca nen ũa vez
e por én, des aquí vos jur'e digo
que eu vos quero dar razón d'amor
     per que façades cantigas d'amigo.

E sabe Deus que desto nulha ren
vos non cuidava eu ora fazer,
mais, pois vos cuidan o trobar tolher,
ora veerei o poder que han sigo,
ca de tal guisa vos farei eu ben
     per que façades cantigas d'amigo.


JOÁN BAVECA [B 1227 / V 832]

-Filha, de grado quería saber
de voss'amigu'e de vós ũa ren.
-Eu vo-lo quero, mia madre, dizer:
     quero-lh'eu ben e que-lo el a mí,
     e ben vos digo que non ha máis i.

-Filha, non sei se ha i máis, se non,
mais vejo-vos sempre con el falar,
e vejo vós chorar e el chorar.
-Non vos terrei, madre, i outra razón:
     quero-lh'eu ben e que-lo el a mí,
     e ben vos digo que non ha máis i.

-Se mi o negardes, filha, pesar-mi-á,
ca, se máis ha i feit', a como quer,
outro conselh'havemos i mester.
-Ja vos eu dixi, madre, quant'i ha:
     quero-lh'eu ben e que-lo el a mí
     e ben vos digo que non ha máis i.


JOÁN DE CANGAS [B 1269 / V 875]

Amigo, se mi gran ben queredes,
id'a San Mamed'e veer-m'-edes:
     hoje non mi mençades, amigo.

Pois mi aquí ren non podedes dizer,
id'u hajades comigo lezer:
     hoje non mi mençades, amigo.

Serei vosqu'en San Mamede do Mar,
na ermida, se mi o Deus aguisar:
     hoje non mi mençades, amigo.

 

JOÁN DE REQUEIXO [B 1289 / V 896]

Foi eu, madr', en romaría
a Faro con meu amigo
e venho del namorada
por quanto falou comigo,
     ca mi jurou que morría
     por mí, tal ben mi quería!

Leda venho da ermida
e desta vez leda serei,
ca falei con meu amigo,
que sempre muito desejei,
     ca mi jurou que morría
     por mí, tal ben mi quería!

Du m'eu vi con meu amigo
vin leda, se Deus mi perdón,
ca nunca lhi cuid'a mentir,
por quanto m'el diss'entón,
     ca mi jurou que morría
     por mí, tal ben mi quería.



JOÁN GARCÍA [B 846 / V 432]

A meu amigo, que eu sempr'amei,
des que o vi, mui máis ca min nen al
foi outra dona veer por meu mal,
mais eu, sandía, quando m'acordei,
     non soub'eu al en que me del vengar,
     senón chorar quanto m'eu quis chorar.

Mai-lo amei ca min nen outra ren,
des que o vi, e foi m'ora fazer
tan gran pesar que houver'a morrer,
mais eu, sandía, que lhe fiz por én?
     Non soub'eu al en que me del vengar,
     senón chorar quanto m'eu quis chorar.

Sab'ora Deus que no meu coraçón
nunca ren tiv'eu eno seu logar
e foi-mi ora fazer tan gran pesar,
mais eu, sandía, que lhe fiz entón?
     Non soub'eu al en que me del vengar,
     senón chorar quanto m'eu quis chorar.



JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 741 / V 342]

Treides todas, ai amigas, comigo
veer un home muito namorado
que aquí jaz cabo nós mal chagado
e, per'hoj'ha muitas coitas consigo,
     non quer morrer, por non pesar del alguén
     que lh'amor ha, mais el muit'ama alguén.

Ja x'ora el das chagas morrería,
se non foss'o grand'amor verdadeiro;
preçade sempr'amor de cavaleiro,
ca el de pran sobr'aquesto perfía,
     non quer morrer, por non pesar del alguén
     que lh'amor ha, mais el muit'ama alguén.

Lealment'ama Joán de Guilhade
e de nós todas lhi seja loado
e Deus lhi dé da por que o faz grado,
ca el de pran con mui gran lealdade,
     non quer morrer, por non pesar del alguén
     que lh'amor ha, mais el muit'ama alguén.




JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 743 / V 345]

Quer'eu, amigas, o mundo loar
por quanto ben mi Nostro Senhor fez:
fez-me fremosa e de mui bon prez,
ar faz-mi meu amigo muit'amar:
     aqueste mundo x'ést'a melhor ren
     das que Deus fez a quen el i faz ben.

O paraíso bõo x'é, de pran,
ca o fez Deus, e non digu'eu de non,
mai-los amigos, que no mundo son,
e amigas muit'ambos lezer han:
     aqueste mundo x'ést'a melhor ren
     das que Deus fez a quen el i faz ben.

Querría-m'eu o paraís'haver,
des que morresse, ben come quen quer,
mais, poi-la dona seu amig'oer
e con el pode no mundo viver,
     aqueste mundo x'ést'a melhor ren
     das que Deus fez a quen el i faz ben.

E quen aquesto non tever por ben
ja nunca lhi Deus dé en ele ren.




JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 746 / V 348]

Vistes, mias donas, quando noutro día
o meu amigo comigo falou,
foi mui queixos'e, pero se queixou,
dei-lh'eu entón a cinta que tragía,
mais el demanda-m'or'outra folía.

E vistes (que nunca, nunca tal visse!)
por s'ir queixar, mias donas, tan sen guisa,
fez-mi tirar a corda da camisa
e dei-lh'eu dela ben quanta m'el disse,
mais el demanda-mi al, que non pedisse.

Sempr'haverá don Joán de Guilhade,
mentr'el quiser, amigas, das mias dõas,
ca ja m'end'el muitas deu e mui bõas,
des i terrei-lhi sempre lealdade,
mais el demanda-m'outra torpidade.


JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 751/V 354]

Diss', ai amigas, don Jan García
que, por mi non pesar, non morría;
mal baratou, porque o dizía,
     e por est'o faço morrer por mí,
e vistes vós o que s'enfengía:
     demo lev'o conselho que ha de si.

El disse ja que por mí trobava,
ar enmentou-me, quando lidava;
seu dano fez que se non calava,
     e por est'o faço morrer por mí:
sabedes vós o que se gabava:
     demo lev'o consellho que ha de si.

El andou por mí muito trobando
e quant'havía por mí o dando,
enas lides me ía enmentando,
     e por est'o faço morrer por mí,
pero se muito andava gabando:
     demo lev'o conselho que ha de si.




JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 753 / V 356]

Chus mi tarda, mias donas, meu amigo
que el migo posera
e crece-m'end'ũa coita tan fera
que non hei o cor migo
     e jurei ja que, ata que o visse,
     que nunca ren dormisse.

Quand'el houv'a fazer a romaría,
pos-m'un día talhado
que veesse e non ven, mal pecado!
hoje se compre o día.
     e jurei ja que, ata que o visse,
     que nunca ren dormisse.

Aquel día que foi de mí partido
el mi jurou chorando
que verría, e pos-mi praz'e quando;
ja o praz'é saído,
     e jurei ja que, ata que o visse,
     que nunca ren dormisse.



JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 754 / V 357]

Cada que ven o meu amig'aquí
diz-m', ai amigas, que perde o sén
por mí e diz que morre por meu ben,
mais eu ben cuido que non ést'assí,
     ca nunca lh'eu vejo morte prender
     nen o ar vejo nunca ensandecer.

El chora muito e filha-s'a jurar
que é sandeu e quer-me fazer fis,
que por mí morr'e, pois morrer non quis,
mui ben sei eu que ha ele vagar,
     ca nunca lh'eu vejo morte prender
     nen o ar vejo nunca ensandecer.

Ora vejamos o que nos dirá,
pois veer viv'e pois sandeu non for;
ar direi-lh'eu: «Non morrestes d'amor?»
mais ben se quite de meu preito ja,
     ca nunca lh'eu vejo morte prender
     nen o ar vejo nunca ensandecer.

E ja máis nunca mi fará creer
que por mí morre, ergo se morrer.



JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 755 / V 358]

Per boa fe, meu amigo,
mui ben sei eu que m'houvestes
grand'amor e estevestes
mui gran sazón ben comigo,
mais vede-lo que vos digo:
          ja çafou.

Os grandes nossos amores,
que mí e vós sempr'houvemos,
nunca lhi cima fezemos,
coma Brancafrol e Flores,
mais tempo de jogadores
          ja çafou.

Ja eu falei en folía
con vosqu'e en gran cordura
e en sén e en loucura
quanto durava o día,
mais est', ai don Jan García,
          ja çafou.

E dessa folía toda
          ja çafou,
ja çafad'é pan de voda,
          ja çafou!



JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 777 / V 360]

Fez meu amigo gran pesar a mí
e, pero m'el fez tamanho pesar,
fezestes-me-lh', amigas, perdoar
e chegou hoj'e dixi-lh'eu assí:
     «Viínde ja, ca ja vos perdoei,
     mais pero nunca vos ja ben querrei».

Perdoei-lh'eu, mais non ja con sabor
que eu houvesse de lhi ben fazer,
e el quis hoj'os seus olhos merger,
e dixi-lh'eu: «Olhos de traedor,
     viínde ja, ca ja vos perdoei,
     mais pero nunca vos ja ben querrei».

Este perdón foi de guisa, de pran,
que ja máis nunca mig'houvess'amor,
e non ousava viír con pavor,
e dixi-lh'eu: «Ai cabeça de can,
     viínde ja, ca ja vos perdoei,
     mais pero nunca vos ja ben querrei».



JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 785 / V 369]

-Foi-s'ora d'aquí sanhudo,
amiga, o voss'amigo.
-Amiga, perdud'é migo.
e, pero migu'é perdudo,
o traedor conhoçudo
          acá verrá,
          cá verrá,
          acá verrá.

-Amiga, desemparado
era de vós e morría.
-Sodes, amiga, sandía;
non foi end'el mui coitado,
mais ele, mao seu grado,
          acá verrá,
          cá verrá,
          acá verrá.

-Amiga, con lealdade,
dizen que anda morrendo.
-Vó-lo andades dizendo,
amiga, est'é verdade,
mai-lo que chufan Guilhade
          acá verrá,
          cá verrá,
          acá verrá.



JOÁN GARCÍA DE GUILHADE [B 787 / V 371]

Veestes-me, amigas, rogar
que fale con meu amigo
e que o avenha migo,
mais quero-m'eu dele quitar,
ca, se con el algũa ren falar,
     quant'eu falar con cabeça de can
     logo o todas saberán.

Cabeça de can perdudo
é, pois non ha lealdade;
con outra fala én; Guilhade
é traedor conhoçudo,
e por est', amigas, sei que tudo
     quant'eu falar con cabeça de can
     logo o todas saberán.

E, se lh'eu mias dõas desse,
amigas, como soía,
a toda-lo el diría
e al quanto lh'eu dissesse
e fala, se a con el fezesse:
     quant'eu falar con cabeça de can
     logo o todas saberán.




JOÁN LÓPEZ DE ULHOA [B 695 / V 296]

Oí ora dizer que ven
meu amigo, de que eu hei
mui gran queixum'e haverei,
se m'el mentir por ũa ren:
     como pod'aquesto fazer,
     poder sen mí tanto morar,
     u mi non podesse falar?

Non cuidei que tan gran sazón
el podesse per ren guarir
sen mí e, pois que o eu vir,
se mi non disser logu'entón:
     como pod'aquesto fazer,
     poder sen mí tanto morar,
     u mi non podesse falar?

Perder-m'-á, se o non souber,
que terra foi a que achou,
u el sen min tanto morou,
se mi verdade non disser:
     como pod'aquesto fazer,
     poder sen mí tanto morar,
     u mi non podesse falar?



JOÁN LÓPEZ DE ULHOA [B 698 / V 299]

Eu fiz mal sén, qual nunca fez molher,
pero cuidei que fazía bon sén
do meu amigo, que mi quer gran ben,
e mal sén foi, pois m'el tan gran ben quer,
     que o tive sempr'en desdén e non
     pod'el saber ren do meu coraçón.

Ca nunca de mí pod'entender al
e con essa coita se foi d'aquí
e fiz mal sén, nunca tan mal sén vi,
porque o fiz, e acho-m'ende mal,
     que o tive sempr'en desdén e non
     pod'el saber ren do meu coraçón.

Por lhi dar coita, por sabé-lo seu
coraçón ben, que eu sabía ja,
m'encobrí demais; sempre ja será
mal pera mí, ca mal o per fiz eu,
     que o tive sempr'en desdén e non
     pod'el saber ren do meu coraçón.


JOÁN LÓPEZ DE ULHOA [B 700 / V 301]

Eu nunca dormio nada,
cuidand'en meu amigo;
el que tan muito tarda,
se outr'amor ha sigo,
     ergo o meu, quería
     morrer hoj'este día.

E cuid'en esto sempre;
non sei que de mí seja;
el que tan muito tarda,
se outro ben deseja,
     ergo o meu, quería
     morrer hoj'este día.

Se o faz, faz-mi torto
e, par Deus, mal me mata
el que tan muito tarda,
se rostro outro lho cata,
     ergo o meu, quería
     morrer hoj'este día.

Ca meu dano sería
de viver máis un día.



JOÁN MÉNDIZ DE BRITEIROS [B 865 / V 451]

Deus, que leda que m'esta noite vi,
amiga, en un sonho que sonhei!
Ca sonhava, en como vos direi,
que me dizía meu amig'assí:
     «Falade mig', ai meu lum'e meu ben!».

Non foi no mundo tan leda molher
en sonho, nen no podía seer,
ca sonhei que me veera dizer
aquel que me milhor que a si quer:
     «Falade mig', ai meu lum'e meu ben!».

Des que m'espertei, houvi gran pesar,
ca en tal sonho havía gran sabor,
con o rogar-me, por Nostro Senhor
o que me sabe máis que si amar:
     «Falade mig', ai meu lum'e meu ben!».

E, pois m'espertei, foi a Deus rogar
que me sacass'aqueste sonh'a ben.



JOÁN MÉNDIZ DE BRITEIROS [B 866 / V 452]

Ora vej'eu que non ha verdade
en sonh', amiga, se Deus me perdón;
e quero-vos logo mostrar razón,
e vedes como, par caridade:
     sonhei, muit'ha, que veera meu ben
     e meu amigu'e non veo, nen ven.

Ca non ha verdade nemigalha
en sonho, nen sol non é ben nen mal,
e eu nunca ende creerei al,
porque, amiga, se Deus me valha,
     sonhei, muit'ha que veera meu ben
     e meu amigu'e non veo, nen ven.

Per min, amiga, entend'eu ben que
sonho non pode verdade seer,
nen que m'er pode ben nen mal fazer,
porque, amiga, se Deus ben mi dé,
     sonhei, muit'ha, que veera meu ben
     a meu amigu'e non veo, nen ven.

E, pois se foi meu amigu'e non ven,
meu sonh', amiga, non é mal nen ben.

 

JOÁN NÚNEZ CAMANEZ [B 651 / V 252]

-Se eu, mia filha, for
voss'amigo veer,
por que morre d'amor
e non pode viver,
     iredes comigu'i?
     -Par Deus, mia madr', irei!

-Pois vos quer tan gran ben
que non pode guarir,
dizede-mi ũa ren:
pois eu lá quero ir,
     iredes comigu'i?
     -Par Deus, mia madr', irei!

-Sempre lh'eu coita vi
por vós e morte ha i.
Filha, pois vou i
e mig'outren non vai,
     iredes comigu'i?
     -Par Deus, mia madr', irei!


JOÁN NÚNEZ CAMANEZ [B 652 / V 253]

Vistes, filha, noutro día
u vos dix'eu que gran prazer
eu havía d'irdes veer
voss'amigo que morría?
Non vo-lo dix'eu por seu ben,
mais porque mi dissera quen
no viu, que ja non guarría.

Por al vos non mandaría
veé-lo; mais oí dizer
a quen no viu assí jazer
que tan coitado jazía
que ja non guarría per ren.
Mando-vo-lo veer por én,
por mal que vos dele sería.

E, porque non podería
falar-vos, nen vos conhocer,
nen de vós gasalhad'haver,
pero vos gran ben quería,
mandei-vo-lo veer entón.
Por aquesto que por al non,
filha, par santa María.


JOÁN PÉREZ DE AVOÍN [B 666 / V 269]

Vistes, madre, quando meu amigo
pos que verría falar comigo?
     Hoje día cuidades que venha?

Vistes, u jurou que non houvesse
nunca de min ben, se non veesse?
     Hoje día cuidades que venha?

Viste-las juras que jurou entón,
que verría sen mort'ou sen prisón?
     Hoje día cuidades que venha?

Viste-las juras que jurou alí,
que verría, e jurou-as per mí.
     Hoje día cuidades que venha?


JOÁN PÉREZ DE AVOÍN [B 673 / V 275]

Amigo, pois me leixades
e vos ides alhur morar
rogu'eu a Deus, se tornades
aquí por comigo falar,
     que non hajades, amigo,
     poder de falar comigo.

E, pois vós vos ir queredes
e me non queredes creer,
rog'a Deus, se o fazedes
e tornardes por me veer,
     que non hajades, amigo,
     poder de falar comigo.

Pois non catades mesura,
nen quanto vos eu fiz de ben,
rog'a Deus, se per ventura
tornardes por mi dizer ren,
     que non hajades, amigo,
     poder de falar comigo.

Pois vos ides sen meu grado
e non dades nada por mí,
rogu'eu a Deus, se coitado
fordes e tornardes aquí,
     que non hajades, amigo,
     poder de falar comigo.


JOÁN PÉREZ DE AVOÍN [B 674 / V 276]

Amig'houv'eu a que quería ben,
tal sazón foi, mais ja migo non hei
a que ben queira, nen o haverei,
enquanto viva ja per ũa ren:
     ca mi mentiu o que mi soía
     dizer verdad'e nunca mentía.

E mui pouc'ha que lh'eu oí jurar
que non quería ben outra molher
senón mí, e sei eu que lho quer,
e por esto non poss'en ren fiar,
     ca mi mentiu o que mi soía
     dizer verdad'e nunca mentía.

Máis me fiava per el ca per mí,
nen ca per ren que no mundo viss'al,
e mentiu-m'ora tan sen guisa mal
que non fiarei en ren des aquí,
     ca mi mentiu o que mi soía
     dizer verdad'e nunca mentía.

E, se outr'houvesse, mentir-m'-ía,
pois mi mentiu o que non mentía.


JOÁN SERVANDO [B 1145 / V 737]

A San Servando foi meu amigo
e, porque non veo falar migo,
     direi-o a Deus
     e chorarei dos olhos meus.

Se o vir, madre, serei cobrada
e, porque me tẽedes guardada,
     direi-o a Deus
     e chorarei dos olhos meus.

Se m'el non vir, será por mi morto,
mais, porque m'el fez atán gran torto,
     direi-o a Deus
     e chorarei dos olhos meus.


JOÁN SERVANDO [B 1146 / V 738]

Ora van a San Servando donas fazer romaría
e non me leixan con elas ir, ca log'alá iría,
     porque ven i meu amigo.

Se eu foss'en tal companha de donas, fora guarida,
mais non quis hoje mia madre que fezess'end'eu a ida,
     porque ven i meu amigo.

Tal romaría de donas vai alá, que non ha par,
e fora hoj'eu con elas, mais non me queren leixar,
     porque ven i meu amigo.

Nunca me mia madre veja, se dela non for vingada,
porque hoj'a San Servando non vou e me ten guardada,
     porque ven i meu amigo.


JOÁN SERVANDO [B 1147 / V 739]

A San Servand', u ora van todas orar,
madre velida, por Deus vin-vo-lo rogar
     que me leixedes alá ir,
     a San Servand', e, se o meu amigo vir,
     leda serei, por non mentir.

Pois mi dizen do meu amigo ca i ven,
madre velida e senhor, faredes ben
     que me leixedes alá ir,
     a San Servand', e, se o meu amigo vir,
     leda serei, por non mentir.

Pois todas i van de grado oraçón fazer,
madre velida, por Deus venho-vo-lo dizer,
     que me leixedes alá ir,
     a San Servand', e, se o meu amigo vir,
     leda serei, por non mentir.


JOÁN SOÁREZ COELHO [B 679 / V 281]

Foi-s'o meu amigo d'aquí noutro día
coitad'e sanhud'e non soub'eu ca s'ía,
mais, ja que o sei, e por santa María
     e que farei eu, louçãa?

Quis el falar migu'e non houve guisado
e foi-s'el d'aquí sanhud'e mui coitado
e nunca depois vi el nen seu mandado,
     e que farei eu, louçãa?

Quen lh'ora dissesse quan trist'hoj'eu sejo
e quant'hoj'eu, mui fremosa, desejo
falar-lh'e veé-l'e, pois que o non vejo,
     e que farei eu, louçãa?


JOÁN SOÁREZ COELHO [B 680 / V 282]

Amigo, queixum'havedes
de mí, que non falo vosco,
e, quant'eu de vós conhosco,
nulha parte non sabedes
     de quan muito mal, amigo,
     sofro, se falardes migo,

nen de com'ameaçada
fui un día pola ida
que a vós fui e ferida;
non sabedes vós en nada
     de quan muito mal, amigo,
     sofro, se falardes migo.

Des que souberdes mandado
do mal muit'e mui sobejo
que mi fazen, se vos vejo,
entón mi haveredes grado
     de quan muito mal, amigo,
     sofro, se falardes migo,

e pero, se vós quiserdes
que vos fal'e que vos veja,
sol non cuidedes que seja,
se vós ante non souberdes
     de quan muito mal, amigo,
     sofro, se falardes migo.


JOÁN SOÁREZ COELHO [B 682 / V 284]

Hoje quer'eu meu amigo veer,
porque mi diz que o non ousarei
veer mia madre; de pran, veé-lo-ei
e quero tod'en ventura meter,
     e des i saia per u Deus quiser.

Por én qual coita mi mia madre ten
que o non veja; no meu coraçón
hei hoj'eu posto, se Deus mi perdón,
que o veja e que lhi faça ben,
     e des i saia per u Deus quiser.

Pero mi o ela non quer outorgar,
i-lo-ei veer alí u m'el mandou,
e por quanta coita per mi levou
farei-lh'eu est'e quanto m'al rogar,
     e des i saia per u Deus quiser.

Ca diz o vervo ca non semeou
milho quen passarinhas receou.


JOÁN SOÁREZ COELHO [B 685 / V 287]

Amigas, por Nostro Senhor,
andade ledas migo,
ca puj'antre mia madr'amor
e antr'o meu amigo,
     e por aquest'ando leda:
     gran dereit'hei a andar leda
     e andade migo ledas.

Pero mia madre non foss'i,
mandou-mi que o visse;
nunca tan bon mandad'oí,
come quando mi o disse,
     e por aquest'ando leda:
     gran dereit'hei a andar leda
     e andade migo ledas.

E mandó-o migo falar;
vedes que ben mi ha feito
e venho-mi-vos én loar,
ca pugi ja assí o preito,
     e por aquest'ando leda:
     gran dereit'hei a andar leda
     e andade migo ledas.


JOÁN SOÁREZ COELHO [B 687 / V 289]

-Filha, direi-vos ũa ren
que de voss'amigu'entendí
e filhad'algún conselh'i:
digo-vos que vos non quer ben.
     -Madre, creer-vos-ei eu d'al

e non desso, per bõa fe,
ca sei que mui melhor ca si
me quer, nen que m'eu quero mí.
-Mal mi venha, se assí é.
     -Madre, creer-vos-ei eu d'al,

mais non desso, ca'ssí lhe praz
de me veer que, pois nací,
nunca tal prazer d'home vi.
-Filha, sei eu que o non faz.
     -Madre, creer-vos-ei eu d'al,

mais non vos creerei per ren
que no mundo ha que queira tan gran ben.


JOÁN SOÁREZ COELHO [B 689 / V 291]

Fui eu, madre, lavar meus cabelos
a la fonte e paguei-m'eu d'elos
     e de mí, louçana.

Fui eu, madre, lavar mias garcetas
a la fonte e paguei-m'eu delas
     e de mí, louçana.

A la fonte e paguei-m'eu deles,
alo achei, madr', o senhor deles
     e de mí, louçana.

Ante que me eu d'alí partisse,
fui pagada do que me el disse
     e de mí, louçana.


JOÁN SOÁREZ COELHO [B 690 / V 292]

Ai, Deus a vó-lo digo:
foi-s'or'o meu amigo,
     e se o verei, velida!

Quen m'end'ora soubesse
verdad'e mi dissesse,
     e se o verei, velida!

Foi-s'el mui sen meu grado
e non sei eu mandado,
     e se o verei, velida!

Que fremosa que sejo,
morrendo con desejo,
     e se o verei, velida.


JOÁN VÁSQUIZ DE TALAVEIRA [B 789 / V 373]

O meu amigo, que eu sempr'amei
de-lo primeiro día que o vi,
houv'el un día queixume de mí,
non sei porque, mais logo lh'eu guisei
     que lhi fiz de mí queixume perder;
     sei-m'eu com'e non o quero dizer.

Porque houve el queixume, os meus
olhos choraron muito con pesar
que eu houv'én, poi-lo vi assanhar
escontra mí, mais guisei eu, par Deus,
     que lhi fiz de mí queixume perder;
     sei-m'eu com'e non o quero dizer.

Houv'el de mí queixum'e ũa ren
vos direi que mi avẽo des entón:
houv'eu tal coita no meu coraçón
que nunca dormí e guisei por én
     que lhi fiz de mí quixume perder;
     sei-m'eu com'e non o quero dizer.

E quen esto non souber entender
nunca én máis por mí pode saber.


JOÁN VÁSQUIZ DE TALAVEIRA [B 791 / V 375]

Conselhou-mi ũa mia amiga
que quisess'eu a meu amigo mal
e ar dix'eu, pois m'en partí: «Atal
rogu'eu a Deus que el me maldiga,
     se eu nunca por amiga tever
     a que mi a mí atal conselho der

qual mi a mí deu aquela que os meus
olhos logo os entón fez chorar;
por aquel conselho que mi foi dar
vos jur'eu que nunca mi valha Deus,
     se eu nunca por amiga tever
     a que mi a mí atal conselho der

qual mi a mí deu aquela que poder
non ha de si nen doutra conselhar,
e Deu-la leixe desto mal achar
e a min nunca mi mostre prazer,
     se eu nunca por amiga tever
     a que mi a mí atal conselho der».

A que mi a mí tal conselho der
filhe-x'o pera si, se o quiser.


JOÁN ZORRO [B 1148a/V 751]

Quen visse andar fremosinha,
com'eu vi, d'amor coitada
e tan muito namorada
que, chorando assí dizía:
     «Ai amor, leixedes-m'hoje
     de so-lo ramo folgar
     e depois treides-vos migo
     meu amigo demandar».

Quen visse andar a fremosa,
com'eu vi, d'amor chorando
e dizendo e rogando,
por amor da Gloriosa:
     «Ai amor, leixedes-m'hoje
     de so-lo ramo folgar
     e depois treides-vos migo
     meu amigo demandar».

Quen lhi viss'andar fazendo
queixumes d'amor d'amigo,
que ama e, sempre sigo
chorando, assí dizendo:
     «Ai amor, leixedes-m'hoje
     de so-lo ramo folgar
     e depois treides-vos migo
     meu amigo demandar».


JOÁN ZORRO [B 1149a / V 752]

-Os meus olhos e o meu coraçón
e o meu lume foi-se con el-Rei!
-Quen ést', ai filha, se Deus vos perdón?
Que mi o digades gracir-vo-lo-ei.
     -Direi-vo-l'eu e, pois que o disser,
     non vos pes, madre, quand'aquí veer.

-Que coit'houv'ora el-Rei de me levar
quanto ben havía, nen hei d'haver!
-Non vos ten prol, filha, de mi o negar,
ante vo-lo terrá de mi o dizer.
     -Direi-vo-l'eu e, pois que o disser,
     non vos pes, madre, quand'aquí veer.


JOÁN ZORRO [B 1150a / V 753]

Per ribeira do río
vi remar o navío,
     e sabor hei da ribeira.

Per ribeira do alto
vi remar o barco,
     e sabor hei da ribeira.

Vi remar o navío;
i vai o meu amigo,
     e sabor hei da ribeira.

Vi remar o barco;
i vai o meu amado,
     e sabor hei da ribeira.

I vai o meu amigo,
quer-me levar consigo,
     e sabor hei da ribeira,

I vai o meu amado,
quer-me levar de grado,
     e sabor hei da ribeira.

 

 

JOÁN ZORRO [B 1153 / V 755]

El-Rei de Portugale
barcas mandou lavrare,
     e lá irán nas barcas migo
     mia filha e noss'amigo.

El-Rei portugueese
barcas mandou fazere,
     e lá irán nas barcas migo
     mia filha e noss'amigo.

Barcas mandou lavrare
e no mar as deitare,
     e lá irán nas barcas migo
     mia filha e noss'amigo.

Barcas mandou fazere
e no mar as metere,
     e lá irán nas barcas migo
     mia filha e noss'amigo.


JOÁN ZORRO [B 1154 / V 756]

-Cabelos, los meus cabelos,
el-Rei m'enviou por elos:
     madre, que lhis farei?
          -Filha, dade-os a el-Rei.

-Garcetas, las mias garcetas,
el-Rei m'enviou por elas:
     madre, que lhis farei?
          -Filha, dade-as a el-Rei.


JOÁN ZORRO [B 1155 / V 757]

Pela ribeira do río
cantando ía la dona virgo
     d'amor:
«Venhan as barcas polo río
     a sabor».

Pela ribeira do alto
cantando ía la dona d'algo
     d'amor:
«Venhan as barcas polo río
     a sabor».


JOÁN ZORRO [B 1156 / V 758]

Mete el-Rei barcas no río forte;
quen amig'ha que Deus lho amostre:
     alá vai, madr', ond'hei suidade!

Met'el-Rei, barcas na Estremadura;
quen amig'ha que Deus lho aduga:
     alá vai, madre, ond'hei suidade.


JOÁN ZORRO [B 1157 / V 759]

Jus'a lo mar é o río;
     eu namorada irei
u el-Rei arma navío.
     Amores, convosco m'irei.

Jus'a lo mar é o alto;
     eu namorada irei
u el-Rei arma o barco.
     Amores, convosco m'irei.

U el-Rei arma navío
     eu namorada irei
pera levar a virgo.
     Amores, convosco m'irei.

U el-Rei arma o barco
     eu namorada irei
pera levar a d'algo.
     Amores, convusco m'irei.


JOÁN ZORRO [B 1158 / V 760]

Pela ribeira do río salido
trebelhei, madre, con meu amigo:
     amor hei migo,
     que non houvesse;
     fiz por amigo,
     que non fezesse!

Pela ribeira do río levado
trebelhei, madre, con meu amado:
     amor hei migo,
     que non houvesse;
     fiz por amigo,
     que non fezesse!


JOÁN ZORRO [B (1158bis) / V 761]

Bailemos agora, por Deus, ai velidas,
so aquestas avelaneiras frolidas
e quen for velida como nós, velidas,
     se amigo amar,
so aquestas avelaneiras frolidas
     verrá bailar.

Bailemos agora, por Deus, ai loadas,
so aquestas avelaneiras granadas
e quen for loada como nós, loadas,
     se amigo amar.
so aquestas avelaneiras granadas
     verrá bailar.


JUIÃO BOLSEIRO [B 1165 / V 771]

Sen meu amigo manh'eu senlheira
e sol non dormen estes olhos meus;
e, quant'eu posso, peç'a luz a Deus
e non mi a dá per nulha maneira.
     Mais, se masesse con meu amigo,
     a luz agora sería migo.

Quand'eu con meu amigo dormía,
a noite non durava nulha ren,
e ora dur'a noit'e vai e ven,
non ven a luz, nen pareç'o día.
     Mais, se masesse con meu amigo,
     a luz agora sería migo.

E, segundo, com'a mí parece,
comigo man meu lum'e meu senhor,
ven log'a luz, de que non hei sabor,
e ora vai a noit'e ven e crece.
     Mais se masesse con meu amigo,
     a luz agora sería migo.

Pater nostrus rez'eu máis de cento
por aquel que morreu na vera cruz,
que el mi mostre mui cedo a luz,
mais mostra-mi as noites d'avento.
     Mais, se masesse con meu amigo,
     a luz agora sería migo.


JUIÃO BOLSEIRO [B 1166 / V 772]

Da noite d'eire poderan fazer
grandes tres noites, segundo meu sén,
mais na d'hoje mi vẽo muito ben,
     ca vẽo meu amigo,
e, ante que lh'enviasse dizer ren,
     vẽo a luz e foi logo comigo.

E, pois m'eu eire senheira deitei,
a noite foi e vẽo e durou,
mais a d'hoje pouco a semelhou,
     ca vẽo meu amigo;
e, tanto que mi a falar começou,
     vẽo a luz e foi logo comigo.

E comecei eu eire de cuidar
e começou a noite de crecer,
mai-la d'hoje non quis assí fazer,
     ca vẽo meu amigo
e, faland'eu con el a gran prazer,
     vẽo a luz e foi logo comigo.


JUIÃO BOLSEIRO [B 1168 / V 774]

Nas barcas novas foi-s'o meu amigo d'aquí
e vej'eu viír barcas e tenho que ven i,
     mia madre, o meu amigo.

Atendamos, ai madre, sempre vos querrei ben,
ca vejo viír barcas e tenho que i ven,
     mia madre, o meu amigo.

Non fac'eu desaguisado, mia madre, no cuidar,
ca non podía muito sen mí alhur morar,
     mia madre, o meu amigo.


JUIÃO BOLSEIRO [B 1169 / V 775]

-Vej'eu, mia filha, quant'é meu cuidar,
as barcas novas viír pelo mar
     en que se foi voss'amigo d'aquí.
     -Non vos pes, madre, se Deus vos empar,
     irei veer se ven meu amigu'i.

-Cuid'eu, mia filha, no meu coraçón
das barcas novas que aquelas son
     en que se foi voss'amigo d'aquí.
     -Non vos pes, madre, se Deus vos empar,
     irei veer se ven meu amigu'i.

-Filha fremosa, por vos non mentir,
vej'eu as barcas pelo mar viír
     en que se foi voss'amigo d'aquí.
     -Non vos pes, madre, se Deus vos empar,
     irei veer se ven meu amigu'i.

Non vos pes, madre, quant'eu poder ir,
     irei veer se ven meu amigu'i.


JUIÃO BOLSEIRO [B 1171 / V 777]

Mal me tragedes, ai filha,
porque quer'haver amigo,
e pois eu, con vosso medo,
non o hei, nen é comigo,
     non hajade-la mia graça
     e dé-vos Deus, ai mia filha,
     filha que vos assí faça,
     filha que vos assí faça.

Sabedes ca sen amigo
nunca foi molher viçosa,
e, porque mi o non leixades
haver, mia filha fremosa,
     non hajade-la mia graça
     e dé-vos Deus, ai mia filha,
     filha que vos assí faça,
     filha que vos assí faça.

Pois eu non hei meu amigo,
non hei ren do que desejo,
mais, pois que mi por vós vẽo,
mia filha, que o non vejo,
     non hajade-la mia graça
     e dé-vos Deus, ai mia filha.
     filha que vos assí faça,
     filha que vos assí faça.

Per vós perdí meu amigo,
por que gran coita padesco,
e, pois que mi o vós tolhestes
e melhor ca vós paresco,
     non hajade-la mia graça
     e dé-vos Deus, ai mia filha,
     filha que vos assí faça,
     filha que vos assí faça.


JUIÃO BOLSEIRO [B 1173 / V 779]

Fex ũa cantiga d'amor
ora meu amigo por mí,
que nunca melhor feita vi,
mais, como x'é mui trobador,
     fez ũas lirias no son
     que mi sacan o coraçón,

Muito ben se soube buscar,
por mí alí quando a fez,
en loar-mi muit'e meu prez,
mais, de pran, por xe mi matar,
     fez ũas lirias no son
     que mi sacan o coraçón.

Per bõa fe ben baratou
de a por mí bõa fazer
e muito lho sei gradecer,
mais vedes de que me matou,
     fez ũas lirias no son
     que mi sacan o coraçón.


JUIÃO BOLSEIRO [B 1176 / V 782]

Aquestas noites tan longas
que Deus fez en grave día
por mí, por que as non dormio
e por que as non fazía
     no tempo que meu amigo
     soía falar comigo?

Porque as fez Deus tan grandes
non posso eu dormir, coitada,
e, de como son sobejas,
quisera eu outra vegada
     no tempo que meu amigo
     soía falar comigo.

Porque as Deus fez tan grandes
sen mesura desiguaes
e as eu dormir non posso,
porque as non fez ataes
     no tempo que meu amigo
     soía falar comigo?


LOPO [B 1249 / V 854]

Polo meu mal filhou agora el-Rei
de mar a mar, assí Deus mi perdón,
ca levou sigo o meu coraçón
e quanto ben hoje eu no mund'hei:
     se o el-Rei sigo non levasse,
     mui ben creo que migo ficasse.

O meu amigu'e meu lum'e meu ben
non s'houver'assí de mí a partir,
mais ante se mi houver'a espedir,
e veed'ora qual é o meu sén:
     se o el-Rei sigo non levasse,
     mui ben creo que migo ficasse.

O meu amigo pois con el-Rei é,
a mia coita é qual pode seer,
semelha-mi a mí ja par de morrer;
esto vos dig'ora per bõa fe:
     se o el-Rei sigo non levasse,
     mui ben creo que migo ficasse.


LOPO [B 1252 / V 857]

-Filha, se gradoedes,
dizede que havedes.
     -Non mi dan amores vagar.

-Filha, se ben hajades,
dizede, non mençades.
     -Non mi dan amores vagar.

-Dizede, pois vos mando,
por que ides chorando.
     -Non mi dan amores vagar.

-Par San Leuter vos digo,
cuidand'en meu amigo,
     -Non mi dan amores vagar.


LOPO [B 1254 / V 859]

Disseron-m'agora do meu namorado
que se foi sanhud'e sen o meu mandado.
     E por que s'assanhou agora o meu amigo?

Sabe-o San Leuter, a que eu muito roguei,
que non merecí por que o sanhud'hei.
     E por que s'assanhou agora o meu amigo?

Non lho merecí eu nunca, pois foi nada,
madr', e fui un día por el mal julgada.
     E por que s'assanhou agora o meu amigo?


LOURENÇO [B 1261 / V 866]

Ũa moça namorada
dizía un cantar d'amor,
e diss'ela: «Nostro Senhor,
hoj'eu foss'aventurada
     que oíss'o meu amigo
     com'eu este cantar digo!»

A moça ben parecía,
e en sa voz manselinha
cantou e diss'a meninha:
«Prouguess'a Santa María
     que oíss'o meu amigo
     com'eu este cantar digo!»

Cantava mui de coraçón
e mui fremosa estava;
e disse, quando cantava:
«Pec'eu a Deus por pediçón
     que oíss'o meu amigo
     com'eu este cantar digo!»


LOURENÇO [B 1262 / V 867]

Tres moças cantavan d'amor,
mui fremosinhas pastores,
mui coitadas dos amores.
E diss'end'ũa, mia senhor:
     «Dized', amigas, comigo
     o cantar do meu amigo».

Todas tres cantavan mui ben,
come moças namoradas
e dos amores coitadas.
E diss'a por que perço o sén:
     «Dized', amigas, comigo
     o cantar do meu amigo».

Que gran sabor eu havía
de as oír cantar entón!
E prougue-mi de coraçón
quanto mia senhor dizía:
     «Dized', amigas, comigo
     o cantar do meu amigo».

E se as eu máis oísse
a que gran sabor estava!
E que muito me pagava
de como mia senhor disse:
     «Dized', amigas, comigo
     o cantar do meu amigo».


MARTÍN CAMPINA [B 1182 / V 788]

O meu amig', amiga, vej'andar
trist'e cuidando e non poss'entender
por que trist'anda, si veja prazer,
pero direi-vos quanto é meu cuidar:
     anda cuidand'en se d'aquí partir
     e non s'atreve sen mí a guarir.

Anda tan triste que nunca máis vi
andar nulh'homen e en saber punhei
o por que era, pero non o sei,
pero direi-vos quant'end'aprendí:
     anda cuidand'en se d'aquí partir
     e non s'atreve sen mí a guarir.

Atán trist'anda que nunca vi quen
tan trist'andasse no seu coraçón,
e non sei por que nen por qual razón,
pero direi-vos quant'aprendí én:
     anda cuidand'en se d'aquí partir
     e non s'atreve sen mí a guarir.

 

MARTÍN CODAX [B 1278 / V 884 / PV 1]

Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo?
     E, ai Deus, se verrá cedo!

Ondas do mar levado,
se vistes meu amado?
     E, ai Deus, se verrá cedo!

Se vistes meu amigo,
o por que eu sospiro?
     E, ai Deus, se verrá cedo!

Se vistes meu amado
por que hei gran cuidado?
     E, ai Deus, se verrá cedo!


MARTÍN CODAX [B 1279 / V 885 / PV 2]

Mandad'hei comigo
ca ven meu amigo:
     e irei, madr', a Vigo!

Comigu'hei mandado,
ca ven meu amado:
     e irei, madr', a Vigo!

Ca ven meu amigo
e ven san'e vivo:
     e irei, madr', a Vigo!

Ca ven meu amado
e ven viv'e sano:
     e irei, madr', a Vigo!

Ca ven san'e vivo
e del-Rei, amigo:
     e irei, madr', a Vigo!

Ca ven viv'e sano
e del-Rei privado:
     e irei, madr', a Vigo!


MARTÍN CODAX [B 1280 / V 886 / PV 3]

Mia irmana fremosa, treides comigo
a la igreja de Vigo, u é o mar salido,
     e miraremos las ondas.

Mia irmana fremosa, treides de grado
a la igreja de Vigo, u é o mar levado,
     e miraremos las ondas.

A la igreja de Vigo, u é o mar salido,
e verrá i, mia madre, o meu amigo
     e miraremos las ondas.

A la igreja de Vigo, u é o mar levado,
e verrá i, mia madre, o meu amado
     e miraremos las ondas


MARTÍN CODAX [B 1281 / V 887 / PV 4]

Ai Deus, se sab'ora meu amigo
com'eu senlheira estou en Vigo!
     E vou namorada!

Ai Deus, se sab'ora meu amado
com'eu en Vigo senlheira manho!
     E vou namorada!

Com'eu senlheira estou en Vigo,
e nulhas guardas non hei comigo!
     E vou namorada!

Com'eu en Vigo senlheira manho,
e nulhas guardas migo non trago!
     E vou namorada!

E nulhas guardas non hei comigo,
ergas meus olhos que choran migo!
     E vou namorada!

E nulhas guardas migo non trago,
ergas meus olhos que choran ambos!
     E vou namorada!


MARTÍN CODAX [B 1282 / V 888 / PV 5]

Quantas sabedes amar amigo
treides comig'a lo mar de Vigo
     e banhar-nos-emos nas ondas.

Quantas sabedes amar amado
treides comig'a lo mar levado
     e banhar-nos-emos nas ondas.

Treides comig'a lo mar de Vigo
e veeremo-lo meu amigo
     e banhar-nos-emos nas ondas.

Treides comig'a lo mar levado
e veeremo-lo meu amado
     e banhar-nos-emos nas ondas.


MARTÍN CODAX [B 1283 / V 889 / PV 6]

Eno sagrado, en Vigo,
bailava corpo velido:
     amor hei!

En Vigo, no sagrado,
bailava corpo delgado:
     amor hei!

Bailava corpo velido,
que nunca houver'amigo:
     amor hei!

Bailava corpo delgado,
que nunca houver'amado:
     amor hei!

Que nunca houver'amigo,
ergas no sagrad', en Vigo:
     amor hei!

Que nunca houver'amado,
ergas en Vigo, no sagrado:
     amor hei!


MARTÍN CODAX [B 1284 / V 890 / PV 7]

Ai ondas que eu vin veer,
se me saberedes dizer
     por que tarda meu amigo
     sen mí?

Ai ondas que eu vin mirar,
se me saberedes contar
     por que tarda meu amigo
     sen mí?


MARTÍN DE CALDAS [B 1199 / V 804]

Vedes qual preit'eu querría trager,
irmãa, se o eu podesse guisar:
que fezess'a meu amigo prazer
e non fezess'a mia madre pesar,
     e, se mi Deus esto guisar, ben sei
     de mí que logu'eu mui leda serei.

E atal preito m'era mui mester,
se mi Deus aguisar de o haver
e quanto o meu amigo quiser
e que mi o mande mia madre fazer,
     e, se mi Deus esto guisar, ben sei
     de mí que logu'eu mui leda serei.

E, se mi a mí guisar Nostro Senhor
aqueste preito, será meu gran ben,
com'eu faça a meu amig'amor
e me rogou mia madre ante por én,
     e, se mi Deus esto guisar, ben sei
     de mí que logu'eu mui leda serei.


MARTÍN DE GINZO [B 1270 / V 876]

Como vivo coitada, madre, por meu amigo,
ca m'enviou mandado que se vai no ferido,
     e por el vivo coitada!

Como vivo coitada, madre, por meu amado,
ca m'enviou mandado que se vai no fossado,
     e por el vivo coitada!

Ca m'enviou mandado que se vai no ferido,
eu a Santa Cecilia de coraçón o digo,
     e por el vivo coitada!

Ca m'enviou mandado que se vai no fossado,
eu a Santa Cecilia de coraçón o falo,
     e por el vivo coitada!


MARTÍN DE GINZO [B 1272 / V 878]

Treides, ai mia madr', en romaría
orar u chaman Santa Cecilia.
     E, louçana irei,
     ca ja i ést'o que namorei,
     e, louçana, irei.

E treides migo, madre, de grado,
ca meu amigu'é por mí coitado.
     E, louçana, irei,
     ca ja i ést'o que namorei,
     e, louçana, irei.

Orar u chaman Santa Cecilia,
pois m'aduss'o que eu ben quería.
     E, louçana, irei,
     ca ja i ést'o que namorei,
     e, louçana, irei.

Ca meu amigu'é por mí coitado,
e, pois, eu non farei seu mandado?
     E, louçana, irei,
     ca ja i ést'o que namorei,
     e, louçana, irei.


MARTÍN DE GINZO [B 1274 / V 880]

Ai vertudes de Santa Cecilia,
que sanhudo que se foi un día
     o meu amigu', e ten-se por morto,
     e, se s'assanha, non faz i torto
     o meu amigu', e ten-se por morto.

Ai vertudes de santa ermida,
con gran pesar fez aquesta ida
     o meu amigu', e ten-se por morto,
     e, se s'assanha, non faz i torto
     o meu amigu', e ten-se por morto.


MARTÍN DE GINZO [B 1275 / V 881]

Non mi digades, madre, mal e irei
veé-lo sen verdade que namorei
     na ermida do soveral,
     u m'el fez muitas vezes coitad'estar,
     na ermida do soveral.

Non mi digades, madre, mal, se eu for
veé-lo sen verdad'e o mentidor
     na ermida do soveral,
     u m'el fez muitas vezes coitad'estar,
     na ermida do soveral.

Se el non ven i, madre, sei que farei:
el será sen verdad'e eu morrerei
     na ermida do soveral,
     u m'el fez muitas vezes coitad'estar,
     na ermida do soveral.

Rogu'eu Santa Cecilia e Nostro Senhor
que ach'hoj'eu i, madr', o meu traedor
     na ermida do soveral,
     u m'el fez muitas vezes coitad'estar,
     na ermida do soveral.


MARTÍN DE GINZO [B 1277 / V 883]

A do mui bon parecer
mandou lo adufe tanger.
     Louçana, d'amores moir'eu.

A do mui bon semelhar
mandou lo adufe soar.
     Louçana, d'amores moir'eu.

Mandou lo adufe tanger
e non lhi davan lezer.
     Louçana, d'amores moir'eu.

Mandou lo adufe sõar
e non lhi davan vagar.
     Louçana, d'amores moir'eu.


MARTÍN PADROZELOS [B 1241 / V 846]

Madr', enviou-vo-lo meu amigo
hoje dizer que vos veería,
se ousasse, par Santa María,
se o vós ante falardes migo;
     se el vir vós, nen mí per meu grado,
     San Salvador mi seja irado

de Valongo. Pero sospeitada
son de vós, ca lhi quero tan gran ben,
nunca lho quix, pois nací, e, por én,
se o creverdes, mia madre loada,
     se el vir vós, nen mí per meu grado,
     San Salvador mi seja irado

de Valongo. Ca se foi el d'aquí
sen meu mandad'e non me quis veer,
e ora manda-vos preito trager
que vos veja, por tal que veja mí;
     se el vir vós, nen mí per meu grado,
     San Salvador mi seja irado.

E sei ben que non é tan ousado
que vos el veja sen vosso grado.


MARTÍN PADROZELOS [B 1243 / V 848]

Por Deus, que vos non pes,
mia madr'e mia senhor,
d'ir a San Salvador,
ca, se hoj'i van tres
     fremosas, eu serei
     a ũa, ben o sei.

Por fazer oraçón,
quer'hoj'eu alá ir,
e, por vos non mentir,
se hoj'i dúas son
     fremosas, eu serei
     a ũa, ben o sei.

I é meu amig', ai
madr', e i-lo-ei veer,
por lhi fazer prazer;
se hoj'i ũa vai
     fremosa, eu serei
     a ũa, ben o sei.


MARTÍN PADROZELOS [B 1246 / V 851]

Id'hoj', ai meu amigo, led'a San Salvador;
eu vosco irei leda, e, pois eu vosco for,
     mui leda irei, amigo,
     e vós ledo comigo.

Pero sõo guardada, toda vía quer'ir
convosc', ai meu amigo, se mi a guarda non vir;
     mui leda irei, amigo,
     e vós ledo comigo.

Pero sõo guardada, toda vía irei
convosc', ai meu amigo, se a guarda non hei;
     mui leda irei, amigo,
     e vós ledo comigo.


MENDINHO [B 852 / V 438]

Sedia-m'eu na ermida de San Simón
e cercaron-mi as ondas, que grandes son.
     Eu atendend'o meu amigo. E verrá?

Estando na ermida ant'o altar,
cercaron-mi as ondas grandes do mar.
     Eu atendend'o meu amigo. E verrá?

E cercaron-mi as ondas, que grandes son:
non hei i barqueiro, nen remador.
     Eu atendend'o meu amigo. E verrá?

E cercaron-mi as ondas do alto mar:
non hei i barqueiro, nen sei remar.
     Eu atendend'o meu amigo. E verrá?

Non hei i barqueiro, nen remador:
morrerei eu fremosa no mar maior.
     Eu atendend'o meu amigo. E verrá?

Non hei i barqueiro, nen sei remar:
morrerei fremosa no alto mar.
     Eu atendend'o meu amigo. E verrá?


MEN RODRÍGUIZ TENOIRO [B 719 / V 320]

Quiso-m'hoj'un cavaleiro dizer,
amigas, ca me quería gran ben,
e defendí-lho eu, e ũa ren
sei, per quant'eu i del pud'aprender:
     tornou mui trist'e eu ben lh'entendí
     que lhi pesou, porque lho defendí.

Quis m'el dizer, assí Deus mi perdón,
o ben que mi quer a mui gran pavor,
e quiso-me logo chamar senhor,
e defendí-lho eu, e el entón
     tornou mui trist'e eu ben lh'entendí
     que lhi pesou, porque lho defendí.

Falava migu'e quiso-me falar
no mui gran ben que m'el diz ca mi quer,
e dixi-lh'eu que non lh'era mester
de falar i, e el con gran pesar
     tornou mui trist'e eu ben lh'entendí
     que lhi pesou porque lho defendí.

E tenho que desmesura fiz i,
porque lh'end'algũa ren non tornei i.


MEN VÁSQUEZ DE FOLHETE [B 802 / V 386]

Ai amiga, per boa fe,
nunca cuidei, des que nací,
viver tanto como viví
aquí u meu amigo é,
non o veer nen lhi falar,
e havé-lo eu muit'a desejar!

E, se non, Deus non mi perdón,
se m'end'eu podesse partir;
tanto punha de me servir
o senhor do meu coraçón,
meu amigo, que ést'aquí,
a que quix ben, des que o vi.

E querrei ja, mentr'eu viver,
esso que eu de viver hei;
de meu amigo mui ben sei
que non sabe al ben querer
senón mí, e máis vos direi:
sempre lh'eu por én máis querrei.

Ca lhi quero e Deus poder
mi dé de ja con el viver.


NUNO FERNÁNDEZ [Torneol?] [B 641 / V 242]

Levad', amigo, que dormides as manhanas frías;
toda-las aves do mundo d'amor dizían.
     Leda m'and'eu.

Levad', amigo, que dormide-las frías manhanas;
toda-las aves do mundo d'amor cantavan.
     Leda m'and'eu.

Toda-las aves do mundo d'amor dizían;
do meu amor e do voss'en ment'havían.
     Leda m'and'eu.

Toda-las aves do mundo d'amor cantavan;
do meu amor e do voss'i enmentavan.
     Leda m'and'eu.

Do meu amor e do voss'en ment'havían;
vós lhi tolhestes os ramos en que siían.
     Leda m'and'eu.

Do meu amor e do voss'i enmentavan;
vós lhi tolhestes os ramos en que pousavan.
     Leda m'and'eu.

Vós lhi tolhestes os ramos en que siían
e lhis secastes as fontes en que bevían.
     Leda m'and'eu.

Vós lhi tolhestes os ramos en que pousavan
e lhis secastes as fontes u se banhavan.
     Leda m'and'eu.

 

NUNO FERNÁNDEZ [Torneol?] [B 642 / V 243]

Aquí vej'eu, filha, o voss'amigo,
o por que vós baralhades migo,
     delgada.

Aquí vejo, filha, o que amades,
o por que vós migo baralhades,
     delgada.

O por que vós baralhades migo
quero-lh'eu ben, pois é voss'amigo,
     delgada.

O por que vós migo baralhades
quero-lh'eu ben, poi-lo vós amades,
     delgada.


NUNO FERNÁNDEZ [Torneol?] [B 644 / V 245]

Que coita tamanha hei a sofrer
por amar amigu'e non o veer,
     e pousarei so-lo avelanal.

Que coita tamanha hei endurar,
por amar amigu'e non lhi falar,
     e pousarei so-lo avelanal.

Por amar amigu'e non o veer,
nen lh'ousar a coita que hei dizer,
     e pousarei so-lo avelanal.

Por amar amigu'e non lhi falar,
nen lh'ousar a coita que hei mostrar,
     e pousarei so-lo avelanal.

Nen lh'ousar a coita que hei dizer
e non mi dan seus amores lezer,
     e pousarei so-lo avelanal.

Nen lh'ousar a coita que hei mostrar
e non mi dan seu amores vagar,
     e pousarei so-lo avelanal.


NUNO FERNÁNDEZ [Torneol?] [B 645 / V 246]

Vi eu, mia madr', andar
as barcas eno mar,
     e moiro-me d'amor.

Foi eu, madre, veer
as barcas eno ler,
     e moiro-me d'amor.

As barcas eno mar
e foi-las aguardar,
     e moiro-me d'amor.

As barcas eno ler
e foi-las atender,
     e moiro-me d'amor.

E foi-las aguardar
e non o pud'achar,
     e moiro-me d'amor.

E foi-las atender
e non o pudi veer,
     e moiro-me d'amor.

E non o achei i,
o que por meu mal vi,
     e moiro-me d'amor.



NUNO FERNÁNDEZ [Torneol?] [B 648 / V 249]

-Dizede-m'ora, filha, por santa María:
qual é o voss'amigo que mi vos pedía?
     -Madr', eu amostrar-vo-lo-ei.

-Qual é o voss'amigo que mi vos pedía?
Se mi o vós mostrassedes, gracir-vo-lo-ía.
     -Madr', eu amostrar-vo-lo-ei.

-Se mi o vós amostrardes, gracir-vo-lo-ía,
e direi-vo-l'eu logo en que s'atrevía.
     -Madr', eu amostrar-vo-lo-ei.


NUNO PÉREZ SANDEU [B 800 / V 384]

-Ai, filha, o que vos ben quería
aquí o jurou noutro día,
     e pero non xe vos vẽo veer.
-Ai, madre, de vós se temía,
     que me soedes por el mal trager.

-O que por vós coitad'andava
ben aquí na vila estava,
     e pero non xe vos vẽo veer.
-Ai, madre, de vós se catava,
     que me soedes por el mal trager.

O que por vós era coitado
aquí foi hoj'o perjurado,
     e pero non xe vos vẽo veer.
-Madre, por vós non foi ousado,
     que me soedes por el mal trager.


NUNO PORCO [B 1127 / V 719]

Irei a lo mar veé-lo meu amigo:
pregunta-lo-ei se querrá viver migo.
     E vou-m'eu namorada.

Irei a lo mar veé-lo meu amado:
pregunta-lo-ei se fará meu mandado.
     E vou-m'eu namorada.

Pregunta-lo-ei por que non vive migo,
e direi-lh'a coita'n que por el vivo.
     E vou-m'e namorada.

Pregunta-lo-ei por que m'ha despagado,
e si mi assanhou a tort'endõado.
     E vou-m'eu namorada.


NUNO TREEZ [B 1202 / V 807]

Non vou eu a San Clemenço orar e faço gran razón,
ca el non mi tolhe a coita que trago no meu coraçón,
     nen mi aduz o meu amigo,
     pero lho rogu'e lho digo.

Non vou eu a San Clemenço nen el non se nembra de mí,
nen mi aduz o meu amigo, que sempr'amei, des que o vi,
     nen mi aduz o meu amigo,
     pero lho rogu'e lho digo.

Ca, se el me adussesse o que me faz penad'andar,
nunca tantos estadaes arderan ant'o seu altar;
     nen mi aduz o meu amigo,
     pero lho rogu'e lho digo.

Ca, se el me adussesse o por que eu moiro d'amor,
nunca tantos estadaes arderan ant'o meu senhor,
     non mi aduz o meu amigo,
     pero lho rogu'e lho digo.

Pois eu en mia voontade de o non veer son ben fis;
que porrei par caridade ant'el candeas de París?
Non mi aduz o meu amigo,
pero lho rogu'e lho digo.

En mi tolher meu amigo filhou comigo perfía,
por end'arderá, vos digo, ant'el lume de bogía,
     non mi aduz o meu amigo,
     pero lho rogu'e lho digo.


PAE CALVO [B 1237 / V 842]

Foi-se o meu perjurado
e non m'envía mandado.
     Deseja-lo-ei.

Ai madr', o que ben quería
foi-s'ora d'aquí sa vía.
     Deseja-lo-ei.

E non m'enviou mandado;
de Deus lhi seja buscado.
     Deseja-lo-ei.

Pois mandado non m'envía,
busque-lho Santa María.
     Deseja-lo-ei.


PAE DE CANA [B 934 / V 522]

Amiga, o voss'amigo
soub'eu que non mentiría,
pois que o jurad'havía
que veesse; mais vos digo
     que ha de vós mui gran medo,
     porque non veo máis cedo.

E rogou-m'el que vos visse
e vos dissesse mandado,
que non era perjurado;
e vedes al que mi disse:
     que ha de vós mui gran medo,
     porque non veo máis cedo.

E rogo-vos, ai amiga,
que bõa ventur'hajades,
que muito lho gradescades,
pois m'el roga que vos diga
     que ha de vós mui gran medo,
     porque non veo máis cedo.


PAI GÓMEZ CHARINHO [B 817 / V 401]

As frores do meu amigo
briosas van no navío
     E van-se as frores
d'aquí ben con meus amores!
     Idas son as frores
d'aquí ben con meus amores!

As frores do meu amado
briosas van eno barco!
     E van-se as frores
d'aquí ben con meus amores!
     Idas son as frores
d'aquí ben con meus amores!

Briosas van no navío
pera chegar ao ferido.
     E van-se as frores
d'aquí ben con meus amores!
     Idas son as frores
d'aquí ben con meus amores!

Briosas van eno barco
pera chegar ao fossado.
     E van-se as frores
d'aquí ben con meus amores!
     Idas son as frores
d'aquí ben con meus amores!

Pera chegar ao ferido,
servir mí, corpo velido.
     E van-se as frores
d'aquí ben con meus amores!
     Idas son as frores
d'aquí ben con meus amores!

Pera chegar ao fossado,
servir mí, corpo loado.
     E van-se as frores
d'aquí ben con meus amores!
     Idas son as frores
d'aquí ben con meus amores!


PAI GÓMEZ CHARINHO [B 838 / V 424]

Disseron-m'hoj', ai amiga, que non
é meu amig'almirante do mar,
e meu coraçón ja pode folgar
e dormir ja; e por esta razón,
     o que do mar meu amigo sacou
     saque-o Deus de coitas, ca jogou

mui ben a mí, ca ja non andarei
triste por vento que veja fazer,
nen por torment'ar non hei de perder
o sono, amiga; mais, se foi el-Rei
     o que do mar meu amigo sacou,
     saque-o Deus de coitas, ca jogou

mui ben a mí, ca ja cada que vir
algún home de fronteira chegar,
non hei medo que me diga pesar;
mais, porque m'el fez ben, sen lho pedir,
     o que do mar meu amigo sacou
     saque-o Deus de coitas, ca jogou.


PAI GÓMEZ CHARINHO [B 843 / V 429]

Ai Santiago, padrón sabido,
vós mi adugades o meu amigo!
     Sobre mar ven quen frores d'amor ten:
     mirarei, madre, as torres de Geén.

Ai, Santiago, padrón provado,
vós mi adugades o meu amado!
     Sobre mar ven quen frores d'amor ten!
     mirarei, madre, as torres de Geén.


PAI SOÁREZ DE TAVEIRÓS [B 638 / V 239]

O meu amigo que mi dizía
que nunca máis migo vivería,
     par Deus, donas, aquí é ja.

Que muito m'el havía jurado
que me non visse; mais, a Deus grado,
     par Deus, donas, aquí é ja.

O que jurava que me non visse,
por non seer todo quant'el disse,
     par Deus, donas, aquí é ja.

Melhor o fezo ca o non disse:
par Deus, donas, aquí é ja


PEDRO AMIGO DE SEVILHA [B 1211 / V 816]

Moir', amiga, desejando
meu amigu', e vós no vosso
mi falades e non posso
estar sempr'en esto falando.
     Mais queredes falar migo?
     Falemos no meu amigo.

Queredes que toda vía
eno voss'amigo fale
vosqu'e, se non, que me cale,
e non poss'eu cada día.
     Mais queredes falar migo?
     Falemos no meu amigo.

Amiga, sempre queredes
que fale vosqu'e falades
no voss'amigu'e cuidades
que poss'eu; non o cuidedes.
     Mais queredes falar migo?
     Falemos no meu amigo.

Non havedes d'al coidado,
sol que eu vosco ben diga
do voss'amigu'e, amiga,
non poss'eu, nen é guisado.
     Mais queredes falar migo?
     Falemos no meu amigo.


PEDRO AMIGO DE SEVILHA [B 1214/V 819]

Un cantar novo d'amigo
querrei agora aprender
que fez ora meu amigo
e cuido logu'entender
     no cantar que diz que fez
     por mí, se o por min fez.

Un cantar d'amig'ha feito
e, se mi o disser alguén
dereito, como el é feito,
cuid'eu entender mui ben
     no cantar que diz que fez
     por mí, se o por min fez.

O cantar éste mui dito,
pero que o eu non sei,
mais, pois mi o houveren dito,
cuid'eu que entenderei
     no cantar que diz que fez
     por mí, se o por min fez.


PEDRO AMIGO DE SEVILHA [B 1216 / V 821]

-Par Deus, amiga, podedes saber
como podesse mandad'enviar
a meu amigo, que non ha poder
de falar migu'e morr'én con pesar?
E, ben vos digo, se el morr'assí,
que non viverei ja máis des alí.

Amiga, sei ben que non pod'haver
meu amig'arte de migo falar
e houv'eu art'e figi-lhe fazer
por outra dona un mui bon cantar;
e, pois por aquela dona trobou,
cada que quis, sempre migo falou.

O meu amigo non é trobador,
pero tan grand'é o ben que m'el quer
que filhará outra entendedor
e trobará, pois que lho eu disser;
mais, amiga, per quen o saberá
que lho eu mando, ou quen lho dirá?

-Eu, amiga, o farei sabedor
que, tanto que el un cantar fezer
por outra dona e pois por seu for,
que falará vosco, quando quiser;
mais ha mester de lho fazer el ben
creent'e vós non o ceardes én.

-Amiga, per ceos e quant'eu hei
de mal, máis nunca o ja cearei.

-Mester vos é, cá vo-lo entenderán
se o ceardes, e guardar-vos-an.


PEDRO AMIGO DE SEVILHA [B 1218 / V 823]

-Dizede, madre, por que me metestes
en tal prisón e por que mi tolhestes
que non possa meu amigo veer?
-Porque, filha, des que o vós conhocestes
nunca punhou ergu'en mi vos tolher.

E sei, filha, que vos trag'enganada
con seus cantares, que non valen nada,
que lhi podía quen-quer desfazer.
-Non dizen, madr', esso, cada pousada,
os que trobar saben ben entender.

Sacade-me, madre, destas paredes
e veerei meu amigu'e veredes
que logo me met'en vosso poder.
-.....................................................................
nen m'ar venhades tal preito mover,

ca sei eu ben qual preito vos el trage
e sodes vós, filha, de tal linhage
que devía vosso servo seer.
-Coidades vós, madre, que é tan sage
que podess'el comigu'esso põer?

Sacade-me, madre, destas prijões,
ca non havedes de que vos temer.

-Filha, ben sei eu vossos corações,
ca non queren gran pesar atender.


PEDRO EANES SOLAZ [B 828 / V 414]

Dizía la ben talhada:
«Agora viss'eu, penada,
     ond'eu amor hei».

A ben talhada dizía:
«Penada, viss'eu un día
     ond'eu amor hei.

Ca, se o viss'eu, penada,
non sería tan coitada,
     ond'eu amor hei.

Penada, se o eu visse,
non ha mal que eu sentisse,
     ond'eu amor hei.

Quen lh'hoje por mí dissesse
que non tardass'e veesse
     ond'eu amor hei.

Quen lh'hoje por mí rogasse
que non tardass'e chegasse
     ond'eu amor hei».


PEDRO EANES SOLAZ [B 829 / V 415]

Eu, velida, non dormía,
     lelia doura,
e meu amigo venía,
     edoi lelia doura!

Non dormía e cuidava,
     lelia doura,
e meu amigo chegava,
     edoi lelia doura!

E meu amigo venía,
     lelia doura,
e d'amor tan ben dizía
     edoi lelia doura!

E meu amigo chegava,
     lelia doura,
e d'amor tan ben cantava,
     edoi lelia doura!

Muito desejei amigo,
     lelia doura
que vos tevesse comigo,
     edoi lelia doura!

Muito desejei amado,
     lelia doura,
que vos tevesse a meu lado,
     edoi lelia doura!

Leli leli, par Deus, leli,
     lelia doura,
ben sei eu quen non diz leli,
     edoi lelia doura!

Ben sei eu quen non diz leli,
     lelia doura,
demo x'é quen non diz lelia,
     edoi lelia doura!


PERO DA PONTE [B 831 / V 417]

-Vistes, madr', o escudeiro
que m'houver'a levar sigo?
Mentí-lh'e vai-mi sanhudo,
mia madre, ben vo-lo digo:
     Madre, namorada me leixou,
     madre, namorada mi ha leixada
     madre, namorada me leixou.

Madre, vós que me mandastes
que mentiss'a meu amigo,
que conselho mi daredes
ora, poi-lo non hei migo?
     Madre, namorada me leixou,
     madre, namorada mi ha leixada,
     madre, namorada me leixou.

-Filha, dou-vos por conselho
que, tanto que vos el veja,
que toda ren lhi façades,
que vosso pagado seja:
     Madre, namorada me leixou
     madre, namorada mi ha leixada,
     madre, namorada me leixou.

Pois escusar non podedes,
mia filha, seu gasalhado,
des oimais eu vos castigo
que lh'andedes a mandado:
     Madre, namorada me leixou,
     madre, namorada mi ha leixada,
     madre, namorada me leixou

 

 

PERO DA PONTE [B 832 / V 418]

Vistes, madr', o que dizía
que por mí era coitado?
Pois mandado non m'envía,
entend'eu do perjurado
que ja non teme mia ira,
     ca, senón, noite nen día,
     a meos de meu mandado,
     nunca s'el d'aquí partira.

E vistes, u s'el partía
de mí mui sen o meu grado
e jurando que havía
por mí penas e cuidado?
Tod'andava con mentira,
     ca, senón, noite nen día,
     a meos de meu mandado,
     nunca s'el d'aquí partira.

E ja qual molher devía
creer per nulh'home nado,
pois o que assí morría
polo meu bon gasalhado
ja xi per outra sospira,
     ca, senón, noite nen día,
     a meos de meu mandado
     nunca s'el d'aquí partira.

Mais, Deus, quen o cuidaría
d'el viver tan alongado
d'u el os meus olhos vira?


PERO DA PONTE [B 834 / V 420]

Foi-s'o meu amigo d'aquí
na hoste, por el-Rei servir,
e nunca eu despois dormir
pudi; mais ben tenh'eu assí
     que, pois m'el tarda e non ven,
     el-Rei o faz que mi o detén.

E gran coita non perderei
per ren, meos de o veer,
ca non ha o meu cor leze;
pero tanto de conort'hei
     que, pois m'el tarda e non ven,
     el-Rei o faz que mi o detén.

E ben se devía nembrar
das juras que m'entón jurou,
u m'el mui fremosa leixou;
mais, donas, podedes jurar
     que, pois m'el tarda e non ven,
     el-Rei o faz que mi o detén.


PERO DE AMBROA [B 1235 / V 840]

Ai, meu amigo, pero vós andades
jurando sempre que mi non queredes
ben ant'as donas, quando as veedes,
entenden elas ca vós perjurades
     e que queredes a mí tan gran ben
     com'elas queren os que queren ben.

E pero vós ant'elas jurar ides
que non fazedes quanto vos eu mando,
quanto lhis máis ides en min falando
atant'entenden máis que lhis mentides
     e que queredes a mí tan gran ben
     com'elas queren os que queren ben.

E andad'ora de camanho preito
vos vós quiserdes andar toda vía,
ca o cantar vosso de maestría
entenden elas que por mí foi feito
     e que queredes a mí tan gran ben
     com'elas queren os que queren ben.


PERO DE ARMEA [B 1205 / V 810]

Amiga, grand'engan'houv'a prender
do que mi fez creer, mui gran sazón,
que mi quería ben de coraçón,
tan grande que non podía guarir;
     e tod'aquest'era por encobrir
     outra que quería gran ben entón.

E dizía que perdía o sén
por mí, demais chamava-me senhor
e dizía que morría d'amor
por mí e que non podía guarir;
     e tod'aquest'era por encobrir
     outra que quería gran ben entón.

E, quand'el migo quería falar,
chorava muit'e jurava logu'i
que non sabía conselho de si
por mí e que non podía guarir;
     e tod'aquest'era por encobrir
     outra que quería gran ben entón


PERO DE ARMEA [B 1206 / V 811]

Mias amigas, quero-m'eu des aquí
querer a meu amigo mui gran ben,
ca o día en que s'el foi d'aquén
viu-me chorar, e con doo de mí,
     u chorava, começou-m'a catar:
     viu-me chorar e filhou-s'a chorar.

E, per bõa fe, sempre lh'eu querrei
o maior ben, de pran, que eu poder,
ca fez el por mí o que vos disser,
mias amigas, que vos non mentirei:
     u chorava, começou-m'a catar:
     viu-me chorar e filhou-s'a chorar.

Houv'el gran coita no seu coraçón,
mias amigas, u se de min partiu;
viu-me chorar e, depois que me viu
chorar, direi-vo-lo que fez entón:
     u chorava, começou-m'a catar:
     viu-me chorar e filhou-s'a chorar.


PERO DE BERDÍA [B 1119 / V 710]

Jurava-mi o meu amigo,
quand'el falava comigo,
que nunc'alhur vivería
sen mí, e non me quería
     tan gran ben como dizía.

Foi un día po-lo veer
a Santa Marta e maer,
u m'el jurou que morría
por mí, mais non mi quería
     tan gran ben como dizía.

Se m'el desejasse tanto
como dizía, logo ant'o
tempo que disse verría,
mais sei que me non quería
     tan gran ben como dizía.

Pod'el tardar quanto quiser,
mais por jurar, quando veer,
ja o lh'eu non creería,
ca sei que mi non quería
     tan gran ben como dizía.

Ai, fals'é porque mentía,
quando mi ben non quería!


PERO DE ORNELAS [B 780 / V 363-364]

Havedes vós, amiga, guisado
de falar vosc'hoj'o meu amigo,
que ven aquí, e ben vo-lo digo:
por falar vosqu', e traz-vos recado
     de rog', amiga, do voss'amigo,
     que façades o meu falar migo.

E, u eu moro, ja el non mora,
ca lhe defendí que non morasse
i, e por én catou quen rogasse;
e recado sei que vos traz ora
     de rog', amiga, do voss'amigo,
     que façades o meu falar migo.

Gran sazón ha que meu ben demanda
e nunca pode comigo falar,
e ven agora voss'amigo rogar,
e ora recado sei que vos manda
     de rog', amiga, do voss'amigo,
     que façades o meu falar migo.


PERO DE VEER [B 1128 / V 720]

Ai Deus, que doo que eu de mí hei,
porque se foi meu amigu'e fiquei
     pequena e del namorada.

Quando s'el houve de Julhán a ir,
fiquei, fremosa, por vos non mentir,
     pequena e del namorada.

Alí houv'eu de mia morte pavor
u eu fiquei mui coitada pastor,
     pequena e del namorada.


PERO DE VEER [B 1134 / V 725]

-Vejo-vos, filha, tan de coraçón
chorar tan muito que hei én pesar,
e venho-vos por esto preguntar
que me digades, se Deus vos perdón,
     por que mi andades tan trist'e chorando.
     -Non poss'eu, madre, sempr'andar cantando.

-Non vos vej'eu, filha, sempre cantar,
mais chorar muit', e tenho que por én
algún amigo queredes gran ben;
e dized'ora, se Deus vos ampar,
     por que mi andades tan trist'e chorando.
     -Non poss'eu, madre, sempr'andar cantando.


PERO GARCÍA BURGALÉS [B 650 / V 251]

Non vos nembra, meu amigo,
o torto que mi fezestes?
Posestes de falar migo,
fui eu, e vós non veestes.
     E queredes falar migo,
     e non querrei eu, amigo!

Jurastes que toda vía
verriades de bon grado,
ante que saíss'o día;
mentistes-mi, ai perjurado!
     E queredes falar migo,
     e non querrei eu, amigo!

E aínda me rogaredes
que fal'eu algur convosco,
e por quanto mi fazedes
direi que vos non conhosco!
     E queredes falar migo,
     e non querrei eu, amigo!


PERO GÓMEZ BARROSO [B 732 / V 333]

Amiga, quero-vos eu ja dizer
o que mi disse o meu amigo:
que morre quando non é comigo,
cuidando sempre no meu parecer;
mais eu non cuido, se el cuidasse
en mí, que tanto sen mí morasse.

Nunca lhi ja creerei nulha ren,
pois tanto tarda, se Deus mi perdón,
e diz ca morre desto, ca d'al non,
cuidand'en quanto mi Deus fez de ben;
     mais eu non cuido, se el cuidasse
     en mí, que tanto sen mí morasse.

Porque tan muito tarda desta vez,
seu pouqu'e pouco se vai perdendo
comigu', e diz el que jaz morrendo,
cuidand'en quan fremosa me Deus fez;
     mais eu non cuido, se el cuidasse
     en mí, que tanto sen mí morasse.

E non sei ren por que el ficasse
que non veesse, se lh'eu nembrasse.


PERO GONÇÁLVEZ DE PORTOCARREIRO [B 918 / V 505]

Par Deus, coitada vivo:
pois non ven meu amigo.
Pois non ven, que farei?
Meus cabelos, con sirgo
eu non vos liarei.

Pois non ven de Castela,
non é viv', ai mesela,
ou mi o detén el-Rei.
Mias toucas da Estela,
eu non vos tragerei.

Pero m'eu leda semelho,
non me sei dar conselho.
Amigas, que farei?
En vós, ai meu espelho,
eu non me veerei.

Estas dõas mui belas
el mi as deu, ai donzelas,
non vo-las negarei.
Mias cintas das fivelas,
eu non vos cingerei.


PERO GONÇÁLVEZ DE PORTOCARREIRO [B 920 / V 507]

O anel do meu amigo
perdí-o so-lo verde pino,
     e chor'eu, bela!

O anel do meu amado
perdí-o so-lo verde ramo,
     e chor'eu, bela!

Perdí-o so-lo verde pino;
por én chor'eu, dona virgo,
     e chor'eu, bela!

Perdí-o so-lo verde ramo,
por én chor'eu, dona d'algo,
     e chor'eu, bela!


PERO MAFALDO [B 373]

Ai amiga, sempr'havedes sabor
de me rogardes por meu amigo
que lhi faça ben, e ben vos digo
que me pesa; mais ja por voss'amor
     farei-lh'eu ben, mais de pran non farei
     quant'el quiser, pero ben lhi farei.

Vós me rogastes mui de coraçón
que lhe fezesse ben algũa vez,
ca me sería mesura e bon prez;
e eu, por vosso rogo e por al non,
     farei-lh'eu ben, mais de pran non farei
     quant'el quiser, pero ben lhi farei.

Rogastes-mi, amiga, per bõa fe,
que lhi fezesse toda vía ben
por vós, e, pois vós queredes, convén
que o faça; mais, pois que assí é,
     farei-lh'eu ben, mais de pran non farei
     quant'el quiser, pero ben lhi farei.


PERO MAFALDO [B 383]

O meu amig', amiga, que me gran ben fazía,
fez-me preit'e menage que ante me vería
que se fosse; e vai-s'ora de carreira sa vía!
     E sempre mi assí ment'e non ha de mí vergonha!
     Non me viu máis dun día e vai-s'a Catalonha.

Nunca vistes, amiga, quen tal amigo visse,
ca me jurou que nunca se ja de mí partisse!
E máis foron de cento mentiras que m'el disse!
     E sempre mi assí ment'e non ha de mí vergonha!
     Non me viu máis dun día e vai-s'a Catalonha.

Non sabedes, amiga, como m'houve jurado
que nunca se partisse de mí sen meu mandado.
E mentiu-me cen vezes e máis o perjurado!
     E sempre mi assí ment'e non ha de mí vergonha!
     Non me viu máis dun día e vai-s'a Catalonha.


PERO MEOGO [B 1184 / V 789]

O meu amig', a que preito talhei,
con vosso medo, madre, mentir-lh'-ei:
     e, se non for, assanhar-s'-á.

Talhei-lh'eu preito de o ir veer
ena fonte u os cervos van bever:
     e, se non for, assanhar-s'-á.

E non hei eu de lhi mentir sabor,
mais mentir-lh'-ei con vosso pavor:
     e, se non for, assanhar-s'-á.

De lhi mentir nen un sabor non hei;
con vosso med'a mentir-lh'haverei:
     e, se non for, assanhar-s'-a.


PERO MEOGO [B 1185 / V 790]

Por mui fremosa que sanhuda estou
a meu amigo, que me demandou
     que o foss'eu veer
     a la font', u os cervos van bever.

Non fac'eu torto de mi lh'assanhar,
por s'atrever el de me demandar
     que o foss'eu veer
     a la font', u os cervos van bever.

Afeito me ten ja por sandía,
que el hoje non ven, mas envía
     que o foss'eu veer
     a la font', u os cervos van bever.


PERO MEOGO [B 1186 / V 791]

-Tal vai o meu amigo, con amor que lh'eu dei,
come cervo ferido de monteiro del-Rei.

Tal vai o meu amigo, madre, con meu amor,
come cervo ferido de monteiro maior.

E, se el vai ferido, irá morrer al mar;
si fará meu amigo, se eu del non pensar.



-E guardade-vos, filha, ca ja m'eu atal vi
que se fez mui coitado, por guaanhar de min.

E guardade-vos filha, ca ja m'eu vi atal
que se fez mui coitado, por de min guaanhar.


PERO MEOGO [B 1187 / V 792]

Ai, cervos do monte, vin-vos preguntar,
foi-s'o meu amigu', e, se alá tardar,
     que farei, velidas!

Ai, cervos do monte, vin-vo-lo dizer,
foi-s'o meu amigu'e querría saber
     que farei, velidas!


PERO MEOGO [B 1188 / V 793]

Levou-s'a fremosa, levou-s'a velida,
vai lavar cabelos, na fontana fría,
     leda dos amores, dos amores leda.

Levou-s'a fremosa, levou-s'a louçana,
vai lavar cabelos, na fría fontana,
     leda dos amores, dos amores leda.

Vai lavar cabelos, na fontana fría,
passou seu amigo, que lhi ben quería,
     leda dos amores, dos amores leda.

Vai lavar cabelos, na fría fontana,
passa seu amigo, que a muit'amava,
     leda dos amores, dos amores leda.

Passa seu amigo, que lhi ben quería,
o cervo do monte a augua volvía,
     leda dos amores, dos amores leda.

Passa seu amigo, que a muit'amava,
o cervo do monte volvía a augua,
     leda dos amores, dos amores leda.


PERO MEOGO [B 1189/V 794]

Enas verdes hervas,
vi anda-las cervas,
     meu amigo.

Enos verdes prados,
vi os cervos bravos,
     meu amigo.

E con sabor delas
lavei mias garcetas,
     meu amigo.

E con sabor d'elos
lavei meus cabelos,
     meu amigo.

Des que los lavei,
d'ouro los liei,
     meu amigo.

Des que las lavara,
d'ouro las liara,
     meu amigo.

D'ouro los liei
e vos asperei,
     meu amigo.

D'ouro las liara
e vos asperara,
     meu amigo.


PERO MEOGO [B 1190 / V 795]

Preguntar-vos quer'eu, madre,
que mi digades verdade,
     se ousará meu amigo
     ante vós falar comigo.

Pois eu migu'hei seu mandado,
querría saber de grado,
     se ousará meu amigo
     ante vós falar comigo.

Irei, mia madre, a la fonte,
u van os cervos do monte,
     se ousará meu amigo
     ante vós falar comigo.


PERO MEOGO [B 1191/V 796]

Fostes, filha, eno bailar
e rompestes i o brial:
     poi-lo cervo i ven,
     esta fonte seguide-a ben,
     pois o namorado i ven.

Fostes, filha, eno loír
e rompestes i o vestir:
     poi-lo cervo i ven,
     esta fonte seguide-a ben,
     pois o namorado i ven.

E rompestes i o brial,
que fezestes ao meu pesar:
     poi-lo cervo i ven,
     esta fonte seguide-a ben,
     pois o namorado i ven.

E rompestes i o vestir,
que fezestes a pesar de min:
     poi-lo cervo i ven,
     esta fonte seguide-a ben,
     pois o namorado i ven.

 

PERO MEOGO [B 1192 / V 797]

-Digades, filha, mia filha velida:
porque tardastes na fontana fría?
     Os amores hei.

Digades, filha, mia filha louçana:
porque tardastes na fría fontana?
     Os amores hei.

-Tardei, mia madre, na fontana fría,
cervos do monte a augua volvían.
     Os amores hei.

Tardei, mia madre, na fría fontana,
cervos do monte volvían a augua.
     Os amores hei.

-Mentir, mia filha, mentir por amigo!
Nunca vi cervo que volvess'o río.
     Os amores hei.

Mentir, mia filha, mentir por amado!
Nunca vi cervo que volvess'o alto.
     Os amores hei.


PERO VIVIÁEZ [B 735 / V 336]

Pois nossas madres van a San Simón
de Val de Prados candeas queimar,
nós, as meninhas, punhemos d'andar
con nossas madres, e elas entón
     queimen candeas por nós e por si,
     e nós, meninhas, bailaremos i.

Nossos amigos todos lá irán
por nos veer e andaremos nós
bailand'ant'eles, fremosas, en cos,
e nossas madres, pois que alá van,
     queimen candeas por nós e por si,
     e nós, meninhas, bailaremos i.

Nossos amigos irán por cousir
como bailamos, e poden veer,
bailar moças de mui bon parecer,
e nossas madres, pois lá queren ir,
     queimen candeas por nós e por si,
     e nós, meninhas, bailaremos i.


REIMÓN GONÇALVES [B 847 / V 433]

Fostes-vos vós, meu amigo, d'aquí
noutro día, sen vo-lo eu mandar,
e hei-vo-l'ora ja de perdoar,
porque veestes chorar ante mí;
e, quant'é esto, pass'agor'assí,
     mais outra vez non engueedes én.

Meu talán era de vos non parcir,
porque vos fostes sen meu grad'entón,
e ora sodes cobrad'en perdón,
porque me veestes mercee pedir;
e non quer'ora máis depós est'ir,
     mais outra vez non engueedes én.

Ca, se vos ora fui perdoador,
mesura foi que mi o fezo fazer,
ca me vẽestes chorand'e dizer:
«por Deus, mercee, mercee, senhor»;
e, quant'é, ora serei sofredor,
     mais outra vez non engueedes én.


RODRIGO EANES DE ÁLVARES [B 975 / V 562]

Ai amiga, tenh'eu por de bon sén
tod'homen que sa senhor gran ben quer
que lho non entenden per nulha ren,
senón a quen no el dizer quiser;
     Rodrigu'Eanes d'Alvares é tal:
quer-me milhor ca quis hom'a molher,
     mais non saben se me quer ben se mal.

Maravilho-me como non perdeu
o corpo per quantas terras andou
por min ou como non ensandeceu,
por qual vos dig'o que a min chegou:
     Rodrigu'Eanes d'Alvares é tal:
des que me viu, nunca ren tant'amou,
     mais non saben se me quer ben, se mal.

Non vistes homen tan gran coit'haver
com'el por min ha, assí Deus mi perdón,
nen por senhor tan gran coita sofrer
com'el sofre, ha mui longa sazón;
     Rodrigu'Eanes d'Alvares é tal:
nunca de min part'o seu coraçón,
     mais non saben se me quer ben, se mal.


RODRIGO EANES DE VASCONCELOS [B 368]

Aquestas coitas que de sofrer hei,
meu amigo, muitas e graves son;
e vós mui grave, ha i gran sazón,
coitas sofredes; e por én non sei,
     d'eu por vassalo e vós por senhor,
     de nós qual sofre máis coita d'amor.

Coitas sofremos e assí nos avén:
eu por vós, amigo, e vós por mí
(e sabe Deus de nós que ést'assí);
e destas coitas non sei eu muit'én:
     d'eu por vassalo e vós por senhor,
     de nós qual sofre máis coita d'amor.

Guisado teen de nunca perder
coita meus olhos e meu coraçón;
e estas coitas, senhor, minhas son,
e deste feito non poss'entender,
     d'eu por vassalo e vós por senhor,
     de nós qual sofre máis coita d'amor.


RODRIGO EANES REDONDO [B 332]

De-lo día, ai amiga, que nos nós de vós partimos,
fui-se nosco voss'amigo, e, per quanto nós oímos,
amiga, e per quanto vimos, queredes que vo-lo diga?
Nunca tan leal amigo d'amiga vistes, amiga!

U nos partimos chorando, vós e nós chorando vosco,
e el, mui sen o seu grado, houve-s'entón d'ir connosco,
mais, per quanto eu del conhosco, sempre serei de seu bando
que, enquanto vós chorastes, nunca el quedou chorando.

E catava-m'el os panos, que eu tragía con doo,
come vós des i chorava por s'apartar. Mais, pero o
preguntavan, el negó-o; mais a min non no negava
e por esto sõo certa, amiga, que por vós chorava.


ROI FERNÁNDEZ DE SANTIAGO [B 929 / V 517]

-Ai, madre, que queixum'hei
que non veo meu amigo
u el falasse comigo;
e, pero lhi fale, ben sei
     ca non hei nen un poder
     de o por amig'haver,
     vel falasse comigo.

-Non vos leixedes én por mí,
filha, que lhi non faledes,
se vós en sabor havedes.
-Ai madre, non tenho prol i,
     ca non hei nen un poder
     de o por amig'haver,
     vel falasse comigo.

-Filha, po-lo desassanhar,
falaredes per meu grado,
pois lhi assí hei demandado.
-Que prol ha, madr', en lhi falar,
     ca non hei nen un poder
     de o por amig'haver,
     vel falasse comigo.


ROI FERNÁNDEZ DE SANTIAGO [B 932 / V 520]

-Madre, quer'hoj'eu ir veer
meu amigo, que se quer ir
a Sevilha el-Rei servir;
ai madre, ir-lo-ei veer.
     -Filha, ide; eu vosqu'irei.
-Faredes-me atán prazer,
     ca non sei quando mi o verei.

-Ben o sabe Nostro Senhor
que me pesa, pois que s'ir quer,
e veer-lo-ei, se vos prouguer,
por Deus, mia madr'e mia senhor.
     -Filha, ide; eu vosqu'irei.
-Madre, faredes-mi amor,
     ca non sei quando mi o verei.

-A Sevilha se vai d'aquí
meu amigo, por fazer ben,
e i-lo-ei veer por én,
madre, se vos prouguer d'ir i.
     -Filha, ide, eu vosqu'irei.
-Madre, faredes-me ben i,
     ca non sei quando mi o verei.


ROI MARTINZ DE ULVEIRA [B 1001 / V 590]

-Un ha que diz que morrerá d'amor
o voss'amigo, se vo-lo veer
non faço, filha; mais quer'eu saber
que perc'eu i, se por vós morto for.
-Direi-vos, madr', as perdas que ha i:
perder-s'-á el e poss'eu i perder
     o corp'e vós, madr', o vosso por mí.

-Ai minha filh', entenderá quen-quer
que vos tẽedes por el sa razón;
mais dized'ora, se Deus vos perdón,
que perc'eu i, se x'el morrer quiser.
-Direi-vos, madre, quant'eu entend'i:
perder-s'-á el e perderei entón
     o corp'o vós, madr', o vosso por mí.


ROI MARTINZ DO CASAL [B 1162 / V 765]

Rogo-te, ai Amor, que queiras migo morar
tod'este tempo, enquanto vai andar
     a Granada meu amigo.

Rogo-te, ai Amor, que queiras migo seer
tod'este tempo, enquanto vai viver
     a Granada meu amigo.

Tod'este tempo, enquanto vai andar,
lidar con mouros e muitos matar
     a Granada meu amigo.

Tod'este tempo, enquanto vai viver,
lidar con mouros e muitos prender
     a Granada meu amigo.


ROI QUEIMADO [B 715 / V 316]

Dize-mi ora que non verrá
o meu amigo, porque quer
mui gran ben a outra molher;
mais esto quen no creerá,
     que nunca el de coraçón
     molher muit'ame se min non?

Pode meu amigo dizer
que ama outren máis ca si,
nen que outra ren, nen ca mí;
mais esto non é de creer:
     que nunca el de coraçón
     molher muit'ame se min non.

Enfinta faz el, eu o sei,
que morre por outra d'amor
e que non ha min por senhor;
mais eu esto non creerei:
     que nunca el de coraçón
     molher muit'ame se min non.


SANCHO SÁNCHEZ [B 937 / V 525]

Amiga, do meu amigo
oí eu hoje recado;
que é viv'e namorado
doutra dona, ben vos digo.
     Mais jur'a Deus que quisera
     oír ante que mort'era.

Eu era maravilhada
porque tan muito tardava;
pero sempr'esto cuidava,
se eu del seja vingada.
     Mais jur'a Deus que quisera
     oír ante que mort'era.

Mui coitada per vevía;
mais ora non sei que seja
de min, pois outra deseja,
e leixou min que servía.
     Mais jur'a Deus que quisera
     oír ante que mort'era.

E a el mui melhor era,
e a min máis mi prouguera.


SANCHO SÁNCHEZ [B 940 / V 528]

En outro día, en San Salvador,
vi meu amigo, que mi gran ben quer,
e nunca máis coitada foi molher
do que eu i fui, segundo meu sén,
     cuidand', amiga, qual era melhor:
     de o matar ou de lhi fazer ben.

El é por mí tan coitado d'amor
que morrerá, se meu ben non houver,
e vi-o eu alí e, como quer
que vos diga, houvi a morrer por én,
     cuidand', amiga, qual era melhor:
     de o matar ou de lhi fazer ben.

Meu é o poder, que sõo senhor
de fazer del o que m'a mí prouguer;
mais foi i tan coitado que mester
non me fora, pois que o vi, per ren,
     cuidand', amiga, qual era melhor:
     de o matar ou de lhi fazer ben.


VASCO FERNÁNDEZ PRAGA DE SANDÍN [B 636 / V 237]

Meu amigo, pois vós tan gran pesar
havedes de mi vos eu assanhar,
     por Deus, a quen m'assanharei,
     amig', ou como viverei?

Se m'eu a vós, meu amigu'e meu ben,
non assanhar, dizede-m'ũa ren:
     por Deus, a quen m'assanharei,
     amig', ou como viverei?

Se m'eu a vós, que amo máis ca mí,
non assanhar, se sabor houver i,
     por Deus, a quen m'assanharei,
     amig', ou como viverei?

Se m'eu a vós d'assanhar non houver,
siquer dõado, quando m'eu quiser,
     por Deus, a quen m'assanharei,
     amig', ou como viverei?


VASCO GIL [B 664 / V 266]

Irmãa, o meu amigo,
que mi quer ben de coraçón
e que é coitado por mí,
se Nostro Senhor vos perdón,
     treide-lo veer comigo,
     irmãa, o meu amigo.

Irmãa, o meu amigo
que sei que me quer maior ben
ca si nen ca seu coraçón,
fazede por mí ũa ren:
     treide-lo veer comigo
     irmãa, o meu amigo.

Irmãa, o meu amigo,
que mi quer melhor ca os seus
olhos e que morre por mí,
que vos amostr'o vosso Deus,
     treide-lo veer comigo,
     irmãa, o meu amigo.


VASCO PÉREZ PARDAL [B 824 / V 409]

Amiga, ben cuid'eu do meu amigo
que é morto, ca muit'ha gran sazón
que anda triste o meu coraçón;
e direi-vo-lo máis por que o digo:
     porque ha gran sazón que non oí
     nen un cantar que fezesse por mí
     nen que non houvi seu mandado migo.

E sei eu del mui ben que é coitado,
se hoje el viv'en poder d'amor,
mais, por meu mal, me filhou por senhor
e por aquest'hei eu maior cuidado:
     porque ha gran sazón que non oí
     nen un cantar que fizesse por mí
     nen que non houvi seu mandado migo.

E cuid'eu ben del que se non partisse
de trobar por mí sen mort'ou sen al,
mais por esto sei eu que non ést'al,
pero que mi o a mí nen un non disse:
     porque ha gran sazón que non oí
     nen un cantar que fezesse por mí
     nen que non houvi seu mandado migo.


VASCO RODRIGUES DE CALVELO [B 851 / V 437]

Roguei-vos eu, madre, ha i gran sazón,
por meu amig'a que quero gran ben
que o viss'eu e a vós non prougu'én;
mais, poi-lo eu ja vi, de coraçón
     gradesc'a Deus que mi o fezo veer,
     e que non hei a vós que gradecer.

Gran sazón ha, madre, que vos roguei
que o leixassedes migo falar,
e non quisestes vós esto outorgar;
mais, poi-lo eu ja vi e lhi falei,
     gradesc'a Deus que mi o fezo veer
     e que non hei a vós que gradecer.

Vós non quisestes que el veess'aquí,
o meu amig', ond'havía sabor
de o veer, e quis Nostro Senhor
que o eu visse; mais, poi-lo eu ja vi,
     gradesc'a Deus que mi o fezo veer
     e que non hei a vós que gradecer.

Mostrou-mi-o Deus e fez-me gran prazer,
sen haver eu a vós que gradecer.

 

 Volta á casa